Category Archives: ศิลปวัฒนธรรมจีน

五刑 คืออะไร? คำเรียกบทลงโทษในจีนโบราณ 笞 杖 徒 流 死 ที่พบในซีรีส์ย้อนยุคและหนังสือประวัติศาสตร์

โต๊ะทำงานไม้ในโถงอาคารจีนโบราณ มีหนังสือและม้วนเอกสารวางอยู่ — ภาพประกอบบทเรียนคำเรียกบทลงโทษในจีนโบราณ 五刑

五刑 คำเรียกบทลงโทษในจีนโบราณที่พบในหนังสือและซีรีส์ย้อนยุค

(wǔxíng / อู่สิง / โทษห้าสถาน)

ซีรีส์ย้อนยุคและหนังสือประวัติศาสตร์จีนมีคำเรียกบทลงโทษอยู่บ่อย เช่น ขุนนางถูกสั่งโบย หรือถูกส่งไปอยู่แดนไกล คำเหล่านี้มีชื่อเรียกเป็นชุดว่า 五刑(wǔxíng / อู่สิง / โทษห้าสถาน)

บทนี้สอนคำเหล่านี้ในฐานะคำศัพท์ทางประวัติศาสตร์ ให้อ่านออกและเข้าใจเมื่อเจอ ไม่ได้ลงรายละเอียดวิธีลงโทษ และบอกด้วยว่าคำไหนยังใช้อยู่ในภาษาจีนปัจจุบัน

เรียนจบแล้วคุณจะ:

  • อธิบายได้ว่า 五刑(wǔxíng / อู่สิง / โทษห้าสถาน) มีสองชุด คือชุดสมัยโบราณตอนต้น และชุดที่ใช้ตั้งแต่ราชวงศ์สุยเป็นต้นมา
  • อ่านคำว่า 笞刑(chīxíng / ชรือสิง / โทษเฆี่ยนด้วยไม้เล็ก) 杖刑(zhàngxíng / จร้างสิง / โทษโบยด้วยไม้ใหญ่) 徒刑(túxíng / ถูสิง / โทษจำคุก) 流放(liúfàng / หลิวฟ่าง / เนรเทศ) และ 死刑(sǐxíng / สื่อสิง / โทษประหารชีวิต) ได้ และรู้ว่าคำไหนยังใช้ในกฎหมายปัจจุบัน
  • ใช้คำว่า 罚款(fákuǎn / ฝาขว่าน / ปรับเงิน) 惩罚(chéngfá / เฉริงฝา / ลงโทษ) และสำนวนเรื่องการรับโทษในชีวิตประจำวันได้

ระดับ: ★★★ สูง

เปิดดู: กดดูคำอธิบายภาษาจีน

五刑是中国古代的五种刑罚。

Wǔxíng shì Zhōngguó gǔdài de wǔ zhǒng xíngfá.

อ่านว่า อู่สิง ซรื่อ จรงกั๋ว กู่ไต้ เตอะ อู่ จร่ง สิงฝา

五刑 คือบทลงโทษห้าชนิดของจีนโบราณ (五刑 = โทษห้าสถาน, 中国 = จีน, 古代 = สมัยโบราณ, 五种 = ห้าชนิด, 刑罚 = บทลงโทษ)

The Five Punishments were five kinds of punishment in ancient China.

不同的朝代,五刑的内容不一样。

Bùtóng de cháodài, wǔxíng de nèiróng bù yíyàng.

อ่านว่า ปู้ถง เตอะ ฉราวไต้ อู่สิง เตอะ เน่ยหรง ปู้ อี๋ย่าง

แต่ละราชวงศ์ โทษห้าสถานมีเนื้อหาไม่เหมือนกัน (不同 = ต่างกัน, 朝代 = ราชวงศ์, 五刑 = โทษห้าสถาน, 内容 = เนื้อหา, 不一样 = ไม่เหมือนกัน)

The content of the Five Punishments differed from dynasty to dynasty.

预备词汇 คำศัพท์จำเป็นก่อนเรียน

(yùbèi cíhuì / อวี้เป้ย ฉือฮุ่ย / คำศัพท์เตรียมก่อนเรียน)

  • 古代 (gǔdài / กู่ไต้) สมัยโบราณ (ancient times)
  • 法律 (fǎlǜ / ฝ่าลวี่) กฎหมาย (law)
  • 朝代 (cháodài / ฉราวไต้) ราชวงศ์ (dynasty)
  • 皇帝 (huángdì / ฮว๋างตี้) ฮ่องเต้ (emperor)
  • 历史 (lìshǐ / ลี่สรื่อ) ประวัติศาสตร์ (history)

ระดับการเข้าถึงบทเรียน

Public: อ่านบทเรียนนี้ได้โดยไม่ต้องสมัครสมาชิกหรือเข้าสู่ระบบ

电视剧里的“流放” เริ่มจากคำที่ได้ยินในซีรีส์

(diànshìjù li de “liúfàng” / เตี้ยนซรื่อจวี้ ลิ เตอะ หลิวฟ่าง / คำว่า 流放 ในซีรีส์)

ต้นข้าวดูซีรีส์ย้อนยุคแล้วได้ยินคำว่า 流放(liúfàng / หลิวฟ่าง / เนรเทศ) หลายครั้ง จึงถาม 晓雨(Xiǎoyǔ / เสี่ยวอวี่ / เสี่ยวอวี่ (เพื่อนชาวจีน)) ว่าหมายถึงอะไร

เปิดดู: เปิดดูบทสนทนา 4 ประโยค

ต้นข้าว

电视剧里常说“流放”,是什么意思?

Diànshìjù li cháng shuō “liúfàng”, shì shénme yìsi?

อ่านว่า เตี้ยนซรื่อจวี้ ลิ ฉราง ซรัว หลิวฟ่าง ซรื่อ เสรินเมอะ อี้ซึ

ในซีรีส์พูดคำว่า 流放 บ่อย หมายความว่าอะไร (电视剧 = ซีรีส์, 里 = ใน, 常 = บ่อย, 说 = พูด, 流放 = เนรเทศ, 什么意思 = หมายความว่าอะไร)

The drama keeps saying liufang. What does it mean?

เสี่ยวอวี่

就是把犯人送到很远的地方去。

Jiù shì bǎ fànrén sòngdào hěn yuǎn de dìfang qù.

อ่านว่า จิ้ว ซรื่อ ป่า ฟ่านเหริน ซ่งต้าว เหิ่น เหยวี่ยน เตอะ ตี้ฟัง ชวี่

ก็คือส่งนักโทษไปยังที่ที่ไกลมาก (就是 = ก็คือ, 把 = นำ, 犯人 = นักโทษ, 送到 = ส่งไปถึง, 很远 = ไกลมาก, 地方 = สถานที่)

It means sending a convict away to a distant place.

ต้นข้าว

这是古代的刑罚吗?

Zhè shì gǔdài de xíngfá ma?

อ่านว่า เจร้อ ซรื่อ กู่ไต้ เตอะ สิงฝา มะ

นี่เป็นบทลงโทษสมัยโบราณใช่ไหม (这 = นี่, 古代 = สมัยโบราณ, 刑罚 = บทลงโทษ, 吗 = ไหม)

Is this a punishment from ancient times?

เสี่ยวอวี่

对,它是古代五刑里的一种。

Duì, tā shì gǔdài wǔxíng li de yì zhǒng.

อ่านว่า ตุ้ย ทา ซรื่อ กู่ไต้ อู่สิง ลิ เตอะ อี้ จร่ง

ใช่ เป็นโทษหนึ่งในห้าสถานของสมัยโบราณ (对 = ใช่, 它 = มัน, 古代 = สมัยโบราณ, 五刑 = โทษห้าสถาน, 里 = ใน, 一种 = ชนิดหนึ่ง)

Yes, it is one of the ancient Five Punishments.

กลับไปที่หัวข้อ

早期的五刑 ชุดที่เลิกใช้ไปตั้งแต่สมัยฮั่น

(zǎoqī de wǔxíng / เจ่าชี เต่อ อู่สิง / โทษห้าสถานสมัยแรก)

โทษห้าสถานชุดแรกเป็นโทษที่ทำร้ายร่างกายอย่างถาวร เรียกรวมว่า 肉刑(ròuxíng / โร่วสิง / โทษที่ทำร้ายร่างกายอย่างถาวร) ชุดนี้พบในตำราโบราณและหนังสือประวัติศาสตร์ ควรรู้จักไว้เพื่ออ่านออกเท่านั้น

เปิดดู: เปิดดูชื่อโทษชุดแรก และเรื่องการยกเลิกในสมัยฮั่น

ชุดแรกประกอบด้วย 墨(mò / มั่ว / สักหน้า) ซึ่งเรียกอีกอย่างว่า 黥(qíng / ฉิง / สักหน้า) ต่อด้วย 劓(yì / อี้ / ตัดจมูก) และ 剕(fèi / เฟ่ย / ตัดเท้า) ซึ่งบางตำราเขียนว่า 刖(yuè / เยวี่ย / ตัดเท้า) จากนั้นคือ 宫(gōng / กง / ตอน) และ 大辟(dàpì / ต้าพี่ / ประหารชีวิต) อักษรหลายตัวในชุดนี้ใช้เฉพาะในความหมายนี้ จึงแทบไม่พบในภาษาปัจจุบัน

กลับไปที่หัวข้อ

隋唐以后的五刑 ชุดที่พบในซีรีส์ย้อนยุค

(Suí Táng yǐhòu de wǔxíng / สุย ถาง อี่โฮ่ว เตอะ อู่สิง / โทษห้าสถานหลังสมัยสุยและถัง)

ตั้งแต่กฎหมายของราชวงศ์ 隋(Suí / สุย / ราชวงศ์สุย) เป็นต้นมา โทษห้าสถานเปลี่ยนเป็น 笞(chī / ชรือ / เฆี่ยนด้วยไม้เล็ก) 杖(zhàng / จร้าง / โบยด้วยไม้ใหญ่) 徒(tú / ถู / จำคุกและใช้แรงงาน) 流(liú / หลิว / เนรเทศ) 死(sǐ / สื่อ / ประหารชีวิต) เรียงจากเบาไปหนัก ราชวงศ์ 唐(Táng / ถาง / ราชวงศ์ถัง) ใช้ต่อ และใช้กันมาจนถึงปลายราชวงศ์ 清(Qīng / ชิง / ราชวงศ์ชิง)

เปิดดู: เปิดดูคำเรียกโทษ 5 ชนิด พร้อมตัวอย่างประโยค

笞刑

chīxíng

อ่านว่า ชรือสิง

โทษเฆี่ยนด้วยไม้เล็ก

beating with a light rod

อักษร 笞(chī / ชรือ / เฆี่ยนด้วยไม้เล็ก) อ่านว่า chī มีหมวดไม้ไผ่อยู่ด้านบน

笞刑是五刑里最轻的一种。

Chīxíng shì wǔxíng li zuì qīng de yì zhǒng.

อ่านว่า ชรือสิง ซรื่อ อู่สิง ลิ จุ้ย ชิง เต่อ อี้ จร่ง

โทษเฆี่ยนด้วยไม้เล็กเป็นโทษเบาที่สุดในห้าสถาน (笞刑 = โทษเฆี่ยนด้วยไม้เล็ก, 五刑 = โทษห้าสถาน, 里 = ใน, 最 = ที่สุด, 轻 = เบา, 一种 = ชนิดหนึ่ง)

Beating with the light rod was the lightest of the five punishments.

杖刑

zhàngxíng

อ่านว่า จร้างสิง

โทษโบยด้วยไม้ใหญ่

beating with a heavy rod

ฉากโบยในซีรีส์ย้อนยุคเรียกด้วยคำนี้ได้

杖刑比笞刑重。

Zhàngxíng bǐ chīxíng zhòng.

อ่านว่า จร้างสิง ปี่ ชรือสิง จร้ง

โทษโบยด้วยไม้ใหญ่หนักกว่าโทษเฆี่ยนด้วยไม้เล็ก (杖刑 = โทษโบยด้วยไม้ใหญ่, 比 = กว่า, 笞刑 = โทษเฆี่ยนด้วยไม้เล็ก, 重 = หนัก)

The heavy rod was a heavier punishment than the light rod.

徒刑

túxíng

อ่านว่า ถูสิง

โทษจำคุกและใช้แรงงาน

penal servitude; imprisonment

คำนี้ยังใช้ในกฎหมายจีนปัจจุบัน หมายถึงโทษจำคุก

法院判了他三年徒刑。

Fǎyuàn pàn le tā sān nián túxíng.

อ่านว่า ฝ่าเยวี่ยน พ่าน เลอะ ทา ซาน เหนียน ถูสิง

ศาลตัดสินจำคุกเขาสามปี (法院 = ศาล, 判 = ตัดสิน, 三年 = สามปี, 徒刑 = โทษจำคุก)

The court sentenced him to three years in prison.

流放

liúfàng

อ่านว่า หลิวฟ่าง

เนรเทศไปแดนไกล

exile; banishment

ในกฎหมายโบราณเรียกสั้น ๆ ว่า 流(liú / หลิว / เนรเทศ) กวีหลี่ไป๋ก็เคยถูกตัดสินโทษนี้ในช่วงปลายชีวิต

他被流放到很远的地方。

Tā bèi liúfàng dào hěn yuǎn de dìfang.

อ่านว่า ทา เป้ย หลิวฟ่าง ต้าว เหิ่น เหยวี่ยน เตอะ ตี้ฟัง

เขาถูกเนรเทศไปยังที่ที่ไกลมาก (被 = ถูก, 流放 = เนรเทศ, 到 = ไปยัง, 很远 = ไกลมาก, 地方 = สถานที่)

He was exiled to a faraway place.

死刑

sǐxíng

อ่านว่า สื่อสิง

โทษประหารชีวิต

the death penalty

เป็นคำกฎหมายที่ยังใช้ในภาษาจีนปัจจุบันเช่นกัน

死刑是最重的刑罚。

Sǐxíng shì zuì zhòng de xíngfá.

อ่านว่า สื่อสิง ซรื่อ จุ้ย จร้ง เตอะ สิงฝา

โทษประหารชีวิตเป็นโทษหนักที่สุด (死刑 = โทษประหารชีวิต, 最 = ที่สุด, 重 = หนัก, 刑罚 = บทลงโทษ)

The death penalty is the heaviest punishment.

กลับไปที่หัวข้อ

今天还用的词 จากคำโบราณถึงคำในชีวิตประจำวัน

(jīntiān hái yòng de cí / จินเทียน ไห ย่ง เตอะ ฉือ / คำที่ยังใช้ทุกวันนี้)

คำว่า 徒刑(túxíng / ถูสิง / โทษจำคุก) และ 死刑(sǐxíng / สื่อสิง / โทษประหารชีวิต) ยังเป็นคำกฎหมายในปัจจุบัน ส่วนในชีวิตประจำวัน คำที่ได้ใช้จริงคือสี่คำนี้

เปิดดู: เปิดดูคำและสำนวน 4 คำ พร้อมตัวอย่างประโยค

罚款

fákuǎn

อ่านว่า ฝาขว่าน

ปรับเงิน; ค่าปรับ

to fine; a fine

罚(fá / ฝา / ลงโทษ) คือการลงโทษ 款(kuǎn / ขว่าน / เงิน) คือเงิน เป็นโทษที่พบบ่อยที่สุดในชีวิตประจำวัน

在这里停车要罚款。

Zài zhèlǐ tíngchē yào fákuǎn.

อ่านว่า ไจ้ เจร้อหลี่ ถิงเชรอ ย่าว ฝาขว่าน

จอดรถตรงนี้จะถูกปรับ (在这里 = ตรงนี้, 停车 = จอดรถ, 要 = จะต้อง, 罚款 = ถูกปรับ)

You will be fined for parking here.

惩罚

chéngfá

อ่านว่า เฉริงฝา

ลงโทษ; การลงโทษ

to punish; punishment

惩罚(chéngfá / เฉริงฝา / ลงโทษ) เป็นคำทั่วไป ใช้ได้ทั้งในบ้าน โรงเรียน และที่ทำงาน ส่วน 刑罚(xíngfá / สิงฝา / บทลงโทษตามกฎหมาย) ใช้เฉพาะโทษตามกฎหมาย

做错了事,就要接受惩罚。

Zuòcuò le shì, jiù yào jiēshòu chéngfá.

อ่านว่า จั้วชั่ว เลอะ ซรื่อ จิ้ว ย่าว เจียโซร่ว เฉริงฝา

ทำผิดแล้วก็ต้องยอมรับการลงโทษ (做错 = ทำผิด, 事 = เรื่อง, 就 = ก็, 要 = ต้อง, 接受 = ยอมรับ, 惩罚 = การลงโทษ)

If you do wrong, you have to accept punishment.

罪有应得

zuìyǒuyīngdé

อ่านว่า จุ้ยโหย่วอิงเต๋อ

สมควรได้รับโทษแล้ว

to get the punishment one deserves

ใช้กับคนที่ทำผิดจริงเท่านั้น เป็นคำแรง ไม่ใช้ล้อเล่นกับเพื่อน

他骗了那么多人,现在被抓是罪有应得。

Tā piàn le nàme duō rén, xiànzài bèi zhuā shì zuìyǒuyīngdé.

อ่านว่า ทา เพี่ยน เลอะ น่าเมอะ ตัว เหริน เซี่ยนไจ้ เป้ย จรวา ซรื่อ จุ้ยโหย่วอิงเต๋อ

เขาหลอกคนไว้ตั้งมากมาย ตอนนี้ถูกจับก็สมควรแล้ว (骗 = หลอก, 那么多 = มากมายขนาดนั้น, 现在 = ตอนนี้, 被抓 = ถูกจับ, 罪有应得 = สมควรได้รับโทษ)

He cheated so many people; being caught now is what he deserves.

将功补过

jiānggōngbǔguò

อ่านว่า เจียงกงปู่กั้ว

ทำความดีชดเชยความผิด

to make up for a fault with good service

ใช้ในที่ทำงานได้ หมายถึงให้คนที่พลาดได้แก้ตัวด้วยผลงาน

老板给了他一个将功补过的机会。

Lǎobǎn gěi le tā yí ge jiānggōngbǔguò de jīhuì.

อ่านว่า เหล่าป่าน เก่ย เลอะ ทา อี๋ เกอะ เจียงกงปู่กั้ว เตอะ จีฮุ่ย

เจ้านายให้โอกาสเขาทำความดีชดเชยความผิด (老板 = เจ้านาย, 给 = ให้, 一个 = หนึ่ง, 将功补过 = ทำความดีชดเชยความผิด, 机会 = โอกาส)

The boss gave him a chance to make up for his mistake.

กลับไปที่หัวข้อ

易错词 คำที่ระวังใช้ผิด

(yìcuòcí / อี้ชั่วฉือ / คำที่มักใช้ผิด)

รูปที่ควรระวัง ✗

流放是把犯人关在监狱里。

Liúfàng shì bǎ fànrén guān zài jiānyù li.

อ่านว่า หลิวฟ่าง ซรื่อ ป่า ฟ่านเหริน กวาน ไจ้ เจียนอวี้ ลิ

(ความหมายผิด) 流放 คือการขังนักโทษไว้ในคุก

รูปที่ควรใช้ ✓

流放是把犯人送到很远的地方。

Liúfàng shì bǎ fànrén sòngdào hěn yuǎn de dìfang.

อ่านว่า หลิวฟ่าง ซรื่อ ป่า ฟ่านเหริน ซ่งต้าว เหิ่น เหยวี่ยน เตอะ ตี้ฟัง

流放 คือการส่งนักโทษไปยังที่ที่ไกลมาก (流放 = เนรเทศ, 把 = นำ, 犯人 = นักโทษ, 送到 = ส่งไปถึง, 很远 = ไกลมาก, 地方 = สถานที่)

Exile means sending a convict to a distant place.

เหตุผล: การขังในคุกและใช้แรงงานคือ 徒刑(túxíng / ถูสิง / โทษจำคุก) ส่วน 流放(liúfàng / หลิวฟ่าง / เนรเทศ) คือการส่งไปอยู่แดนไกล

รูปที่ควรระวัง ✗

老师刑罚了迟到的学生。

Lǎoshī xíngfá le chídào de xuésheng.

อ่านว่า เหล่าซรือ สิงฝา เลอะ ฉรือต้าว เตอะ เสวียเซริง

(ใช้ 刑罚 เป็นกริยาในเรื่องทั่วไป) ครูลงโทษนักเรียนที่มาสาย

รูปที่ควรใช้ ✓

老师惩罚了迟到的学生。

Lǎoshī chéngfá le chídào de xuésheng.

อ่านว่า เหล่าซรือ เฉริงฝา เลอะ ฉรือต้าว เตอะ เสวียเซริง

ครูลงโทษนักเรียนที่มาสาย (老师 = ครู, 惩罚 = ลงโทษ, 迟到 = มาสาย, 学生 = นักเรียน)

The teacher punished the students who were late.

เหตุผล: 刑罚(xíngfá / สิงฝา / บทลงโทษตามกฎหมาย) เป็นคำนาม ใช้กับโทษตามกฎหมาย เรื่องทั่วไปใช้กริยา 惩罚(chéngfá / เฉริงฝา / ลงโทษ)

รูปที่ควรระวัง ✗

从古代到现在,五刑一直是一样的。

Cóng gǔdài dào xiànzài, wǔxíng yìzhí shì yíyàng de.

อ่านว่า ฉง กู่ไต้ ต้าว เซี่ยนไจ้ อู่สิง อี้จรื๋อ ซรื่อ อี๋ย่าง เตอะ

(ข้อมูลผิด) ตั้งแต่โบราณถึงปัจจุบัน โทษห้าสถานเหมือนเดิมมาตลอด

รูปที่ควรใช้ ✓

隋朝以后,五刑变成了笞、杖、徒、流、死。

Suícháo yǐhòu, wǔxíng biànchéng le chī, zhàng, tú, liú, sǐ.

อ่านว่า สุยฉราว อี่โฮ่ว อู่สิง เปี้ยนเฉริง เลอะ ชรือ จร้าง ถู หลิว สื่อ

หลังราชวงศ์สุย โทษห้าสถานเปลี่ยนเป็นเฆี่ยน โบย จำคุก เนรเทศ และประหาร (隋朝 = ราชวงศ์สุย, 以后 = หลังจาก, 五刑 = โทษห้าสถาน, 变成 = เปลี่ยนเป็น)

After the Sui dynasty, the Five Punishments became the light rod, the heavy rod, servitude, exile and death.

เหตุผล: โทษห้าสถานมีสองชุด ชุดแรกถูกยกเลิกไปตั้งแต่สมัยฮั่น และทั้งสองชุดไม่ได้ใช้ในปัจจุบันแล้ว

กลับไปที่หัวข้อ

练习 แบบฝึกหัด

(liànxí / เลี่ยนสี / แบบฝึกหัด)

ลองตอบเองก่อน แล้วค่อยกดดูแนวคำตอบใต้แต่ละข้อ

ข้อ 1: ความรู้

โทษห้าสถานตั้งแต่ราชวงศ์สุยมีอะไรบ้าง ให้ตอบเป็นภาษาจีน

กดดูแนวคำตอบ: ข้อ 1

笞、杖、徒、流、死。

Chī, zhàng, tú, liú, sǐ.

อ่านว่า ชรือ จร้าง ถู หลิว สื่อ

เฆี่ยน โบย จำคุก เนรเทศ และประหาร (笞 = เฆี่ยนด้วยไม้เล็ก, 杖 = โบยด้วยไม้ใหญ่, 徒 = จำคุก, 流 = เนรเทศ, 死 = ประหาร)

The light rod, the heavy rod, servitude, exile and death.

เหตุผล: เรียงจากโทษเบาไปโทษหนัก

ข้อ 2: ความรู้

ฮ่องเต้พระองค์ใดยกเลิกโทษที่ทำร้ายร่างกายอย่างถาวร

กดดูแนวคำตอบ: ข้อ 2

是汉文帝废除的。

Shì Hàn Wéndì fèichú de.

อ่านว่า ซรื่อ ฮ่าน เหวินตี้ เฟ่ยฉรู เตอะ

จักรพรรดิฮั่นเหวินตี้เป็นผู้ยกเลิก (汉文帝 = จักรพรรดิฮั่นเหวินตี้, 废除 = ยกเลิก)

It was Emperor Wen of Han who abolished them.

เหตุผล: เกิดขึ้นหลังจากหญิงสาวชื่อถีอิ๋งขอรับโทษแทนพ่อ

ข้อ 3: การใช้

อยากบอกว่า จอดรถตรงนี้จะถูกปรับ จะพูดว่าอย่างไร

กดดูแนวคำตอบ: ข้อ 3

在这里停车要罚款。

Zài zhèlǐ tíngchē yào fákuǎn.

อ่านว่า ไจ้ เจร้อหลี่ ถิงเชรอ ย่าว ฝาขว่าน

จอดรถตรงนี้จะถูกปรับ (在这里 = ตรงนี้, 停车 = จอดรถ, 要 = จะต้อง, 罚款 = ถูกปรับ)

You will be fined for parking here.

เหตุผล: 罚款(fákuǎn / ฝาขว่าน / ปรับเงิน) ใช้ได้ทั้งเป็นกริยาและคำนาม

ข้อ 4: การใช้

เพื่อนร่วมงานทำพลาด เจ้านายให้โอกาสแก้ตัวด้วยผลงาน ควรใช้สำนวนไหน

กดดูแนวคำตอบ: ข้อ 4

老板让他将功补过。

Lǎobǎn ràng tā jiānggōngbǔguò.

อ่านว่า เหล่าป่าน รั่ง ทา เจียงกงปู่กั้ว

เจ้านายให้เขาทำความดีชดเชยความผิด (老板 = เจ้านาย, 让 = ให้, 将功补过 = ทำความดีชดเชยความผิด)

The boss let him make up for his mistake.

เหตุผล: 将功补过(jiānggōngbǔguò / เจียงกงปู่กั้ว / ทำความดีชดเชยความผิด) พูดถึงการแก้ตัวด้วยการทำงานให้ดี ไม่ใช่การรับโทษ

กลับไปที่หัวข้อ

小结 สรุปจำง่าย

(xiǎojié / เสี่ยวเจี๋ย / สรุปสั้น ๆ)

  • 五刑(wǔxíng / อู่สิง / โทษห้าสถาน) คือโทษห้าสถานของจีนโบราณ มีสองชุด และไม่ได้ใช้ในปัจจุบันแล้ว
  • ชุดแรกเป็น 肉刑(ròuxíng / โร่วสิง / โทษที่ทำร้ายร่างกายอย่างถาวร) ซึ่ง 汉文帝(Hàn Wéndì / ฮ่าน เหวินตี้ / จักรพรรดิฮั่นเหวินตี้) สั่งยกเลิกในปี 167 ก่อนคริสตกาล
  • ชุดหลังคือ 笞(chī / ชรือ / เฆี่ยนด้วยไม้เล็ก) 杖(zhàng / จร้าง / โบยด้วยไม้ใหญ่) 徒(tú / ถู / จำคุกและใช้แรงงาน) 流(liú / หลิว / เนรเทศ) 死(sǐ / สื่อ / ประหารชีวิต) ใช้ตั้งแต่ราชวงศ์ 隋(Suí / สุย / ราชวงศ์สุย) จนถึงปลายราชวงศ์ 清(Qīng / ชิง / ราชวงศ์ชิง)
  • คำที่ยังใช้ทุกวันนี้คือ 徒刑(túxíng / ถูสิง / โทษจำคุก) 死刑(sǐxíng / สื่อสิง / โทษประหารชีวิต) ในกฎหมาย และ 罚款(fákuǎn / ฝาขว่าน / ปรับเงิน) 惩罚(chéngfá / เฉริงฝา / ลงโทษ) ในชีวิตประจำวัน

寺 庙 观 祠 ต่างกันอย่างไร? อ่านชื่อวัดและศาลเจ้าจีนให้ออกว่าเป็นของศาสนาไหน

ซุ้มประตูอาคารจีนโบราณกับกระถางธูปในลานยามเช้า — ภาพประกอบบทเรียนอ่านชื่อวัดและศาลเจ้าจีน 寺 庙 观 祠

寺、庙、观 อ่านชื่อวัดและศาลเจ้าจีนให้ออก

(sì, miào, guàn / ซื่อ เมี่ยว กว้าน / วัด ศาลเจ้า และอารามเต๋า)

ป้ายหน้าวัดและศาลเจ้าจีนมักลงท้ายด้วยอักษรตัวเดียว เช่น 寺(sì / ซื่อ / วัดพุทธ) 庙(miào / เมี่ยว / ศาลเจ้า) 观(guàn / กว้าน / อารามเต๋า) หรือ 祠(cí / ฉือ / ศาลบรรพชน) คนไทยมักแปลรวมกันว่า “วัดจีน” หรือ “ศาลเจ้า” แต่ในภาษาจีนสี่ตัวนี้บอกได้ว่าสถานที่นั้นเกี่ยวกับความเชื่อแบบไหน

บทนี้สอนให้ดูอักษรตัวท้ายของชื่อ แล้วเดาได้ว่าเป็นวัดพุทธ อารามเต๋า ศาลเทพเจ้า หรือศาลบรรพชน พร้อมจุดที่ต้องระวังเรื่องเสียงอ่านของ 观(guàn / กว้าน / อารามเต๋า)

เรียนจบแล้วคุณจะ:

  • แยก 寺(sì / ซื่อ / วัดพุทธ) 庙(miào / เมี่ยว / ศาลเจ้า) 观(guàn / กว้าน / อารามเต๋า) และ 祠(cí / ฉือ / ศาลบรรพชน) ได้จากอักษรตัวท้ายของชื่อสถานที่
  • อ่าน 观(guàn / กว้าน / อารามเต๋า) ได้ถูกทั้งสองเสียง คือ guān ในคำว่าเยี่ยมชม และ guàn ในชื่ออารามเต๋า
  • ถามและบอกได้ว่าสถานที่แห่งหนึ่งเป็นวัดหรือศาลเจ้าแบบไหน

ระดับ: ★★ กลาง

เปิดดู: กดดูคำอธิบายภาษาจีน

寺是佛教的地方,观是道教的地方。

Sì shì Fójiào de dìfang, guàn shì Dàojiào de dìfang.

อ่านว่า ซื่อ ซรื่อ ฝัวเจี้ยว เตอะ ตี้ฟัง กว้าน ซรื่อ ต้าวเจี้ยว เตอะ ตี้ฟัง

寺 เป็นสถานที่ของพุทธศาสนา ส่วน 观 เป็นสถานที่ของลัทธิเต๋า (寺 = วัดพุทธ, 佛教 = พุทธศาสนา, 地方 = สถานที่, 观 = อารามเต๋า, 道教 = ลัทธิเต๋า)

A si is a Buddhist place; a guan is a Daoist place.

庙里拜的是神、祖先或者有名的人。

Miào li bài de shì shén, zǔxiān huòzhě yǒumíng de rén.

อ่านว่า เมี่ยว ลิ ไป้ เตอะ ซรื่อ เสริน จู่เซียน ฮั่วเจร่อ โหย่วหมิง เตอะ เหริน

ในศาลเจ้าบูชาเทพเจ้า บรรพบุรุษ หรือบุคคลที่มีชื่อเสียง (庙 = ศาลเจ้า, 里 = ใน, 拜 = บูชา, 神 = เทพเจ้า, 祖先 = บรรพบุรุษ, 或者 = หรือ, 有名 = มีชื่อเสียง)

In a miao people worship deities, ancestors or famous people.

预备词汇 คำศัพท์จำเป็นก่อนเรียน

(yùbèi cíhuì / อวี้เป้ย ฉือฮุ่ย / คำศัพท์เตรียมก่อนเรียน)

  • 地方 (dìfang / ตี้ฟัง) สถานที่ (place)
  • 名字 (míngzi / หมิงจึ) ชื่อ (name)
  • 有名 (yǒumíng / โหย่วหมิง) มีชื่อเสียง (famous)
  • 参观 (cānguān / ชานกวาน) เยี่ยมชม (to visit (a place))
  • 历史 (lìshǐ / ลี่สรื่อ) ประวัติศาสตร์ (history)

ระดับการเข้าถึงบทเรียน

Public: อ่านบทเรียนนี้ได้โดยไม่ต้องสมัครสมาชิกหรือเข้าสู่ระบบ

看名字的最后一个字 อักษรตัวท้ายบอกชนิดของสถานที่

(kàn míngzi de zuìhòu yí ge zì / ค่าน หมิงจึ เตอะ จุ้ยโฮ่ว อี๋ เกอะ จื้อ / ดูอักษรตัวสุดท้ายของชื่อ)

ต้นข้าวกับ 晓雨(Xiǎoyǔ / เสี่ยวอวี่ / เสี่ยวอวี่ (เพื่อนชาวจีน)) เดินผ่านเยาวราช เห็นป้ายหน้าวัดเขียนว่า 龙莲寺(Lóngliánsì / หลงเหลียนซื่อ / วัดมังกรกมลาวาส (เล่งเน่ยยี่)) ต้นข้าวจึงถามว่าต่างจากศาลเจ้าที่เพิ่งเดินผ่านอย่างไร

เปิดดู: เปิดดูบทสนทนา 4 ประโยค

ต้นข้าว

这是寺还是庙?

Zhè shì sì háishi miào?

อ่านว่า เจร้อ ซรื่อ ซื่อ ไหซรึ เมี่ยว

ที่นี่เป็นวัดหรือศาลเจ้า (这 = นี่, 是 = เป็น, 寺 = วัดพุทธ, 还是 = หรือ, 庙 = ศาลเจ้า)

Is this a si or a miao?

เสี่ยวอวี่

你看名字的最后一个字,是寺。

Nǐ kàn míngzi de zuìhòu yí ge zì, shì sì.

อ่านว่า หนี่ ค่าน หมิงจึ เตอะ จุ้ยโฮ่ว อี๋ เกอะ จื้อ ซรื่อ ซื่อ

ดูอักษรตัวสุดท้ายของชื่อสิ เป็น 寺 (看 = ดู, 名字 = ชื่อ, 最后 = สุดท้าย, 一个 = หนึ่งตัว, 字 = ตัวอักษร)

Look at the last character of the name: it is si.

ต้นข้าว

那刚才的关帝庙呢?

Nà gāngcái de Guāndì miào ne?

อ่านว่า น่า กางไฉ เตอะ กวานตี้ เมี่ยว เนอะ

แล้วศาลเจ้ากวนอูเมื่อกี้ล่ะ (那 = แล้ว, 刚才 = เมื่อกี้, 关帝庙 = ศาลเจ้ากวนอู, 呢 = ล่ะ)

And what about the Guandi temple just now?

เสี่ยวอวี่

那是庙,里面拜的是关羽,不是佛。

Nà shì miào, lǐmiàn bài de shì Guān Yǔ, bú shì fó.

อ่านว่า น่า ซรื่อ เมี่ยว หลี่เมี่ยน ไป้ เตอะ ซรื่อ กวาน อวี่ ปู๋ ซรื่อ ฝัว

ที่นั่นเป็นศาลเจ้า ข้างในบูชากวนอู ไม่ใช่พระพุทธเจ้า (那 = นั่น, 庙 = ศาลเจ้า, 里面 = ข้างใน, 拜 = บูชา, 关羽 = กวนอู, 不是 = ไม่ใช่, 佛 = พระพุทธเจ้า)

That one is a miao; the one worshipped inside is Guan Yu, not the Buddha.

กลับไปที่หัวข้อ

寺、庙、观、祠 อักษรสี่ตัวที่อยู่ท้ายชื่อสถานที่

(sì, miào, guàn, cí / ซื่อ เมี่ยว กว้าน ฉือ / สี่อักษรท้ายชื่อ)

อักษรสี่ตัวนี้พบบ่อยที่สุดท้ายชื่อวัดและศาลเจ้า แต่ละตัวผูกกับความเชื่อคนละแบบ

เปิดดู: เปิดดูอักษร 4 ตัว พร้อมตัวอย่างประโยค

寺

sì

อ่านว่า ซื่อ

วัดพุทธ

Buddhist temple; monastery

ชื่อที่ลงท้ายด้วย 寺(sì / ซื่อ / วัดพุทธ) ส่วนใหญ่เป็นวัดในพุทธศาสนา ในภาษาพูดมักใช้คำสองพยางค์ว่า 寺庙(sìmiào / ซื่อเมี่ยว / วัด; ศาสนสถาน) ส่วนมัสยิดของชาวมุสลิมเรียกว่า 清真寺(qīngzhēnsì / ชิงเจรินซื่อ / มัสยิด)

这座寺庙里住着很多和尚。

Zhè zuò sìmiào li zhùzhe hěn duō héshang.

อ่านว่า เจร้อ จั้ว ซื่อเมี่ยว ลิ จรู้เจรอะ เหิ่น ตัว เหอซรัง

วัดแห่งนี้มีพระอยู่หลายรูป (这座 = แห่งนี้, 寺庙 = วัด, 里 = ใน, 住着 = อาศัยอยู่, 很多 = หลาย, 和尚 = พระ)

Many monks live in this temple.

庙

miào

อ่านว่า เมี่ยว

ศาลเจ้า; ศาลบูชาเทพ บรรพบุรุษ หรือปราชญ์

temple or shrine to a deity, ancestor or sage

庙(miào / เมี่ยว / ศาลเจ้า) ใช้กับสถานที่บูชาเทพเจ้า บรรพบุรุษ หรือบุคคลที่คนยกย่อง เช่น 孔庙(Kǒngmiào / ข่งเมี่ยว / ศาลขงจื๊อ) 关帝庙(Guāndì miào / กวานตี้ เมี่ยว / ศาลเจ้ากวนอู) และ 妈祖庙(Māzǔ miào / มาจู่ เมี่ยว / ศาลเจ้าแม่หม่าโจ้ว) ศาลเจ้าจีนในเมืองไทยส่วนใหญ่ก็ใช้คำนี้

这座庙是为了纪念孔子建的。

Zhè zuò miào shì wèile jìniàn Kǒngzǐ jiàn de.

อ่านว่า เจร้อ จั้ว เมี่ยว ซรื่อ เว่ยเลอะ จี้เนี่ยน ข่งจื่อ เจี้ยน เตอะ

ศาลแห่งนี้สร้างขึ้นเพื่อรำลึกถึงขงจื๊อ (这座 = แห่งนี้, 庙 = ศาล, 为了 = เพื่อ, 纪念 = รำลึกถึง, 孔子 = ขงจื๊อ, 建 = สร้าง)

This temple was built in memory of Confucius.

观

guàn

อ่านว่า กว้าน

อารามเต๋า

Daoist temple

ชื่อที่ลงท้ายด้วย 观(guàn / กว้าน / อารามเต๋า) เป็นสถานที่ของลัทธิเต๋า ตัวอักษรนี้ในความหมายนี้อ่านว่า guàn เสียงสี่ ไม่ใช่ guān

白云观是北京有名的道观。

Báiyúnguàn shì Běijīng yǒumíng de dàoguàn.

อ่านว่า ไป๋อวิ๋นกว้าน ซรื่อ เป่ยจิง โหย่วหมิง เตอะ ต้าวกว้าน

ไป๋อวิ๋นกวนเป็นอารามเต๋าที่มีชื่อเสียงของปักกิ่ง (白云观 = อารามไป๋อวิ๋นกวน, 北京 = ปักกิ่ง, 有名 = มีชื่อเสียง, 道观 = อารามเต๋า)

Baiyun Guan is a famous Daoist temple in Beijing.

祠

cí

อ่านว่า ฉือ

ศาลบรรพชน; ศาลรำลึกถึงบุคคล

ancestral hall; memorial hall

祠(cí / ฉือ / ศาลบรรพชน) ใช้กับศาลประจำตระกูลและศาลที่สร้างให้บุคคลสำคัญ คนทั่วไปเรียกศาลประจำตระกูลว่า 祠堂(cítáng / ฉือถาง / ศาลประจำตระกูล)

成都的武侯祠是纪念诸葛亮的地方。

Chéngdū de Wǔhóucí shì jìniàn Zhūgě Liàng de dìfang.

อ่านว่า เฉริงตู เต่อ อู่โหวฉือ ซรื่อ จี้เนี่ยน จรูเก่อ เลี่ยง เตอะ ตี้ฟัง

อู่โหวฉือที่เฉิงตูเป็นสถานที่รำลึกถึงขงเบ้ง (成都 = เฉิงตู, 武侯祠 = ศาลอู่โหวฉือ, 纪念 = รำลึกถึง, 诸葛亮 = ขงเบ้ง, 地方 = สถานที่)

The Wuhou Shrine in Chengdu is a place that commemorates Zhuge Liang.

กลับไปที่หัวข้อ

“观”的两个读音 guān กับ guàn

(“guān” de liǎng ge dúyīn / กวาน เต่อ เหลี่ยง เกอะ ตู๋อิน / เสียงอ่านสองแบบของ 观)

观(guàn / กว้าน / อารามเต๋า) เป็นอักษรที่อ่านได้สองเสียง ผู้เรียนส่วนใหญ่รู้จักแต่เสียงแรก จึงอ่านชื่ออารามเต๋าผิด

เปิดดู: เปิดดูตัวอย่างของทั้งสองเสียง

กลับไปที่หัวข้อ

读一读这些名字 ชื่อสถานที่ที่ได้ยินบ่อย

(dú yi dú zhèxiē míngzi / ตู๋ อิ ตู๋ เจร้อเซีย หมิงจึ / ลองอ่านชื่อเหล่านี้)

ลองใช้หลักเดิมกับชื่อจริงสี่ชื่อ ดูอักษรตัวท้ายก่อน แล้วค่อยอ่านทั้งชื่อ

เปิดดู: เปิดดูชื่อสถานที่ 4 ชื่อ พร้อมตัวอย่างประโยค

少林寺

Shàolínsì

อ่านว่า ซร่าวหลินซื่อ

วัดเส้าหลิน

Shaolin Temple

ลงท้ายด้วย 寺(sì / ซื่อ / วัดพุทธ) จึงเดาได้ทันทีว่าเป็นวัดพุทธ

少林寺在河南,是一座佛教寺庙。

Shàolínsì zài Hénán, shì yí zuò Fójiào sìmiào.

อ่านว่า ซร่าวหลินซื่อ ไจ้ เหอหนาน ซรื่อ อี๋ จั้ว ฝัวเจี้ยว ซื่อเมี่ยว

วัดเส้าหลินอยู่ที่มณฑลเหอหนาน เป็นวัดในพุทธศาสนา (少林寺 = วัดเส้าหลิน, 在 = อยู่ที่, 河南 = เหอหนาน, 一座 = หนึ่งแห่ง, 佛教 = พุทธศาสนา, 寺庙 = วัด)

Shaolin Temple is in Henan; it is a Buddhist temple.

孔庙

Kǒngmiào

อ่านว่า ข่งเมี่ยว

ศาลขงจื๊อ

Temple of Confucius

ขงจื๊อเป็นปราชญ์ ไม่ใช่เทพเจ้าในพุทธหรือเต๋า ศาลของท่านจึงใช้คำว่า 庙(miào / เมี่ยว / ศาลเจ้า)

很多城市都有孔庙。

Hěn duō chéngshì dōu yǒu Kǒngmiào.

อ่านว่า เหิ่น ตัว เฉริงซรื่อ โตว โหย่ว ข่งเมี่ยว

หลายเมืองมีศาลขงจื๊อ (很多 = หลาย, 城市 = เมือง, 都 = ล้วน, 有 = มี, 孔庙 = ศาลขงจื๊อ)

Many cities have a Temple of Confucius.

关帝庙

Guāndì miào

อ่านว่า กวานตี้เมี่ยว

ศาลเจ้ากวนอู

Guandi temple

关帝(Guāndì / กวานตี้ / เทพกวนอู) คือกวนอู ขุนพลยุคสามก๊กที่คนรุ่นหลังยกย่องเป็นเทพ

唐人街附近有一座关帝庙。

Tángrénjiē fùjìn yǒu yí zuò Guāndì miào.

อ่านว่า ถางเหรินเจีย ฟู่จิ้น โหย่ว อี๋ จั้ว กวานตี้ เมี่ยว

แถวไชน่าทาวน์มีศาลเจ้ากวนอูอยู่แห่งหนึ่ง (唐人街 = ไชน่าทาวน์, 附近 = แถว ๆ, 有 = มี, 一座 = หนึ่งแห่ง, 关帝庙 = ศาลเจ้ากวนอู)

There is a Guandi temple near Chinatown.

妈祖庙

Māzǔ miào

อ่านว่า มาจู่เมี่ยว

ศาลเจ้าแม่ทับทิม (หม่าโจ้ว)

Mazu temple

妈祖(Māzǔ / มาจู่ / เจ้าแม่หม่าโจ้ว) เป็นเทพผู้คุ้มครองคนเดินเรือ ศาลของท่านมีมากตามเมืองชายฝั่งและในชุมชนจีนโพ้นทะเล

渔民出海以前常常去妈祖庙。

Yúmín chūhǎi yǐqián chángcháng qù Māzǔ miào.

อ่านว่า อวี๋หมิน ชรูไห่ อี่เฉียน ฉรางฉราง ชวี่ มาจู่ เมี่ยว

ชาวประมงมักไปศาลเจ้าแม่หม่าโจ้วก่อนออกทะเล (渔民 = ชาวประมง, 出海 = ออกทะเล, 以前 = ก่อน, 常常 = มัก, 去 = ไป, 妈祖庙 = ศาลเจ้าแม่หม่าโจ้ว)

Fishermen often go to the Mazu temple before putting out to sea.

ตามธรรมเนียมเล่ากันว่า 白马寺(Báimǎsì / ไป๋หม่าซื่อ / วัดม้าขาว) ที่เมือง 洛阳(Luòyáng / ลั่วหยาง / เมืองลั่วหยาง) เป็นวัดพุทธแห่งแรกของจีน ส่วนในกรุงเทพฯ วัดจีนที่คนรู้จักมากที่สุดคือ 龙莲寺(Lóngliánsì / หลงเหลียนซื่อ / วัดมังกรกมลาวาส (เล่งเน่ยยี่)) ซึ่งชื่อก็ลงท้ายด้วย 寺(sì / ซื่อ / วัดพุทธ) เช่นกัน

กลับไปที่หัวข้อ

易错词 คำที่ระวังใช้ผิด

(yìcuòcí / อี้ชั่วฉือ / คำที่มักใช้ผิด)

รูปที่ควรระวัง ✗

白云观是一座佛教的寺。

Báiyúnguàn shì yí zuò Fójiào de sì.

อ่านว่า ไป๋อวิ๋นกว้าน ซรื่อ อี๋ จั้ว ฝัวเจี้ยว เตอะ ซื่อ

(ข้อมูลผิด) ไป๋อวิ๋นกวนเป็นวัดในพุทธศาสนา

รูปที่ควรใช้ ✓

白云观是一座道观。

Báiyúnguàn shì yí zuò dàoguàn.

อ่านว่า ไป๋อวิ๋นกว้าน ซรื่อ อี๋ จั้ว ต้าวกว้าน

ไป๋อวิ๋นกวนเป็นอารามเต๋า (白云观 = อารามไป๋อวิ๋นกวน, 一座 = หนึ่งแห่ง, 道观 = อารามเต๋า)

Baiyun Guan is a Daoist temple.

เหตุผล: ชื่อลงท้ายด้วย 观(guàn / กว้าน / อารามเต๋า) จึงเป็นสถานที่ของลัทธิเต๋า ไม่ใช่พุทธศาสนา

รูปที่ควรระวัง ✗

我们去参观道观。

Wǒmen qù cānguān dàoguān.

อ่านว่า หว่อเมิน ชวี่ ชานกวาน ต้าวกวาน

(อ่าน 观 ตัวหลังผิดเป็น guān) เราไปเยี่ยมชมอารามเต๋า

รูปที่ควรใช้ ✓

我们去参观道观。

Wǒmen qù cānguān dàoguàn.

อ่านว่า หว่อเมิน ชวี่ ชานกวาน ต้าวกว้าน

เราไปเยี่ยมชมอารามเต๋า (我们 = พวกเรา, 去 = ไป, 参观 = เยี่ยมชม, 道观 = อารามเต๋า)

We are going to visit a Daoist temple.

เหตุผล: 观(guàn / กว้าน / อารามเต๋า) ตัวแรกอยู่ในคำว่าเยี่ยมชม อ่าน guān ส่วน 观 ตัวหลังเป็นชื่ออารามเต๋า อ่าน guàn

รูปที่ควรระวัง ✗

孔庙是佛教的地方。

Kǒngmiào shì Fójiào de dìfang.

อ่านว่า ข่งเมี่ยว ซรื่อ ฝัวเจี้ยว เตอะ ตี้ฟัง

(ข้อมูลผิด) ศาลขงจื๊อเป็นสถานที่ของพุทธศาสนา

รูปที่ควรใช้ ✓

孔庙是纪念孔子的地方。

Kǒngmiào shì jìniàn Kǒngzǐ de dìfang.

อ่านว่า ข่งเมี่ยว ซรื่อ จี้เนี่ยน ข่งจื่อ เตอะ ตี้ฟัง

ศาลขงจื๊อเป็นสถานที่รำลึกถึงขงจื๊อ (孔庙 = ศาลขงจื๊อ, 纪念 = รำลึกถึง, 孔子 = ขงจื๊อ, 地方 = สถานที่)

A Temple of Confucius is a place that commemorates Confucius.

เหตุผล: 庙(miào / เมี่ยว / ศาลเจ้า) ใช้กับศาลของเทพ บรรพบุรุษ และปราชญ์ ไม่ได้บอกว่าเป็นพุทธศาสนา

กลับไปที่หัวข้อ

练习 แบบฝึกหัด

(liànxí / เลี่ยนสี / แบบฝึกหัด)

ลองตอบเองก่อน แล้วค่อยกดดูแนวคำตอบใต้แต่ละข้อ

ข้อ 1: ความรู้

ชื่อสถานที่ลงท้ายด้วย 寺(sì / ซื่อ / วัดพุทธ) ส่วนใหญ่เป็นสถานที่ของศาสนาใด

กดดูแนวคำตอบ: ข้อ 1

名字里有“寺”的,大多是佛教的寺庙。

Míngzi li yǒu “sì” de, dàduō shì Fójiào de sìmiào.

อ่านว่า หมิงจึ ลิ โหย่ว ซื่อ เตอะ ต้าตัว ซรื่อ ฝัวเจี้ยว เตอะ ซื่อเมี่ยว

ชื่อที่มี 寺 ส่วนใหญ่เป็นวัดในพุทธศาสนา (名字 = ชื่อ, 里 = ใน, 有 = มี, 大多 = ส่วนใหญ่, 佛教 = พุทธศาสนา, 寺庙 = วัด)

Places with si in the name are mostly Buddhist temples.

เหตุผล: ข้อยกเว้นที่ควรจำคือ 清真寺(qīngzhēnsì / ชิงเจรินซื่อ / มัสยิด) ซึ่งหมายถึงมัสยิด

ข้อ 2: การอ่าน

观(guàn / กว้าน / อารามเต๋า) ในคำว่า 道观(dàoguàn / ต้าวกว้าน / อารามเต๋า) อ่านว่าอะไร

กดดูแนวคำตอบ: ข้อ 2

“道观”的“观”读第四声。

“Dàoguàn” de “guàn” dú dì sì shēng.

อ่านว่า ต้าวกว้าน เตอะ กว้าน ตู๋ ตี้ ซื่อ เซริง

观 ในคำว่า 道观 อ่านเสียงสี่ (道观 = อารามเต๋า, 读 = อ่าน, 第四声 = เสียงสี่)

The guan in daoguan is read in the fourth tone.

เหตุผล: อ่าน guān เฉพาะเมื่อแปลว่าดูหรือชม เช่น 参观(cānguān / ชานกวาน / เยี่ยมชม)

ข้อ 3: การใช้

อยากถามเพื่อนชาวจีนว่า สถานที่นี้เป็นวัดพุทธหรืออารามเต๋า จะถามว่าอย่างไร

กดดูแนวคำตอบ: ข้อ 3

这里是寺庙还是道观?

Zhèlǐ shì sìmiào háishi dàoguàn?

อ่านว่า เจร้อหลี่ ซรื่อ ซื่อเมี่ยว ไหซรึ ต้าวกว้าน

ที่นี่เป็นวัดหรืออารามเต๋า (这里 = ที่นี่, 寺庙 = วัด, 还是 = หรือ, 道观 = อารามเต๋า)

Is this a Buddhist temple or a Daoist temple?

เหตุผล: ใช้ 还是(háishi / ไหซรึ / หรือ (ในคำถาม)) เชื่อมสองตัวเลือกในประโยคคำถาม

ข้อ 4: ความรู้

武侯祠(Wǔhóucí / อู่โหวฉือ / ศาลอู่โหวฉือ) ที่เฉิงตูสร้างขึ้นเพื่อรำลึกถึงใคร

กดดูแนวคำตอบ: ข้อ 4

武侯祠是纪念诸葛亮的。

Wǔhóucí shì jìniàn Zhūgě Liàng de.

อ่านว่า อู่โหวฉือ ซรื่อ จี้เนี่ยน จรูเก่อ เลี่ยง เตอะ

อู่โหวฉือสร้างเพื่อรำลึกถึงขงเบ้ง (武侯祠 = ศาลอู่โหวฉือ, 纪念 = รำลึกถึง, 诸葛亮 = ขงเบ้ง)

The Wuhou Shrine commemorates Zhuge Liang.

เหตุผล: 祠(cí / ฉือ / ศาลบรรพชน) ใช้กับศาลที่สร้างให้บุคคลสำคัญและศาลประจำตระกูล

กลับไปที่หัวข้อ

小结 สรุปจำง่าย

(xiǎojié / เสี่ยวเจี๋ย / สรุปสั้น ๆ)

  • 寺(sì / ซื่อ / วัดพุทธ) ส่วนใหญ่เป็นวัดพุทธ 观(guàn / กว้าน / อารามเต๋า) เป็นอารามเต๋า 庙(miào / เมี่ยว / ศาลเจ้า) เป็นศาลของเทพ บรรพบุรุษ หรือปราชญ์ และ 祠(cí / ฉือ / ศาลบรรพชน) เป็นศาลบรรพชนหรือศาลรำลึกถึงบุคคล
  • 观(guàn / กว้าน / อารามเต๋า) อ่าน guān เมื่อแปลว่าดูหรือชม และอ่าน guàn เมื่อเป็นชื่ออารามเต๋า
  • อักษรตัวท้ายเป็นแนวโน้ม ไม่ใช่กฎตายตัว มีข้อยกเว้น เช่น 清真寺(qīngzhēnsì / ชิงเจรินซื่อ / มัสยิด) ที่หมายถึงมัสยิด
  • ชื่อที่ควรอ่านออก ได้แก่ 少林寺(Shàolínsì / ซร่าวหลินซื่อ / วัดเส้าหลิน) 孔庙(Kǒngmiào / ข่งเมี่ยว / ศาลขงจื๊อ) 关帝庙(Guāndì miào / กวานตี้ เมี่ยว / ศาลเจ้ากวนอู) และ 妈祖庙(Māzǔ miào / มาจู่ เมี่ยว / ศาลเจ้าแม่หม่าโจ้ว)

三国 สามก๊กคือยุคไหน? รู้จัก 魏 蜀 吴 และแยกประวัติศาสตร์《三国志》ออกจากนิยาย《三国演义》

ธงผ้าสามผืนต่างสีบนโต๊ะไม้ กับหนังสือโบราณสองเล่ม — ภาพประกอบบทเรียนสามก๊ก 魏 蜀 吴 ประวัติศาสตร์กับนิยาย

三国 สามก๊กคือยุคไหน และใครเป็นใคร

(Sānguó / ซานกั๋ว / สามก๊ก)

คนไทยรู้จักโจโฉ เล่าปี่ ขงเบ้ง และกวนอู จากนิยาย หนัง และเกม แต่ชื่อที่เราเรียกเป็นสำเนียงฮกเกี้ยนและแต้จิ๋ว เมื่อเจอชื่อเดียวกันในภาษาจีนกลางจึงมักจำไม่ได้

บทนี้พาไปรู้จักสามก๊กในภาษาจีนกลาง ว่าแต่ละก๊กชื่ออะไร ใครเป็นผู้นำ และเรื่องไหนมาจากบันทึกประวัติศาสตร์ เรื่องไหนมาจากนิยาย

เรียนจบแล้วคุณจะ:

  • อ่านชื่อ 魏(Wèi / เว่ย / วุยก๊ก) 蜀(Shǔ / สรู่ / จ๊กก๊ก) 吴(Wú / อู๋ / ง่อก๊ก) และชื่อบุคคลสำคัญห้าคนด้วยสำเนียงจีนกลางได้
  • บอกได้ว่า 三国志(Sānguó Zhì / ซานกั๋ว จรื้อ / จดหมายเหตุสามก๊ก) กับ 三国演义(Sānguó Yǎnyì / ซานกั๋ว เหยี่ยนอี้ / นิยายสามก๊ก) ต่างกันอย่างไร และใครเป็นผู้เขียน
  • ใช้สำนวนจากสามก๊กที่คนจีนพูดกันทุกวันนี้ได้อย่างน้อยสองสำนวน

ระดับ: ★★ กลาง

เปิดดู: กดดูคำอธิบายภาษาจีน

三国是中国历史上的一个时期。

Sānguó shì Zhōngguó lìshǐ shàng de yí ge shíqī.

อ่านว่า ซานกั๋ว ซรื่อ จรงกั๋ว ลี่สรื่อ ซร่าง เตอะ อี๋ เกอะ สรือชี

สามก๊กเป็นยุคหนึ่งในประวัติศาสตร์จีน (三国 = สามก๊ก, 中国 = จีน, 历史 = ประวัติศาสตร์, 上 = ใน, 一个 = หนึ่ง, 时期 = ยุค)

The Three Kingdoms is a period in Chinese history.

那时候有三个国家:魏、蜀、吴。

Nà shíhou yǒu sān ge guójiā: Wèi, Shǔ, Wú.

อ่านว่า น่า สรือโฮว โหย่ว ซาน เก่อ กั๋วเจีย เว่ย สรู่ อู๋

สมัยนั้นมีสามรัฐ คือวุย จ๊ก และง่อ (那时候 = สมัยนั้น, 有 = มี, 三个 = สาม, 国家 = รัฐ, 魏 = วุย, 蜀 = จ๊ก, 吴 = ง่อ)

At that time there were three states: Wei, Shu and Wu.

预备词汇 คำศัพท์จำเป็นก่อนเรียน

(yùbèi cíhuì / อวี้เป้ย ฉือฮุ่ย / คำศัพท์เตรียมก่อนเรียน)

  • 历史 (lìshǐ / ลี่สรื่อ) ประวัติศาสตร์ (history)
  • 小说 (xiǎoshuō / เสี่ยวซรัว) นิยาย (novel)
  • 国家 (guójiā / กั๋วเจีย) ประเทศ; รัฐ (country; state)
  • 有名 (yǒumíng / โหย่วหมิง) มีชื่อเสียง (famous)
  • 故事 (gùshi / กู้ซรึ) เรื่องราว (story)

ระดับการเข้าถึงบทเรียน

Public: อ่านบทเรียนนี้ได้โดยไม่ต้องสมัครสมาชิกหรือเข้าสู่ระบบ

魏、蜀、吴 สามรัฐที่แบ่งแผ่นดินจีน

(Wèi, Shǔ, Wú / เว่ย สรู่ อู๋ / วุย จ๊ก ง่อ)

ต้นข้าวดูซีรีส์สามก๊กแล้วสงสัยว่าทำไมชื่อตัวละครไม่เหมือนที่เคยได้ยิน จึงถาม 晓雨(Xiǎoyǔ / เสี่ยวอวี่ / เสี่ยวอวี่ (เพื่อนชาวจีน))

เปิดดู: เปิดดูบทสนทนา 4 ประโยค และลำดับเวลาของสามก๊ก

ต้นข้าว

三国是哪三个国家?

Sānguó shì nǎ sān ge guójiā?

อ่านว่า ซานกั๋ว ซรื่อ หน่า ซาน เก่อ กั๋วเจีย

สามก๊กคือสามรัฐไหนบ้าง (三国 = สามก๊ก, 哪 = ไหน, 三个 = สาม, 国家 = รัฐ)

Which three states were the Three Kingdoms?

เสี่ยวอวี่

北方是魏,西南是蜀,东南是吴。

Běifāng shì Wèi, xīnán shì Shǔ, dōngnán shì Wú.

อ่านว่า เป่ยฟาง ซรื่อ เว่ย ซีหนาน ซรื่อ สรู่ ตงหนาน ซรื่อ อู๋

ทางเหนือคือวุย ทางตะวันตกเฉียงใต้คือจ๊ก ทางตะวันออกเฉียงใต้คือง่อ (北方 = ทางเหนือ, 西南 = ตะวันตกเฉียงใต้, 东南 = ตะวันออกเฉียงใต้)

Wei was in the north, Shu in the southwest and Wu in the southeast.

ต้นข้าว

最后哪个国家赢了?

Zuìhòu nǎ ge guójiā yíng le?

อ่านว่า จุ้ยโฮ่ว หน่า เกอะ กั๋วเจีย อิ๋ง เลอะ

สุดท้ายรัฐไหนชนะ (最后 = สุดท้าย, 哪个 = อันไหน, 赢 = ชนะ, 了 = แล้ว)

Which state won in the end?

เสี่ยวอวี่

三个国家都没有赢,最后统一中国的是晋。

Sān ge guójiā dōu méiyǒu yíng, zuìhòu tǒngyī Zhōngguó de shì Jìn.

อ่านว่า ซาน เก่อ กั๋วเจีย โตว เหมยโหย่ว อิ๋ง จุ้ยโฮ่ว ถ่งอี จรงกั๋ว เตอะ ซรื่อ จิ้น

ไม่มีรัฐไหนชนะเลย สุดท้ายผู้ที่รวมแผ่นดินจีนคือราชวงศ์จิ้น (都 = ล้วน, 没有 = ไม่ได้, 赢 = ชนะ, 最后 = สุดท้าย, 统一 = รวมเป็นหนึ่ง, 晋 = ราชวงศ์จิ้น)

None of the three won; in the end it was Jin that unified China.

กลับไปที่หัวข้อ

五个重要人物 ชื่อที่คนไทยคุ้น ในสำเนียงจีนกลาง

(wǔ ge zhòngyào rénwù / อู่ เกอะ จร้งย่าว เหรินอู้ / บุคคลสำคัญห้าคน)

ชื่อภาษาไทยของตัวละครสามก๊กมาจากสำเนียงฮกเกี้ยนและแต้จิ๋ว ห้าคนนี้คือคนที่ควรอ่านชื่อจีนกลางให้ออกก่อน

เปิดดู: เปิดดูชื่อบุคคล 5 คน พร้อมตัวอย่างประโยค

曹操

Cáo Cāo

อ่านว่า ฉาวชาว

โจโฉ ผู้นำฝ่ายวุย

Cao Cao, leader of the Wei side

โจโฉคุมอำนาจทางเหนือ แต่ตลอดชีวิตไม่ได้ตั้งตนเป็นฮ่องเต้ ลูกชายชื่อ 曹丕(Cáo Pī / ฉาว พี / โจผี) เป็นผู้ตั้งราชวงศ์ 魏(Wèi / เว่ย / วุยก๊ก) ในปี 220

曹操是有名的政治家,也是诗人。

Cáo Cāo shì yǒumíng de zhèngzhìjiā, yě shì shīrén.

อ่านว่า ฉาว ชาว ซรื่อ โหย่วหมิง เตอะ เจริ้งจรื้อเจีย เหย่ ซรื่อ ซรือเหริน

โจโฉเป็นนักการเมืองที่มีชื่อเสียง และเป็นกวีด้วย (曹操 = โจโฉ, 有名 = มีชื่อเสียง, 政治家 = นักการเมือง, 也 = ก็, 诗人 = กวี)

Cao Cao was a famous statesman and also a poet.

刘备

Liú Bèi

อ่านว่า หลิวเป้ย

เล่าปี่ ผู้ตั้งจ๊กก๊ก

Liu Bei, founder of Shu Han

เล่าปี่อ้างว่าสืบเชื้อสายราชวงศ์ฮั่น จึงเรียกรัฐของตนว่า 汉(Hàn / ฮ่าน / ราชวงศ์ฮั่น) คนรุ่นหลังเรียกว่า 蜀汉(Shǔ Hàn / สรู่ ฮ่าน / จ๊กก๊ก) หรือ 蜀(Shǔ / สรู่ / จ๊กก๊ก)

刘备在成都建立了蜀汉。

Liú Bèi zài Chéngdū jiànlì le Shǔ Hàn.

อ่านว่า หลิว เป้ย ไจ้ เฉริงตู เจี้ยนลี่ เลอะ สรู่ ฮ่าน

เล่าปี่ตั้งจ๊กก๊กขึ้นที่เมืองเฉิงตู (刘备 = เล่าปี่, 在 = ที่, 成都 = เฉิงตู, 建立 = ก่อตั้ง, 蜀汉 = จ๊กก๊ก)

Liu Bei founded Shu Han in Chengdu.

孙权

Sūn Quán

อ่านว่า ซุนเฉวียน

ซุนกวน ผู้ครองง่อก๊ก

Sun Quan, ruler of Wu

ซุนกวนครองดินแดนลุ่มแม่น้ำแยงซีตอนล่าง ได้เป็นอ๋องในปี 221 และเป็นฮ่องเต้ในปี 229

孙权统治南方很多年。

Sūn Quán tǒngzhì nánfāng hěn duō nián.

อ่านว่า ซุน เฉวียน ถ่งจรื้อ หนานฟาง เหิ่น ตัว เหนียน

ซุนกวนปกครองดินแดนทางใต้อยู่หลายปี (孙权 = ซุนกวน, 统治 = ปกครอง, 南方 = ทางใต้, 很多年 = หลายปี)

Sun Quan ruled the south for many years.

诸葛亮

Zhūgě Liàng

อ่านว่า จรูเก่อเลี่ยง

จูกัดเหลียง หรือขงเบ้ง

Zhuge Liang

诸葛(Zhūgě / จรูเก่อ / แซ่จูกัด) เป็นแซ่สองพยางค์ ชื่อตัวคือ 亮(Liàng / เลี่ยง / ชื่อตัวของขงเบ้ง) คนไทยคุ้นชื่อขงเบ้งซึ่งมาจากชื่อรอง 孔明(Kǒngmíng / ข่งหมิง / ขงเบ้ง (ชื่อรอง))

诸葛亮是刘备的军师。

Zhūgě Liàng shì Liú Bèi de jūnshī.

อ่านว่า จรูเก่อ เลี่ยง ซรื่อ หลิว เป้ย เตอะ จวินซรือ

ขงเบ้งเป็นกุนซือของเล่าปี่ (诸葛亮 = ขงเบ้ง, 刘备 = เล่าปี่, 的 = ของ, 军师 = กุนซือ)

Zhuge Liang was Liu Bei's military adviser.

关羽

Guān Yǔ

อ่านว่า กวานอวี่

กวนอู

Guan Yu

กวนอูเป็นขุนพลของเล่าปี่ คนรุ่นหลังยกย่องเรื่องความซื่อสัตย์ จนกลายเป็นเทพที่คนจีนและคนไทยเชื้อสายจีนบูชา

很多地方都有关帝庙,里面拜的就是关羽。

Hěn duō dìfang dōu yǒu Guāndì miào, lǐmiàn bài de jiù shì Guān Yǔ.

อ่านว่า เหิ่น ตัว ตี้ฟัง โตว โหย่ว กวานตี้ เมี่ยว หลี่เมี่ยน ไป้ เตอะ จิ้ว ซรื่อ กวาน อวี่

หลายที่มีศาลเจ้ากวนอู ข้างในบูชากวนอูนั่นเอง (很多 = หลาย, 地方 = สถานที่, 都 = ล้วน, 关帝庙 = ศาลเจ้ากวนอู, 里面 = ข้างใน, 拜 = บูชา, 就是 = ก็คือ)

Many places have a Guandi temple, and the one worshipped inside is Guan Yu.

กลับไปที่หัวข้อ

《三国志》和《三国演义》 หนังสือสองเล่มที่ชื่อคล้ายกัน

(“Sānguó Zhì” hé “Sānguó Yǎnyì” / ซานกั๋ว จรื้อ เหอ ซานกั๋ว เหยี่ยนอี้ / 三国志 กับ 三国演义)

เรื่องสามก๊กที่คนส่วนใหญ่รู้จักมาจากนิยาย ไม่ใช่จากบันทึกประวัติศาสตร์ หนังสือสองเล่มนี้เขียนห่างกันกว่าพันปี

เปิดดู: เปิดดูข้อแตกต่างของหนังสือสองเล่ม

三国志(Sānguó Zhì / ซานกั๋ว จรื้อ / จดหมายเหตุสามก๊ก) เป็น 正史(zhèngshǐ / เจริ้งสรื่อ / ประวัติศาสตร์ฉบับทางการ) ผู้เขียนคือ 陈寿(Chén Shòu / เฉริน โซร่ว / เฉินโซ่ว) ซึ่งมีชีวิตอยู่ในยุคสามก๊กและต้นราชวงศ์ 晋(Jìn / จิ้น / ราชวงศ์จิ้น) เขียนเป็นชีวประวัติบุคคลแยกตามรัฐ ส่วน 三国演义(Sānguó Yǎnyì / ซานกั๋ว เหยี่ยนอี้ / นิยายสามก๊ก) เป็นนิยายที่ 罗贯中(Luó Guànzhōng / หลัว กว้านจรง / หลัวก้วนจง) แต่งขึ้นช่วงปลายราชวงศ์หยวนต่อต้นราชวงศ์หมิง โดยนำเรื่องจากบันทึกและนิทานพื้นบ้านมาเล่าใหม่ให้สนุก

กลับไปที่หัวข้อ

今天还用的说法 สามก๊กในคำพูดประจำวันของคนจีน

(jīntiān hái yòng de shuōfǎ / จินเทียน ไห ย่ง เตอะ ซรัวฝ่า / สำนวนที่ยังใช้ทุกวันนี้)

เรื่องสามก๊กแพร่หลายจนกลายเป็นสำนวนในภาษาพูด สี่สำนวนนี้ได้ยินบ่อยทั้งในที่ทำงานและในบ้าน

เปิดดู: เปิดดูสำนวน 4 สำนวน พร้อมตัวอย่างประโยค

三顾茅庐

sāngùmáolú

อ่านว่า ซานกู้หมาวหลู

ไปเชิญถึงกระท่อมสามครั้ง; เชิญคนเก่งด้วยความจริงใจ

to call at the thatched cottage three times; to invite talent sincerely

มาจากเรื่องเล่าปี่ไปเชิญขงเบ้งถึงบ้านสามครั้ง เรื่องนี้มีในบันทึกประวัติศาสตร์ 三国志(Sānguó Zhì / ซานกั๋ว จรื้อ / จดหมายเหตุสามก๊ก) ด้วย ไม่ได้มีแต่ในนิยาย

经理三顾茅庐,才请到了这位工程师。

Jīnglǐ sāngùmáolú, cái qǐngdào le zhè wèi gōngchéngshī.

อ่านว่า จิงหลี่ ซานกู้หมาวหลู ไฉ ฉิ่งต้าว เลอะ เจร้อ เว่ย กงเฉริงซรือ

ผู้จัดการไปเชิญด้วยตัวเองหลายครั้ง จึงได้วิศวกรคนนี้มาร่วมงาน (经理 = ผู้จัดการ, 三顾茅庐 = ไปเชิญถึงที่หลายครั้ง, 才 = จึง, 请到 = เชิญมาได้, 这位 = ท่านนี้, 工程师 = วิศวกร)

The manager went in person again and again before this engineer agreed to come.

说曹操,曹操就到

Shuō Cáo Cāo, Cáo Cāo jiù dào

อ่านว่า ซรัวฉาวชาวฉาวชาวจิ้วต้าว

พูดถึงโจโฉ โจโฉก็มา; พูดถึงใคร คนนั้นก็โผล่มาพอดี

speak of Cao Cao and he arrives; speak of the devil

ใช้พูดเล่นกับเพื่อนเมื่อคนที่กำลังถูกพูดถึงเดินเข้ามาพอดี ไม่ได้ว่าคนนั้นไม่ดี

说曹操,曹操就到,我们刚才还在说你呢。

Shuō Cáo Cāo, Cáo Cāo jiù dào, wǒmen gāngcái hái zài shuō nǐ ne.

อ่านว่า ซรัว ฉาว ชาว ฉาว ชาว จิ้ว ต้าว หว่อเมิน กางไฉ ไห ไจ้ ซรัว หนี่ เนอะ

พูดถึงก็มาพอดี เมื่อกี้เรายังพูดถึงคุณอยู่เลย (说 = พูดถึง, 就 = ก็, 到 = มาถึง, 刚才 = เมื่อกี้, 还在 = ยัง…อยู่, 呢 = (คำลงท้าย))

Speak of the devil! We were just talking about you.

三个臭皮匠,顶个诸葛亮

Sān ge chòu píjiang, dǐng ge Zhūgě Liàng

อ่านว่า ซานเก่อโชร่วผีเจียงติ่งเกอะจรูเก่อเลี่ยง

ช่างหนังสามคนเท่ากับขงเบ้งหนึ่งคน; หลายหัวดีกว่าหัวเดียว

three cobblers equal one Zhuge Liang; many heads are better than one

ชื่อขงเบ้งกลายเป็นคำแทนคนฉลาดในภาษาจีน

大家一起想办法吧,三个臭皮匠,顶个诸葛亮。

Dàjiā yìqǐ xiǎng bànfǎ ba, sān ge chòu píjiang, dǐng ge Zhūgě Liàng.

อ่านว่า ต้าเจีย อี้ฉี่ เสี่ยง ป้านฝ่า ปะ ซาน เก่อ โชร่ว ผีเจียง ติ่ง เกอะ จรูเก่อ เลี่ยง

ทุกคนช่วยกันคิดเถอะ หลายหัวดีกว่าหัวเดียว (大家 = ทุกคน, 一起 = ด้วยกัน, 想办法 = คิดหาวิธี, 吧 = เถอะ, 顶 = เท่ากับ)

Let's all think of a way together; many heads are better than one.

桃园结义

Táoyuán jiéyì

อ่านว่า ถาวเหยวียนเจี๋ยอี้

สาบานเป็นพี่น้องในสวนท้อ

the Oath of the Peach Garden

ในนิยาย เล่าปี่ กวนอู และเตียวหุยสาบานเป็นพี่น้องกัน บันทึกประวัติศาสตร์บอกเพียงว่าทั้งสามสนิทกันเหมือนพี่น้อง ไม่ได้เล่าพิธีสาบาน

桃园结义是小说中的故事。

Táoyuán jiéyì shì xiǎoshuō zhōng de gùshi.

อ่านว่า ถาวเหยวียน เจี๋ยอี้ ซรื่อ เสี่ยวซรัว จรง เต่อ กู้ซรึ

การสาบานในสวนท้อเป็นเรื่องในนิยาย (桃园结义 = สาบานในสวนท้อ, 小说 = นิยาย, 中 = ใน, 故事 = เรื่องราว)

The Oath of the Peach Garden is a story from the novel.

กลับไปที่หัวข้อ

易错词 คำที่ระวังใช้ผิด

(yìcuòcí / อี้ชั่วฉือ / คำที่มักใช้ผิด)

รูปที่ควรระวัง ✗

曹操是魏国的皇帝。

Cáo Cāo shì Wèiguó de huángdì.

อ่านว่า ฉาว ชาว ซรื่อ เว่ยกั๋ว เตอะ ฮว๋างตี้

(ข้อมูลผิด) โจโฉเป็นฮ่องเต้ของวุยก๊ก

รูปที่ควรใช้ ✓

魏国的第一个皇帝是曹操的儿子曹丕。

Wèiguó de dì yī ge huángdì shì Cáo Cāo de érzi Cáo Pī.

อ่านว่า เว่ยกั๋ว เตอะ ตี้ อี เก่อ ฮว๋างตี้ ซรื่อ ฉาว ชาว เต่อ เอ๋อร์จึ ฉาว พี

ฮ่องเต้องค์แรกของวุยก๊กคือโจผี ลูกชายของโจโฉ (魏国 = วุยก๊ก, 第一个 = องค์แรก, 皇帝 = ฮ่องเต้, 儿子 = ลูกชาย, 曹丕 = โจผี)

The first emperor of Wei was Cao Cao's son Cao Pi.

เหตุผล: โจโฉคุมอำนาจจริงแต่ไม่ได้ตั้งตนเป็นฮ่องเต้ โจผีเป็นผู้ตั้งราชวงศ์ในปี 220

รูปที่ควรระวัง ✗

《三国演义》是陈寿写的。

“Sānguó Yǎnyì” shì Chén Shòu xiě de.

อ่านว่า ซานกั๋ว เหยี่ยนอี้ ซรื่อ เฉริน โซร่ว เสี่ย เตอะ

(ข้อมูลผิด) 三国演义 เป็นหนังสือที่เฉินโซ่วเขียน

รูปที่ควรใช้ ✓

《三国演义》是罗贯中写的小说。

“Sānguó Yǎnyì” shì Luó Guànzhōng xiě de xiǎoshuō.

อ่านว่า ซานกั๋ว เหยี่ยนอี้ ซรื่อ หลัว กว้านจรง เสี่ย เตอะ เสี่ยวซรัว

三国演义 เป็นนิยายที่หลัวก้วนจงแต่ง (三国演义 = นิยายสามก๊ก, 罗贯中 = หลัวก้วนจง, 写 = เขียน, 小说 = นิยาย)

The Romance of the Three Kingdoms is a novel written by Luo Guanzhong.

เหตุผล: 陈寿(Chén Shòu / เฉริน โซร่ว / เฉินโซ่ว) เขียน 三国志(Sānguó Zhì / ซานกั๋ว จรื้อ / จดหมายเหตุสามก๊ก) ซึ่งเป็นบันทึกประวัติศาสตร์ ส่วนนิยายเป็นงานของ 罗贯中(Luó Guànzhōng / หลัว กว้านจรง / หลัวก้วนจง)

รูปที่ควรระวัง ✗

三国的时候,吴国统一了中国。

Sānguó de shíhou, Wúguó tǒngyī le Zhōngguó.

อ่านว่า ซานกั๋ว เตอะ สรือโฮว อู๋กั๋ว ถ่งอี เลอะ จรงกั๋ว

(ข้อมูลผิด) สมัยสามก๊ก ง่อก๊กรวมแผ่นดินจีนได้

รูปที่ควรใช้ ✓

最后统一中国的是晋,不是魏、蜀、吴。

Zuìhòu tǒngyī Zhōngguó de shì Jìn, bú shì Wèi, Shǔ, Wú.

อ่านว่า จุ้ยโฮ่ว ถ่งอี จรงกั๋ว เตอะ ซรื่อ จิ้น ปู๋ ซรื่อ เว่ย สรู่ อู๋

สุดท้ายผู้ที่รวมแผ่นดินจีนคือราชวงศ์จิ้น ไม่ใช่วุย จ๊ก หรือง่อ (最后 = สุดท้าย, 统一 = รวมเป็นหนึ่ง, 晋 = ราชวงศ์จิ้น, 不是 = ไม่ใช่)

In the end it was Jin that unified China, not Wei, Shu or Wu.

เหตุผล: ทั้งสามก๊กล่มทีละรัฐ ราชวงศ์ 晋(Jìn / จิ้น / ราชวงศ์จิ้น) เป็นผู้รวมแผ่นดินในปี 280

กลับไปที่หัวข้อ

练习 แบบฝึกหัด

(liànxí / เลี่ยนสี / แบบฝึกหัด)

ลองตอบเองก่อน แล้วค่อยกดดูแนวคำตอบใต้แต่ละข้อ

ข้อ 1: ความรู้

สามก๊กมีรัฐอะไรบ้าง ให้ตอบเป็นภาษาจีน

กดดูแนวคำตอบ: ข้อ 1

三国是魏、蜀、吴。

Sānguó shì Wèi, Shǔ, Wú.

อ่านว่า ซานกั๋ว ซรื่อ เว่ย สรู่ อู๋

สามก๊กคือวุย จ๊ก และง่อ (三国 = สามก๊ก, 魏 = วุย, 蜀 = จ๊ก, 吴 = ง่อ)

The Three Kingdoms were Wei, Shu and Wu.

เหตุผล: วุยอยู่ทางเหนือ จ๊กอยู่ทางตะวันตกเฉียงใต้ ง่ออยู่ทางตะวันออกเฉียงใต้

ข้อ 2: ความรู้

三国志(Sānguó Zhì / ซานกั๋ว จรื้อ / จดหมายเหตุสามก๊ก) กับ 三国演义(Sānguó Yǎnyì / ซานกั๋ว เหยี่ยนอี้ / นิยายสามก๊ก) เล่มไหนเป็นนิยาย

กดดูแนวคำตอบ: ข้อ 2

《三国演义》是小说,《三国志》是正史。

“Sānguó Yǎnyì” shì xiǎoshuō, “Sānguó Zhì” shì zhèngshǐ.

อ่านว่า ซานกั๋ว เหยี่ยนอี้ ซรื่อ เสี่ยวซรัว ซานกั๋ว จรื้อ ซรื่อ เจริ้งสรื่อ

三国演义 เป็นนิยาย ส่วน 三国志 เป็นประวัติศาสตร์ฉบับทางการ (三国演义 = นิยายสามก๊ก, 小说 = นิยาย, 三国志 = จดหมายเหตุสามก๊ก, 正史 = ประวัติศาสตร์ฉบับทางการ)

The Romance is a novel; the Records is an official history.

เหตุผล: สังเกตคำว่า 演义(yǎnyì / เหยี่ยนอี้ / นิยายอิงประวัติศาสตร์) ซึ่งบอกว่าเป็นนิยายอิงประวัติศาสตร์

ข้อ 3: การใช้

เพื่อนที่เรากำลังพูดถึงเดินเข้ามาพอดี จะพูดว่าอย่างไร

กดดูแนวคำตอบ: ข้อ 3

说曹操,曹操就到。

Shuō Cáo Cāo, Cáo Cāo jiù dào.

อ่านว่า ซรัว ฉาว ชาว ฉาว ชาว จิ้ว ต้าว

พูดถึงก็มาพอดี (说 = พูดถึง, 曹操 = โจโฉ, 就 = ก็, 到 = มาถึง)

Speak of the devil.

เหตุผล: เป็นคำพูดเล่น ไม่ได้ว่าคนนั้นไม่ดี

ข้อ 4: การใช้

บริษัทไปเชิญผู้เชี่ยวชาญหลายครั้งกว่าเขาจะยอมมา ควรใช้สำนวนไหน

กดดูแนวคำตอบ: ข้อ 4

公司三顾茅庐,才请到了他。

Gōngsī sāngùmáolú, cái qǐngdào le tā.

อ่านว่า กงซือ ซานกู้หมาวหลู ไฉ ฉิ่งต้าว เลอะ ทา

บริษัทไปเชิญหลายครั้ง จึงได้เขามาร่วมงาน (公司 = บริษัท, 三顾茅庐 = ไปเชิญถึงที่หลายครั้ง, 才 = จึง, 请到 = เชิญมาได้)

The company went to invite him again and again before he agreed.

เหตุผล: 三顾茅庐(sāngùmáolú / ซานกู้หมาวหลู / ไปเชิญถึงกระท่อมสามครั้ง) ใช้ชมผู้เชิญว่าจริงใจและให้เกียรติคนเก่ง

กลับไปที่หัวข้อ

小结 สรุปจำง่าย

(xiǎojié / เสี่ยวเจี๋ย / สรุปสั้น ๆ)

  • 三国(Sānguó / ซานกั๋ว / สามก๊ก) คือยุคที่แผ่นดินจีนแบ่งเป็น 魏(Wèi / เว่ย / วุยก๊ก) 蜀(Shǔ / สรู่ / จ๊กก๊ก) 吴(Wú / อู๋ / ง่อก๊ก) นับคร่าว ๆ ตั้งแต่ปี 220 ถึง 280 และจบลงเมื่อราชวงศ์ 晋(Jìn / จิ้น / ราชวงศ์จิ้น) รวมแผ่นดิน
  • ผู้นำสามฝ่ายคือ 曹操(Cáo Cāo / ฉาว ชาว / โจโฉ) 刘备(Liú Bèi / หลิว เป้ย / เล่าปี่) และ 孙权(Sūn Quán / ซุน เฉวียน / ซุนกวน) ส่วน 诸葛亮(Zhūgě Liàng / จรูเก่อ เลี่ยง / ขงเบ้ง) และ 关羽(Guān Yǔ / กวาน อวี่ / กวนอู) อยู่ฝ่ายเล่าปี่
  • 三国志(Sānguó Zhì / ซานกั๋ว จรื้อ / จดหมายเหตุสามก๊ก) ของ 陈寿(Chén Shòu / เฉริน โซร่ว / เฉินโซ่ว) เป็นบันทึกประวัติศาสตร์ ส่วน 三国演义(Sānguó Yǎnyì / ซานกั๋ว เหยี่ยนอี้ / นิยายสามก๊ก) ของ 罗贯中(Luó Guànzhōng / หลัว กว้านจรง / หลัวก้วนจง) เป็นนิยาย
  • สำนวนที่ยังใช้ทุกวันนี้ เช่น 三顾茅庐(sāngùmáolú / ซานกู้หมาวหลู / ไปเชิญถึงกระท่อมสามครั้ง) และคำพูดเล่นเมื่อคนที่ถูกพูดถึงเดินเข้ามาพอดี

八大菜系 อาหารจีน 8 สาย: เมนูเด่นแต่ละภาค และคำศัพท์บอกรสชาติ

อาหารจีนหลากหลายรสบนโต๊ะ มีอาหารพริกและฮวาเจียว ปลานึ่ง ติ่มซำ และซุปใส พร้อมลายน้ำ PASAJEEN.COM

八大菜系 อาหารจีน 8 สาย: เสฉวน กวางตุ้ง และอีกหกภาค

(bādàcàixì / ปาต้าไช่ซี่ / อาหารจีน 8 สาย)

เมนูร้านอาหารจีนในไทยมักเขียนว่า “อาหารเสฉวน” หรือ “อาหารกวางตุ้ง” สองคำนี้มาจาก 川菜(Chuāncài / ชรวานไช่ / อาหารเสฉวน) และ 粤菜(Yuècài / เยวี่ยไช่ / อาหารกวางตุ้ง) ซึ่งเป็นสองในแปดสายอาหารที่คนจีนเรียกรวมกันว่า 八大菜系(bādàcàixì / ปาต้าไช่ซี่ / อาหารจีน 8 สาย)

บทนี้พารู้จักทั้งแปดสาย อาหารเด่นสายละหนึ่งจาน และคำบอกรสชาติที่คนไทยมักสับสน โดยเฉพาะ 麻(má / หมา / ชาลิ้น) กับ 辣(là / ล่า / เผ็ด) ส่วนวิธีสั่งอาหารจริงมีบทเรียนแยกไว้ท้ายบท

เรียนจบแล้วคุณจะ:

  • บอกชื่อแปดสายอาหารจีนเป็นภาษาจีนได้ และรู้ว่าแต่ละสายมาจากมณฑลไหน
  • แยกรส 麻(má / หมา / ชาลิ้น) กับ 辣(là / ล่า / เผ็ด) ได้ และใช้คำบอกรสชาติพื้นฐานได้
  • เข้าใจว่า 八大菜系(bādàcàixì / ปาต้าไช่ซี่ / อาหารจีน 8 สาย) เป็นการจัดกลุ่มสมัยใหม่ ไม่ใช่ตำราโบราณ

ระดับ: ★★ กลาง

เปิดดู: กดดูคำอธิบายภาษาจีน

中国很大,各地的菜味道很不一样。

Zhōngguó hěn dà, gè dì de cài wèidao hěn bù yíyàng.

อ่านว่า จรงกั๋ว เหิ่น ต้า เก้อ ตี้ เตอะ ไช่ เว่ยเตา เหิ่น ปู้ อี๋ย่าง

จีนกว้างใหญ่ อาหารแต่ละถิ่นรสชาติต่างกันมาก (各地 = แต่ละถิ่น, 菜 = อาหาร, 味道 = รสชาติ, 不一样 = ไม่เหมือนกัน)

China is huge, and food tastes very different from place to place.

“八大菜系”是现代人的一种分类。

“Bādàcàixì” shì xiàndàirén de yì zhǒng fēnlèi.

อ่านว่า ปาต้าไช่ซี่ ซรื่อ เซี่ยนไต้เหริน เตอะ อี้ จร่ง เฟินเล่ย

“อาหารจีน 8 สาย” เป็นการจัดกลุ่มแบบหนึ่งของคนยุคใหม่ (八大菜系 = อาหารจีน 8 สาย, 现代人 = คนยุคใหม่, 一种 = แบบหนึ่ง, 分类 = การจัดกลุ่ม)

The “eight cuisines” is one way people classify Chinese food in modern times.

预备词汇 คำศัพท์จำเป็นก่อนเรียน

(yùbèi cíhuì / อวี้เป้ย ฉือฮุ่ย / คำศัพท์เตรียมก่อนเรียน)

  • 菜 (cài / ไช่) อาหาร; กับข้าว (dish)
  • 味道 (wèidao / เว่ยเตา) รสชาติ (flavour)
  • 好吃 (hǎochī / ห่าวชรือ) อร่อย (delicious)
  • 鱼 (yú / อวี๋) ปลา (fish)
  • 省 (shěng / เสริ่ง) มณฑล (province)

ระดับการเข้าถึงบทเรียน

Public: อ่านบทเรียนนี้ได้โดยไม่ต้องสมัครสมาชิกหรือเข้าสู่ระบบ

什么是八大菜系 การจัดกลุ่มสมัยใหม่ ไม่ใช่ตำราโบราณ

(shénme shì bādàcàixì / เสรินเมอะ ซรื่อ ปาต้าไช่ซี่ / อาหารจีน 8 สายคืออะไร)

ต้นข้าวถาม 晓雨(Xiǎoyǔ / เสี่ยวอวี่ / เสี่ยวอวี่ (เพื่อนชาวจีน)) ว่าอาหารจีนมีกี่แบบ อ่านบทสนทนาก่อน แล้วดูว่าคำว่า 八大菜系(bādàcàixì / ปาต้าไช่ซี่ / อาหารจีน 8 สาย) มาจากไหน

เปิดดู: เปิดดูบทสนทนา 4 ประโยค และที่มาของคำ

ต้นข้าว

中国菜有几种?

Zhōngguó cài yǒu jǐ zhǒng?

อ่านว่า จรงกั๋ว ไช่ โหย่ว จี่ จร่ง

อาหารจีนมีกี่แบบ (中国菜 = อาหารจีน, 有 = มี, 几种 = กี่แบบ)

How many kinds of Chinese food are there?

เสี่ยวอวี่

大家常说“八大菜系”,就是八个地方的菜。

Dàjiā cháng shuō “bādàcàixì”, jiù shì bā ge dìfang de cài.

อ่านว่า ต้าเจีย ฉราง ซรัว ปาต้าไช่ซี่ จิ้ว ซรื่อ ปา เก่อ ตี้ฟัง เตอะ ไช่

คนมักพูดว่า 八大菜系 คืออาหารของแปดถิ่น (大家 = ทุกคน, 常说 = มักพูด, 八大菜系 = อาหารจีน 8 สาย, 地方 = ถิ่น)

People often say “the eight cuisines”, meaning the food of eight regions.

ต้นข้าว

这是古代就有的说法吗?

Zhè shì gǔdài jiù yǒu de shuōfǎ ma?

อ่านว่า เจร้อ ซรื่อ กู่ไต้ จิ้ว โหย่ว เตอะ ซรัวฝ่า มะ

เป็นคำที่มีมาตั้งแต่โบราณเหรอ (古代 = สมัยโบราณ, 就有 = ก็มีแล้ว, 说法 = การเรียก)

Is that an ancient way of putting it?

เสี่ยวอวี่

不是,这是现代才流行的分法。

Bú shì, zhè shì xiàndài cái liúxíng de fēnfǎ.

อ่านว่า ปู๋ ซรื่อ เจร้อ ซรื่อ เซี่ยนไต้ ไฉ หลิวสิง เตอะ เฟินฝ่า

ไม่ใช่ เป็นการแบ่งที่เพิ่งนิยมในยุคใหม่ (不是 = ไม่ใช่, 现代 = ยุคใหม่, 才 = เพิ่ง, 流行 = นิยม, 分法 = วิธีแบ่ง)

No, it's a way of dividing them that only caught on in modern times.

กลับไปที่หัวข้อ

五个菜系 เสฉวน กวางตุ้ง ซานตง เจียงซู และฝูเจี้ยน

(wǔ ge càixì / อู่ เกอะ ไช่ซี่ / ห้าสายแรก)

แต่ละสายตั้งชื่อตามชื่อย่อของมณฑล คำว่า 菜(cài / ไช่ / อาหาร) ต่อท้ายแปลว่าอาหาร ตัวอย่างในแต่ละการ์ดคืออาหารเด่นหนึ่งจาน

เปิดดู: เปิดดู 5 สายอาหาร พร้อมอาหารเด่น

川菜

Chuāncài

อ่านว่า ชรวานไช่

อาหารเสฉวน

Sichuan cuisine

รสเด่นคือ 麻(má / หมา / ชาลิ้น) และ 辣(là / ล่า / เผ็ด) จากพริกหอมเสฉวนกับพริก เป็นสายที่คนไทยรู้จักมากที่สุด

麻婆豆腐是最有名的川菜之一。

Mápódòufu shì zuì yǒumíng de Chuāncài zhī yī.

อ่านว่า หมาผัวโต้วฟุ ซรื่อ จุ้ย โหย่วหมิง เตอะ ชรวานไช่ จรือ อี

เต้าหู้หมาโผวเป็นอาหารเสฉวนที่มีชื่อเสียงที่สุดจานหนึ่ง (麻婆豆腐 = เต้าหู้หมาโผว, 最 = ที่สุด, 有名 = มีชื่อเสียง, 川菜 = อาหารเสฉวน, 之一 = หนึ่งใน)

Mapo tofu is one of the most famous Sichuan dishes.

粤菜

Yuècài

อ่านว่า เยวี่ยไช่

อาหารกวางตุ้ง

Cantonese cuisine

รสอ่อน เน้นความสดของวัตถุดิบ ร้านอาหารจีนในไทยหลายร้านได้อิทธิพลจากสายนี้

粤菜讲究原味,白切鸡就很清淡。

Yuècài jiǎngjiu yuánwèi, báiqiējī jiù hěn qīngdàn.

อ่านว่า เยวี่ยไช่ เจี่ยงจิว เหยวียนเว่ย ไป๋เชียจี จิ้ว เหิ่น ชิงต้าน

อาหารกวางตุ้งเน้นรสดั้งเดิมของวัตถุดิบ ไก่ต้มขาวก็รสอ่อนมาก (粤菜 = อาหารกวางตุ้ง, 讲究 = เน้น, 原味 = รสดั้งเดิม, 白切鸡 = ไก่ต้มขาว, 清淡 = รสอ่อน)

Cantonese cooking values natural flavour; white-cut chicken is very mild.

鲁菜

Lǔcài

อ่านว่า หลู่ไช่

อาหารซานตง

Shandong cuisine

鲁(Lǔ / หลู่ / ซานตง) เป็นชื่อย่อของมณฑลซานตง อาหารสายนี้รสเค็มเข้ม และใช้อาหารทะเลมาก

糖醋鲤鱼是一道经典的鲁菜。

Tángcùlǐyú shì yí dào jīngdiǎn de Lǔcài.

อ่านว่า ถางชู่หลี่อวี๋ ซรื่อ อี๋ ต้าว จิงเตี่ยน เตอะ หลู่ไช่

ปลาไนเปรี้ยวหวานเป็นอาหารซานตงคลาสสิกจานหนึ่ง (糖醋鲤鱼 = ปลาไนเปรี้ยวหวาน, 道 = จาน (ลักษณนาม), 经典 = คลาสสิก, 鲁菜 = อาหารซานตง)

Sweet-and-sour carp is a classic Shandong dish.

苏菜

Sūcài

อ่านว่า ซูไช่

อาหารเจียงซู

Jiangsu cuisine

苏(Sū / ซู / เจียงซู) เป็นชื่อย่อของมณฑลเจียงซู รสหวานกลมกล่อม เน้นความประณีตและหน้าตาของอาหาร

松鼠鳜鱼做得像一只松鼠。

Sōngshǔguìyú zuò de xiàng yì zhī sōngshǔ.

อ่านว่า ซงสรู่กุ้ยอวี๋ จั้ว เตอะ เซี่ยง อี้ จรือ ซงสรู่

ปลากระรอกถูกทำให้หน้าตาเหมือนกระรอกตัวหนึ่ง (松鼠鳜鱼 = ปลากระรอก, 做得 = ทำให้, 像 = เหมือน, 只 = ตัว (ลักษณนาม), 松鼠 = กระรอก)

Squirrel-shaped mandarin fish is made to look like a squirrel.

闽菜

Mǐncài

อ่านว่า หมิ่นไช่

อาหารฝูเจี้ยน

Fujian cuisine

闽(Mǐn / หมิ่น / ฝูเจี้ยน) เป็นชื่อย่อของมณฑลฝูเจี้ยน เด่นเรื่องอาหารทะเลและน้ำซุป

佛跳墙要用很多种材料慢慢炖。

Fótiàoqiáng yào yòng hěn duō zhǒng cáiliào mànmàn dùn.

อ่านว่า ฝัวเที่ยวเฉียง ย่าว ย่ง เหิ่น ตัว จร่ง ไฉเลี่ยว ม่านม่าน ตุ้น

พระกระโดดกำแพงต้องใช้วัตถุดิบหลายอย่างตุ๋นช้า ๆ (佛跳墙 = พระกระโดดกำแพง, 要 = ต้อง, 很多种 = หลายอย่าง, 材料 = วัตถุดิบ, 慢慢 = ช้า ๆ, 炖 = ตุ๋น)

Buddha Jumps Over the Wall needs many ingredients stewed slowly.

กลับไปที่หัวข้อ

另外三个菜系 เจ้อเจียง หูหนาน และอันฮุย

(lìngwài sān ge càixì / ลิ่งไว่ ซาน เก่อ ไช่ซี่ / อีกสามสาย)

อีกสามสายที่เหลือ สายหูหนานเผ็ดไม่แพ้เสฉวน แต่เผ็ดคนละแบบ

เปิดดู: เปิดดูอีก 3 สายอาหาร

浙菜

Zhècài

อ่านว่า เจร้อไช่

อาหารเจ้อเจียง

Zhejiang cuisine

浙(Zhè / เจร้อ / เจ้อเจียง) เป็นชื่อย่อของมณฑลเจ้อเจียง รสสดอ่อน ใช้ปลาและผักตามฤดูกาล

去杭州一定要尝尝西湖醋鱼。

Qù Hángzhōu yídìng yào chángchang Xīhúcùyú.

อ่านว่า ชวี่ หางโจรว อี๋ติ้ง ย่าว ฉรางชรัง ซีหูชู่อวี๋

ไปหางโจวต้องลองชิมปลาเปรี้ยวซีหู (杭州 = หางโจว, 一定要 = ต้อง, 尝尝 = ลองชิม, 西湖醋鱼 = ปลาเปรี้ยวซีหู)

In Hangzhou you must try West Lake vinegar fish.

湘菜

Xiāngcài

อ่านว่า เซียงไช่

อาหารหูหนาน

Hunan cuisine

湘(Xiāng / เซียง / หูหนาน) เป็นชื่อย่อของมณฑลหูหนาน เผ็ดแบบ 辣(là / ล่า / เผ็ด) ล้วน ๆ ไม่ค่อยมี 麻(má / หมา / ชาลิ้น) ต่างจากเสฉวน

剁椒鱼头又香又辣。

Duòjiāoyútóu yòu xiāng yòu là.

อ่านว่า ตั้วเจียวอวี๋โถว โย่ว เซียง โย่ว ล่า

หัวปลานึ่งพริกสับทั้งหอมทั้งเผ็ด (剁椒鱼头 = หัวปลานึ่งพริกสับ, 又香又辣 = ทั้งหอมทั้งเผ็ด)

Fish head with chopped chillies is fragrant and spicy.

徽菜

Huīcài

อ่านว่า ฮุยไช่

อาหารอันฮุย

Anhui cuisine

徽(Huī / ฮุย / อันฮุย) มาจากชื่อเขตฮุยโจวทางใต้ของมณฑลอันฮุย เน้นการตุ๋นและเคี่ยวไฟนาน

臭鳜鱼闻着臭,吃着香。

Chòuguìyú wénzhe chòu, chīzhe xiāng.

อ่านว่า โชร่วกุ้ยอวี๋ เหวินเจรอะ โชร่ว ชรือเจร่อ เซียง

ปลาหมักกลิ่นแรงดมแล้วเหม็น แต่กินแล้วหอม (臭鳜鱼 = ปลาหมักกลิ่นแรง, 闻着 = ดมแล้ว, 臭 = เหม็น, 吃着 = กินแล้ว, 香 = หอม)

Fermented mandarin fish smells stinky but tastes delicious.

กลับไปที่หัวข้อ

麻和辣不一样 คำบอกรสที่คนไทยควรรู้

(má hé là bù yíyàng / หมา เหอ ล่า ปู้ อี๋ย่าง / ชาลิ้นกับเผ็ดไม่เหมือนกัน)

คำบอกรสพื้นฐานคือ 酸(suān / ซวาน / เปรี้ยว) 甜(tián / เถียน / หวาน) 咸(xián / เสียน / เค็ม) 辣(là / ล่า / เผ็ด) แต่คำที่คนไทยไม่มีในภาษาตัวเองคือ 麻(má / หมา / ชาลิ้น) ความรู้สึกชาที่ลิ้นหลังกินพริกหอมเสฉวน

เปิดดู: เปิดดูคำบอกรส 3 คำ พร้อมตัวอย่างประโยค

麻

má

อ่านว่า หมา

ชาลิ้น (จากพริกหอมเสฉวน)

numbing

ภาษาไทยไม่มีคำเฉพาะสำหรับความรู้สึกนี้ คนไทยที่เคยกินหม่าล่ามักบอกว่าเผ็ด แต่ภาษาจีนแยก 麻(má / หมา / ชาลิ้น) ที่ชาลิ้น ออกจาก 辣(là / ล่า / เผ็ด) ที่เผ็ดร้อน

花椒吃多了,嘴巴会麻。

Huājiāo chī duō le, zuǐba huì má.

อ่านว่า ฮวาเจียว ชรือ ตัว เลอะ จุ่ยปะ ฮุ่ย หมา

กินพริกหอมเสฉวนมากไป ปากจะชา (花椒 = พริกหอมเสฉวน, 吃多了 = กินมากไป, 嘴巴 = ปาก, 会 = จะ, 麻 = ชา)

Eat too many Sichuan peppercorns and your mouth goes numb.

辣

là

อ่านว่า ล่า

เผ็ด (จากพริก)

spicy hot

麻辣(málà / หมาล่า / ชาและเผ็ด) รวมกันคือรสชาลิ้นและเผ็ด แบบที่คนไทยรู้จักในชื่อ “หม่าล่า”

我不太能吃辣,请少放点儿辣椒。

Wǒ bú tài néng chī là, qǐng shǎo fàng diǎnr làjiāo.

อ่านว่า หว่อ ปู๋ ไท่ เหนิง ชรือ ล่า ฉิ่ง สร่าว ฟ่าง เตี่ยนร์ ล่าเจียว

ฉันกินเผ็ดได้ไม่ค่อยมาก ช่วยใส่พริกน้อยหน่อย (不太 = ไม่ค่อย, 能 = สามารถ, 吃辣 = กินเผ็ด, 请 = กรุณา, 少放 = ใส่น้อย, 点儿 = หน่อย, 辣椒 = พริก)

I can't eat much spicy food; please go easy on the chilli.

清淡

qīngdàn

อ่านว่า ชิงต้าน

รสอ่อน ไม่จัด

mild; light

ใช้บอกอาหารที่ไม่มันไม่เผ็ด เช่นอาหารกวางตุ้งหลายจาน

老人喜欢吃清淡的菜。

Lǎorén xǐhuan chī qīngdàn de cài.

อ่านว่า เหล่าเหริน สี่ฮวัน ชรือ ชิงต้าน เตอะ ไช่

ผู้สูงอายุชอบกินอาหารรสอ่อน (老人 = ผู้สูงอายุ, 喜欢 = ชอบ, 清淡 = รสอ่อน, 菜 = อาหาร)

Older people like mild food.

กลับไปที่หัวข้อ

易错词 คำที่ระวังใช้ผิด

(yìcuòcí / อี้ชั่วฉือ / คำที่มักใช้ผิด)

รูปที่ควรระวัง ✗

八大菜系是古代皇帝规定的。

Bādàcàixì shì gǔdài huángdì guīdìng de.

อ่านว่า ปาต้าไช่ซี่ ซรื่อ กู่ไต้ ฮว๋างตี้ กุยติ้ง เตอะ

(ข้อมูลผิด) อาหารจีน 8 สายเป็นสิ่งที่จักรพรรดิโบราณกำหนดไว้

รูปที่ควรใช้ ✓

八大菜系是现代的一种说法。

Bādàcàixì shì xiàndài de yì zhǒng shuōfǎ.

อ่านว่า ปาต้าไช่ซี่ ซรื่อ เซี่ยนไต้ เตอะ อี้ จร่ง ซรัวฝ่า

อาหารจีน 8 สายเป็นการเรียกแบบหนึ่งในยุคใหม่ (八大菜系 = อาหารจีน 8 สาย, 现代 = ยุคใหม่, 一种 = แบบหนึ่ง, 说法 = การเรียก)

The eight cuisines are a modern way of putting it.

เหตุผล: การจัดกลุ่มเป็นแปดสายเป็นเรื่องสมัยใหม่ หลักฐานที่เก่าที่พบคือบทความหนังสือพิมพ์ปี 1980

รูปที่ควรระวัง ✗

这个菜很麻,就是很辣的意思。

Zhège cài hěn má, jiù shì hěn là de yìsi.

อ่านว่า เจร้อเกอะ ไช่ เหิ่น หมา จิ้ว ซรื่อ เหิ่น ล่า เตอะ อี้ซึ

(เข้าใจความหมายผิด) อาหารจานนี้ชาลิ้นมาก ก็คือเผ็ดมากนั่นเอง

รูปที่ควรใช้ ✓

这个菜又麻又辣。

Zhège cài yòu má yòu là.

อ่านว่า เจร้อเกอะ ไช่ โย่ว หมา โย่ว ล่า

อาหารจานนี้ทั้งชาลิ้นทั้งเผ็ด (这个菜 = อาหารจานนี้, 又麻又辣 = ทั้งชาลิ้นทั้งเผ็ด)

This dish is both numbing and spicy.

เหตุผล: 麻(má / หมา / ชาลิ้น) คือชาลิ้น 辣(là / ล่า / เผ็ด) คือเผ็ดร้อน สองรสนี้คนละอย่าง

รูปที่ควรระวัง ✗

湘菜很麻,跟川菜一样。

Xiāngcài hěn má, gēn Chuāncài yíyàng.

อ่านว่า เซียงไช่ เหิ่น หมา เกิน ชรวานไช่ อี๋ย่าง

(ข้อมูลผิด) อาหารหูหนานชาลิ้นมาก เหมือนอาหารเสฉวน

รูปที่ควรใช้ ✓

湘菜很辣,但是不太麻。

Xiāngcài hěn là, dànshì bú tài má.

อ่านว่า เซียงไช่ เหิ่น ล่า ต้านซรื่อ ปู๋ ไท่ หมา

อาหารหูหนานเผ็ดมาก แต่ไม่ค่อยชาลิ้น (湘菜 = อาหารหูหนาน, 辣 = เผ็ด, 但是 = แต่, 不太 = ไม่ค่อย, 麻 = ชาลิ้น)

Hunan food is very spicy but not very numbing.

เหตุผล: อาหารหูหนานเด่นที่เผ็ดจากพริก ส่วนรสชาลิ้นเป็นจุดเด่นของอาหารเสฉวน

กลับไปที่หัวข้อ

练习 แบบฝึกหัด

(liànxí / เลี่ยนสี / แบบฝึกหัด)

ลองตอบเองก่อน แล้วค่อยกดดูแนวคำตอบใต้แต่ละข้อ

ข้อ 1: คำศัพท์

“อาหารกวางตุ้ง” ภาษาจีนพูดว่าอะไร

กดดูแนวคำตอบ: ข้อ 1

广东菜也叫粤菜。

Guǎngdōng cài yě jiào Yuècài.

อ่านว่า กว่างตง ไช่ เหย่ เจี้ยว เยวี่ยไช่

อาหารกวางตุ้งเรียกอีกชื่อว่า 粤菜 (广东菜 = อาหารกวางตุ้ง, 也叫 = ก็เรียกว่า, 粤菜 = อาหารกวางตุ้ง)

Cantonese food is also called Yuecai.

เหตุผล: 粤(Yuè / เยวี่ย / กวางตุ้ง) เป็นชื่อย่อของมณฑลกวางตุ้ง

ข้อ 2: รสชาติ

กินหม่าล่าแล้วปากชา รสชาตินั้นภาษาจีนเรียกว่าอะไร

กดดูแนวคำตอบ: ข้อ 2

那是“麻”,不是“辣”。

Nà shì “má”, bú shì “là”.

อ่านว่า น่า ซรื่อ หมา ปู๋ ซรื่อ ล่า

นั่นคือ 麻 ไม่ใช่ 辣 (那 = นั่น, 麻 = ชาลิ้น, 不是 = ไม่ใช่, 辣 = เผ็ด)

That's ma (numbing), not la (spicy).

เหตุผล: ความรู้สึกชามาจากพริกหอมเสฉวน 花椒(huājiāo / ฮวาเจียว / พริกหอมเสฉวน)

ข้อ 3: ความรู้

八大菜系(bādàcàixì / ปาต้าไช่ซี่ / อาหารจีน 8 สาย) เป็นการจัดกลุ่มตั้งแต่สมัยโบราณใช่หรือไม่

กดดูแนวคำตอบ: ข้อ 3

不是,这是现代才流行的说法。

Bú shì, zhè shì xiàndài cái liúxíng de shuōfǎ.

อ่านว่า ปู๋ ซรื่อ เจร้อ ซรื่อ เซี่ยนไต้ ไฉ หลิวสิง เตอะ ซรัวฝ่า

ไม่ใช่ เป็นการเรียกที่เพิ่งนิยมในยุคใหม่ (不是 = ไม่ใช่, 现代 = ยุคใหม่, 才 = เพิ่ง, 流行 = นิยม, 说法 = การเรียก)

No, it's a way of speaking that only caught on in modern times.

เหตุผล: อาหารแต่ละถิ่นเก่าแก่ แต่การรวมเป็นแปดสายเป็นเรื่องสมัยใหม่

ข้อ 4: แปล

แปลเป็นภาษาจีน: “ฉันกินเผ็ดได้ไม่ค่อยมาก”

กดดูแนวคำตอบ: ข้อ 4

我不太能吃辣。

Wǒ bú tài néng chī là.

อ่านว่า หว่อ ปู๋ ไท่ เหนิง ชรือ ล่า

ฉันกินเผ็ดได้ไม่ค่อยมาก (不太 = ไม่ค่อย, 能 = สามารถ, 吃辣 = กินเผ็ด)

I can't eat much spicy food.

เหตุผล: ประโยคนี้ใช้บอกพนักงานร้านอาหารได้ทันที

กลับไปที่หัวข้อ

汉字练习 ฝึกเขียนอักษรจีน

ฝึกเขียนอักษร 菜

菜

cài

อ่านว่า ไช่

อาหารหรือกับข้าว เช่น 菜系 คือสายอาหาร

ตัวอย่างการใช้

中国很大,各地的菜味道很不一样。

Zhōngguó hěn dà, gè dì de cài wèidao hěn bù yíyàng.

อ่านว่า จรงกั๋ว เหิ่น ต้า เก้อ ตี้ เตอะ ไช่ เว่ยเตา เหิ่น ปู้ อี๋ย่าง

จีนมีพื้นที่กว้างใหญ่ รสชาติอาหารแต่ละถิ่นต่างกันมาก

ฝึกเขียนอักษร 麻

麻

má

อ่านว่า หมา

ชาที่ลิ้นหรือปากจากฮวาเจียว

ตัวอย่างการใช้

花椒吃多了,嘴巴会麻。

Huājiāo chī duō le, zuǐba huì má.

อ่านว่า ฮวาเจียว ชรือ ตัว เลอะ จุ่ยปะ ฮุ่ย หมา

กินฮวาเจียวมากเกินไปจะรู้สึกชาในปาก

ฝึกเขียนอักษร 辣

辣

là

อ่านว่า ล่า

เผ็ด เช่น 辣椒 คือพริก

ตัวอย่างการใช้

我不太能吃辣,请少放点儿辣椒。

Wǒ bú tài néng chī là, qǐng shǎo fàng diǎnr làjiāo.

อ่านว่า หว่อ ปู๋ ไท่ เหนิง ชรือ ล่า ฉิ่ง สร่าว ฟ่าง เตี่ยนร์ ล่าเจียว

ฉันกินเผ็ดไม่ค่อยได้ ช่วยใส่พริกน้อยหน่อย

ฝึกเขียนอักษร 清

清

qīng

อ่านว่า ชิง

รสเบาหรือไม่จัดในคำว่า 清淡

ตัวอย่างการใช้

粤菜讲究原味,白切鸡就很清淡。

Yuècài jiǎngjiu yuánwèi, báiqiējī jiù hěn qīngdàn.

อ่านว่า เยวี่ยไช่ เจี่ยงจิว เหยวียนเว่ย ไป๋เชียจี จิ้ว เหิ่น ชิงต้าน

อาหารกวางตุ้งเน้นรสดั้งเดิมของวัตถุดิบ อย่างไก่ต้มสับก็มีรสอ่อน

ฝึกเขียนอักษร 淡

淡

dàn

อ่านว่า ต้าน

อ่อนหรือไม่เข้มข้น เช่น รสอ่อนในคำว่า 清淡

ตัวอย่างการใช้

老人喜欢吃清淡的菜。

Lǎorén xǐhuan chī qīngdàn de cài.

อ่านว่า เหล่าเหริน สี่ฮวัน ชรือ ชิงต้าน เตอะ ไช่

ผู้สูงอายุชอบกินอาหารรสอ่อน

กลับไปที่หัวข้อ

小结 สรุปจำง่าย

(xiǎojié / เสี่ยวเจี๋ย / สรุปสั้น ๆ)

  • 八大菜系(bādàcàixì / ปาต้าไช่ซี่ / อาหารจีน 8 สาย) คืออาหารจีนแปดสาย ได้แก่ 鲁(Lǔ / หลู่ / ซานตง) 川(Chuān / ชรวาน / เสฉวน) 粤(Yuè / เยวี่ย / กวางตุ้ง) 苏(Sū / ซู / เจียงซู) 闽(Mǐn / หมิ่น / ฝูเจี้ยน) 浙(Zhè / เจร้อ / เจ้อเจียง) 湘(Xiāng / เซียง / หูหนาน) และ 徽(Huī / ฮุย / อันฮุย) ตั้งชื่อตามชื่อย่อของมณฑล
  • การจัดกลุ่มเป็นแปดสายเป็นเรื่องสมัยใหม่ หลักฐานที่เก่าที่พบคือบทความใน 人民日报(Rénmín Rìbào / เหรินหมิน ยรื่อป้าว / หนังสือพิมพ์เหรินหมินรึเป้า) ปี 1980
  • 麻(má / หมา / ชาลิ้น) คือชาลิ้น 辣(là / ล่า / เผ็ด) คือเผ็ดร้อน 麻辣(málà / หมาล่า / ชาและเผ็ด) คือรสหม่าล่าที่คนไทยรู้จัก

孔子 ขงจื๊อคือใคร? รู้จักคัมภีร์ 论语 และแนวคิดที่คนจีนยังพูดถึงทุกวันนี้

ม้วนไม้ไผ่ พู่กัน และถ้วยชาในห้องหนังสือจีน พร้อมลายน้ำ PASAJEEN.COM

孔子 ขงจื๊อคือใคร และหนังสือ 论语 สอนอะไร

(Kǒngzǐ / ข่งจื่อ / ขงจื๊อ)

คนไทยรู้จักชื่อ “ขงจื๊อ” จากคำคม สุภาษิต และชื่อ 孔子学院(Kǒngzǐ Xuéyuàn / ข่งจื่อ เสวียเยวี่ยน / สถาบันขงจื๊อ) แต่น้อยคนจะรู้ว่าท่านเป็นใคร มีชีวิตอยู่ยุคไหน และหนังสือ 论语(Lúnyǔ / หลุนอวี่ / หลุนอวี่) ที่ทุกคนอ้างถึงเป็นหนังสือแบบไหน

บทนี้เป็นภาพรวม รู้จักตัวท่าน หนังสือ และแนวคิดหลักสี่คำ ส่วนประโยคดังจาก 论语(Lúnyǔ / หลุนอวี่ / หลุนอวี่) แต่ละประโยค มีบทเรียนแยกให้เรียนต่อท้ายบท

เรียนจบแล้วคุณจะ:

  • อ่านชื่อ 孔子(Kǒngzǐ / ข่งจื่อ / ขงจื๊อ) ด้วยสำเนียงจีนกลางได้ และเล่าประวัติย่อของท่านได้
  • อธิบายได้ว่า 论语(Lúnyǔ / หลุนอวี่ / หลุนอวี่) เป็นหนังสือแบบไหนและใครรวบรวม
  • เข้าใจคำสำคัญ 仁(rén / เหริน / เมตตาธรรม) 礼(lǐ / หลี่ / มารยาท; จารีต) 有教无类(yǒujiàowúlèi / โหย่วเจี้ยวอู๋เล่ย / ให้การศึกษาแก่ทุกคน) และรู้กับดักการอ่าน 说(yuè / เยวี่ย / ยินดี (อ่านว่า 悦 ในประโยคนี้)) ในประโยคแรกของ 论语(Lúnyǔ / หลุนอวี่ / หลุนอวี่)

ระดับ: ★★ กลาง

เปิดดู: กดดูคำอธิบายภาษาจีน

孔子是春秋时期的思想家和教育家。

Kǒngzǐ shì Chūnqiū shíqī de sīxiǎngjiā hé jiàoyùjiā.

อ่านว่า ข่งจื่อ ซรื่อ ชรุนชิว สรือชี เต่อ ซือเสี่ยงเจีย เหอ เจี้ยวอวี้เจีย

ขงจื๊อเป็นนักคิดและนักการศึกษาสมัยชุนชิว (孔子 = ขงจื๊อ, 春秋 = ยุคชุนชิว, 时期 = สมัย, 思想家 = นักคิด, 教育家 = นักการศึกษา)

Confucius was a thinker and educator of the Spring and Autumn period.

《论语》记录了孔子和学生的对话。

“Lúnyǔ” jìlù le Kǒngzǐ hé xuésheng de duìhuà.

อ่านว่า หลุนอวี่ จี้ลู่ เลอะ ข่งจื่อ เหอ เสวียเซริง เตอะ ตุ้ยฮว่า

《论语》 บันทึกบทสนทนาระหว่างขงจื๊อกับลูกศิษย์ (论语 = หลุนอวี่, 记录 = บันทึก, 学生 = ลูกศิษย์, 对话 = บทสนทนา)

The Analects record conversations between Confucius and his students.

预备词汇 คำศัพท์จำเป็นก่อนเรียน

(yùbèi cíhuì / อวี้เป้ย ฉือฮุ่ย / คำศัพท์เตรียมก่อนเรียน)

  • 老师 (lǎoshī / เหล่าซรือ) ครู (teacher)
  • 学生 (xuésheng / เสวียเซริง) นักเรียน; ลูกศิษย์ (student)
  • 思想 (sīxiǎng / ซือเสี่ยง) แนวคิด (thought)
  • 复习 (fùxí / ฟู่สี) ทบทวน (to review)
  • 书 (shū / ซรู) หนังสือ (book)

ระดับการเข้าถึงบทเรียน

Public: อ่านบทเรียนนี้ได้โดยไม่ต้องสมัครสมาชิกหรือเข้าสู่ระบบ

孔子是谁 ครูผู้มีลูกศิษย์สามพันคน

(Kǒngzǐ shì shéi / ข่งจื่อ ซรื่อ เสรย / ขงจื๊อเป็นใคร)

ต้นข้าวเห็นป้าย 孔子学院(Kǒngzǐ Xuéyuàn / ข่งจื่อ เสวียเยวี่ยน / สถาบันขงจื๊อ) ที่มหาวิทยาลัย จึงถาม 晓雨(Xiǎoyǔ / เสี่ยวอวี่ / เสี่ยวอวี่ (เพื่อนชาวจีน)) ว่าทำไมสถาบันสอนภาษาจีนใช้ชื่อนี้

เปิดดู: เปิดดูบทสนทนา 4 ประโยค และประวัติย่อจาก 史记

ต้นข้าว

为什么中文学院叫“孔子学院”?

Wèishénme Zhōngwén xuéyuàn jiào “Kǒngzǐ Xuéyuàn”?

อ่านว่า เว่ยเสรินเมอะ จรงเหวิน เสวียเยวี่ยน เจี้ยว ข่งจื่อ เสวียเยวี่ยน

ทำไมสถาบันสอนภาษาจีนจึงชื่อ “สถาบันขงจื๊อ” (为什么 = ทำไม, 中文 = ภาษาจีน, 学院 = สถาบัน, 叫 = ชื่อว่า, 孔子学院 = สถาบันขงจื๊อ)

Why are the Chinese-language institutes called Confucius Institutes?

เสี่ยวอวี่

因为孔子是中国最有名的老师。

Yīnwèi Kǒngzǐ shì Zhōngguó zuì yǒumíng de lǎoshī.

อ่านว่า อินเว่ย ข่งจื่อ ซรื่อ จรงกั๋ว จุ้ย โหย่วหมิง เตอะ เหล่าซรือ

เพราะขงจื๊อเป็นครูที่มีชื่อเสียงที่สุดของจีน (因为 = เพราะ, 孔子 = ขงจื๊อ, 最 = ที่สุด, 有名 = มีชื่อเสียง, 老师 = ครู)

Because Confucius is China's most famous teacher.

ต้นข้าว

他有很多学生吗?

Tā yǒu hěn duō xuésheng ma?

อ่านว่า ทา โหย่ว เหิ่น ตัว เสวียเซริง มะ

ท่านมีลูกศิษย์เยอะไหม (很多 = เยอะ, 学生 = ลูกศิษย์)

Did he have many students?

เสี่ยวอวี่

《史记》说他有三千个弟子。

“Shǐjì” shuō tā yǒu sānqiān ge dìzǐ.

อ่านว่า สรื่อจี้ ซรัว ทา โหย่ว ซานเชียน เก่อ ตี้จื่อ

บันทึก 史记 บอกว่าท่านมีลูกศิษย์สามพันคน (史记 = บันทึกประวัติศาสตร์, 说 = บอกว่า, 三千 = สามพัน, 弟子 = ลูกศิษย์)

The Records of the Grand Historian say he had three thousand disciples.

กลับไปที่หัวข้อ

《论语》是什么书 หนังสือที่ขงจื๊อไม่ได้เขียนเอง

(“Lúnyǔ” shì shénme shū / หลุนอวี่ ซรื่อ เสรินเมอะ ซรู / 论语 เป็นหนังสืออะไร)

论语(Lúnyǔ / หลุนอวี่ / หลุนอวี่) ไม่ใช่หนังสือที่ขงจื๊อเขียนเอง แต่เป็นบันทึกคำพูดและบทสนทนาของท่านกับลูกศิษย์ ซึ่งลูกศิษย์รุ่นหลังรวบรวมไว้หลังท่านเสียชีวิต ใครเป็นผู้เรียบเรียงยังถกเถียงกันอยู่

เปิดดู: เปิดดูโครงสร้างหนังสือ และกับดักการอ่านในประโยคแรก

论语(Lúnyǔ / หลุนอวี่ / หลุนอวี่) แบ่งเป็นบทสั้น ๆ แต่ละบทตั้งชื่อตามคำแรก เช่น บท 学而(Xué'ér / เสวียเอ๋อร์ / บทเสวียเอ๋อร์) และบท 为政(Wéizhèng / เหวยเจริ้ง / บทเหวยเจิ้ง) ต่อมา 论语 ถูกรวมเป็นหนึ่งใน 四书(Sìshū / ซื่อซรู / จตุรปกรณ์) เช่นเดียวกับหนังสือของ 孟子(Mèngzǐ / เมิ่งจื่อ / เม่งจื๊อ)

กลับไปที่หัวข้อ

四个关键词 สี่คำที่สรุปคำสอนของขงจื๊อ

(sì ge guānjiàncí / ซื่อ เกอะ กวานเจี้ยนฉือ / คำสำคัญสี่คำ)

คำสอนของขงจื๊อกว้างมาก สี่คำนี้เป็นจุดเริ่มที่ดีที่สุด และยังอยู่ในภาษาจีนปัจจุบัน

เปิดดู: เปิดดูคำสำคัญ 4 คำ พร้อมตัวอย่างประโยค

仁

rén

อ่านว่า เหริน

เมตตาธรรม; ความเป็นมนุษย์ที่ดี

benevolence; humaneness

เป็นแก่นที่สุดของคำสอนขงจื๊อ หมายถึงการเป็นคนที่ใส่ใจและปฏิบัติต่อผู้อื่นอย่างดี

孔子认为,仁就是爱人。

Kǒngzǐ rènwéi, rén jiù shì ài rén.

อ่านว่า ข่งจื่อ เริ่นเหวย เหริน จิ้ว ซรื่อ ไอ้ เหริน

ขงจื๊อเห็นว่า เมตตาธรรมก็คือการรักผู้อื่น (孔子 = ขงจื๊อ, 认为 = เห็นว่า, 仁 = เมตตาธรรม, 就是 = ก็คือ, 爱人 = รักผู้อื่น)

Confucius held that benevolence means loving others.

礼

lǐ

อ่านว่า หลี่

จารีต มารยาท และขนบที่ถูกต้อง

ritual propriety; etiquette

ขงจื๊อเห็นว่าสังคมจะสงบได้ถ้าทุกคนรู้จักวางตัวให้เหมาะกับฐานะและโอกาส คำนี้ยังอยู่ในคำว่า 礼貌(lǐmào / หลี่ม่าว / มีมารยาท) ที่แปลว่ามีมารยาท

中国人见面互相问好,也是一种礼。

Zhōngguórén jiànmiàn hùxiāng wènhǎo, yě shì yì zhǒng lǐ.

อ่านว่า จรงกั๋วเหริน เจี้ยนเมี่ยน ฮู่เซียง เวิ่นห่าว เหย่ ซรื่อ อี้ จร่ง หลี่

คนจีนพบกันแล้วทักทายกัน ก็เป็นมารยาทอย่างหนึ่ง (见面 = พบกัน, 互相 = ซึ่งกันและกัน, 问好 = ทักทาย, 也 = ก็, 一种 = อย่างหนึ่ง, 礼 = มารยาท)

When Chinese people meet and greet each other, that is a form of propriety too.

有教无类

yǒujiàowúlèi

อ่านว่า โหย่วเจี้ยวอู๋เล่ย

ให้การศึกษาแก่ทุกคนโดยไม่แบ่งชนชั้น

education for all, without distinction

มาจากบท 卫灵公(Wèi Línggōng / เว่ย หลิงกง / บทเว่ยหลิงกง) ในยุคที่การศึกษาเป็นของชนชั้นสูง ขงจื๊อรับลูกศิษย์ทุกฐานะ นี่คือเหตุผลที่คนจีนยกย่องท่านเป็นครู

这所学校坚持有教无类,谁都可以来学。

Zhè suǒ xuéxiào jiānchí yǒujiàowúlèi, shéi dōu kěyǐ lái xué.

อ่านว่า เจร้อ สั่ว เสวียเซี่ยว เจียนฉรือ โหย่วเจี้ยวอู๋เล่ย เสรย โตว เข่ออี่ ไหล เสวีย

โรงเรียนแห่งนี้ยึดหลักให้การศึกษาแก่ทุกคน ใครก็มาเรียนได้ (所 = แห่ง (ลักษณนาม), 坚持 = ยึดมั่น, 有教无类 = ให้การศึกษาแก่ทุกคน, 谁都 = ใครก็, 可以 = สามารถ, 来学 = มาเรียน)

This school holds to education for all; anyone can come and study.

温故知新

wēngùzhīxīn

อ่านว่า เวินกู้จรือซิน

ทบทวนของเก่าแล้วได้ความรู้ใหม่

review the old to learn the new

สำนวนนี้ย่อมาจากประโยคในบท 为政(Wéizhèng / เหวยเจริ้ง / บทเหวยเจิ้ง) ใช้กันมากในเรื่องการเรียนจนถึงทุกวันนี้

考试以前多复习,温故知新。

Kǎoshì yǐqián duō fùxí, wēngùzhīxīn.

อ่านว่า ข่าวซรื่อ อี่เฉียน ตัว ฟู่สี เวินกู้จรือซิน

ก่อนสอบให้ทบทวนเยอะ ๆ ทบทวนของเก่าแล้วจะได้ความรู้ใหม่ (考试 = การสอบ, 以前 = ก่อน, 多 = มาก ๆ, 复习 = ทบทวน, 温故知新 = ทบทวนเก่าได้ความรู้ใหม่)

Review a lot before the exam: go over the old and learn the new.

กลับไปที่หัวข้อ

一句一句学《论语》 ประโยคดังจาก 论语 มีบทเรียนแยกให้แล้ว

(yí jù yí jù xué “Lúnyǔ” / อี๋ จวี้ อี๋ จวี้ เสวีย หลุนอวี่ / เรียน 论语 ทีละประโยค)

ประโยคดังด้านล่างมีบทเรียนเต็มในชุด “มามาไหล” บทนี้จึงไม่สอนซ้ำ กดเรียนต่อทีละประโยคได้เลย

เปิดดู: เปิดดูบทเรียน 5 ประโยค

กลับไปที่หัวข้อ

易错词 คำที่ระวังใช้ผิด

(yìcuòcí / อี้ชั่วฉือ / คำที่มักใช้ผิด)

รูปที่ควรระวัง ✗

《论语》是孔子自己写的书。

“Lúnyǔ” shì Kǒngzǐ zìjǐ xiě de shū.

อ่านว่า หลุนอวี่ ซรื่อ ข่งจื่อ จื้อจี่ เสี่ย เตอะ ซรู

(ข้อมูลผิด) 论语 เป็นหนังสือที่ขงจื๊อเขียนเอง

รูปที่ควรใช้ ✓

《论语》是学生整理的孔子语录。

“Lúnyǔ” shì xuésheng zhěnglǐ de Kǒngzǐ yǔlù.

อ่านว่า หลุนอวี่ ซรื่อ เสวียเซริง เจริ่งหลี่ เตอะ ข่งจื่อ อวี่ลู่

论语 เป็นคำพูดของขงจื๊อที่ลูกศิษย์รวบรวมไว้ (学生 = ลูกศิษย์, 整理 = รวบรวม, 孔子 = ขงจื๊อ, 语录 = บันทึกคำพูด)

The Analects are Confucius's sayings compiled by his students.

เหตุผล: ขงจื๊อไม่ได้เขียนเอง ลูกศิษย์รุ่นหลังเป็นผู้รวบรวม

รูปที่ควรระวัง ✗

学而时习之,不亦说乎?

Xué ér shí xí zhī, bú yì shuō hū?

อ่านว่า เสวีย เอ๋อร์ สรือ สี จรือ ปู๋ อี้ ซรัว ฮู

(อ่าน 说 ผิดเป็น shuō) เรียนแล้วหมั่นทบทวน มิใช่การพูดหรอกหรือ

รูปที่ควรใช้ ✓

学而时习之,不亦说乎?

Xué ér shí xí zhī, bú yì yuè hū?

อ่านว่า เสวีย เอ๋อร์ สรือ สี จรือ ปู๋ อี้ เยวี่ย ฮู

เรียนแล้วหมั่นทบทวน มิใช่เรื่องน่ายินดีหรอกหรือ (学 = เรียน, 时 = เป็นประจำ, 习 = ทบทวน, 说 = ยินดี)

To learn and practise it regularly, is that not a joy?

เหตุผล: 说(yuè / เยวี่ย / ยินดี (อ่านว่า 悦 ในประโยคนี้)) ในประโยคนี้เท่ากับ 悦(yuè / เยวี่ย / ยินดี) อ่านว่า yuè ไม่ใช่ shuō

รูปที่ควรระวัง ✗

孔子是战国时期的人。

Kǒngzǐ shì Zhànguó shíqī de rén.

อ่านว่า ข่งจื่อ ซรื่อ จร้านกั๋ว สรือชี เต่อ เหริน

(ยุคผิด) ขงจื๊อเป็นคนสมัยจั้นกั๋ว

รูปที่ควรใช้ ✓

孔子是春秋时期的人,孟子才是战国时期的人。

Kǒngzǐ shì Chūnqiū shíqī de rén, Mèngzǐ cái shì Zhànguó shíqī de rén.

อ่านว่า ข่งจื่อ ซรื่อ ชรุนชิว สรือชี เต่อ เหริน เมิ่งจื่อ ไฉ ซรื่อ จร้านกั๋ว สรือชี เต่อ เหริน

ขงจื๊อเป็นคนสมัยชุนชิว เม่งจื๊อต่างหากที่เป็นคนสมัยจั้นกั๋ว (春秋 = ยุคชุนชิว, 时期 = สมัย, 孟子 = เม่งจื๊อ, 才是 = ต่างหากที่เป็น, 战国 = ยุคจั้นกั๋ว)

Confucius lived in the Spring and Autumn period; it was Mencius who lived in the Warring States period.

เหตุผล: ขงจื๊อเกิดก่อนเม่งจื๊อเกือบสองร้อยปี คนละยุคกัน

กลับไปที่หัวข้อ

练习 แบบฝึกหัด

(liànxí / เลี่ยนสี / แบบฝึกหัด)

ลองตอบเองก่อน แล้วค่อยกดดูแนวคำตอบใต้แต่ละข้อ

ข้อ 1: ความรู้

ขงจื๊อเป็นคนแคว้นไหน และมีชีวิตอยู่สมัยใด

กดดูแนวคำตอบ: ข้อ 1

孔子是鲁国人,生活在春秋时期。

Kǒngzǐ shì Lǔguó rén, shēnghuó zài Chūnqiū shíqī.

อ่านว่า ข่งจื่อ ซรื่อ หลู่กั๋ว เหริน เซริงหัว ไจ้ ชรุนชิว สรือชี

ขงจื๊อเป็นคนแคว้นหลู่ มีชีวิตอยู่สมัยชุนชิว (鲁国 = แคว้นหลู่, 生活 = ใช้ชีวิต, 春秋 = ยุคชุนชิว, 时期 = สมัย)

Confucius was from the state of Lu and lived in the Spring and Autumn period.

เหตุผล: บ้านเกิดอยู่แถบเมืองชวีฟู่ มณฑลซานตงในปัจจุบัน

ข้อ 2: การอ่าน

说(yuè / เยวี่ย / ยินดี (อ่านว่า 悦 ในประโยคนี้)) ในประโยค 学而时习之,不亦说乎(xué ér shí xí zhī, bú yì yuè hū / เสวีย เอ๋อร์ สรือ สี จรือ ปู๋ อี้ เยวี่ย ฮู / เรียนแล้วหมั่นทบทวน มิใช่เรื่องน่ายินดีหรอกหรือ) อ่านว่าอะไร และแปลว่าอะไร

กดดูแนวคำตอบ: ข้อ 2

这里的“说”读yuè,意思是高兴。

Zhèlǐ de “shuō” dú yuè, yìsi shì gāoxìng.

อ่านว่า เจร้อหลี่ เตอะ ซรัว ตู๋ เยวี่ย อี้ซึ ซรื่อ เกาซิ่ง

说 ตรงนี้อ่านว่า yuè แปลว่าดีใจ (这里 = ตรงนี้, 读 = อ่านว่า, 意思 = ความหมาย, 高兴 = ดีใจ)

Here the character is read yuè and means happy.

เหตุผล: 说(yuè / เยวี่ย / ยินดี (อ่านว่า 悦 ในประโยคนี้)) ในประโยคนี้เท่ากับ 悦(yuè / เยวี่ย / ยินดี) ไม่ใช่คำว่าพูด

ข้อ 3: แนวคิด

ทำไมคนจีนยกย่องขงจื๊อว่าเป็นครูของคนทั้งแผ่นดิน

กดดูแนวคำตอบ: ข้อ 3

因为他主张有教无类。

Yīnwèi tā zhǔzhāng yǒujiàowúlèi.

อ่านว่า อินเว่ย ทา จรู่จราง โหย่วเจี้ยวอู๋เล่ย

เพราะท่านยึดหลักให้การศึกษาแก่ทุกคน (因为 = เพราะ, 主张 = ยึดหลัก, 有教无类 = ให้การศึกษาแก่ทุกคน)

Because he championed education for all.

เหตุผล: ท่านรับลูกศิษย์ทุกฐานะ ในยุคที่การศึกษาเป็นของชนชั้นสูง

ข้อ 4: ความรู้

论语(Lúnyǔ / หลุนอวี่ / หลุนอวี่) ใครเป็นผู้เขียน

กดดูแนวคำตอบ: ข้อ 4

不是孔子自己写的,是学生整理的。

Bú shì Kǒngzǐ zìjǐ xiě de, shì xuésheng zhěnglǐ de.

อ่านว่า ปู๋ ซรื่อ ข่งจื่อ จื้อจี่ เสี่ย เตอะ ซรื่อ เสวียเซริง เจริ่งหลี่ เตอะ

ไม่ใช่ขงจื๊อเขียนเอง ลูกศิษย์เป็นผู้รวบรวม (自己 = ด้วยตัวเอง, 写 = เขียน, 学生 = ลูกศิษย์, 整理 = รวบรวม)

Confucius didn't write it himself; his students compiled it.

เหตุผล: 论语(Lúnyǔ / หลุนอวี่ / หลุนอวี่) เป็นบันทึกคำพูดและบทสนทนา ใครเป็นผู้เรียบเรียงยังถกเถียงกันอยู่

กลับไปที่หัวข้อ

汉字练习 ฝึกเขียนอักษรจีน

ฝึกเขียนอักษร 孔

孔

kǒng

อ่านว่า ข่ง

แซ่ข่ง เช่น 孔子 คือขงจื๊อ

ตัวอย่างการใช้

孔子是春秋时期的思想家和教育家。

Kǒngzǐ shì Chūnqiū shíqī de sīxiǎngjiā hé jiàoyùjiā.

อ่านว่า ข่งจื่อ ซรื่อ ชรุนชิว สรือชี เต่อ ซือเสี่ยงเจีย เหอ เจี้ยวอวี้เจีย

ขงจื๊อเป็นนักคิดและนักการศึกษาในยุคชุนชิว

ฝึกเขียนอักษร 学

学

xué

อ่านว่า เสวีย

เรียนหรือศึกษา เช่น 学生 คือผู้เรียน

ตัวอย่างการใช้

《论语》记录了孔子和学生的对话。

“Lúnyǔ” jìlù le Kǒngzǐ hé xuésheng de duìhuà.

อ่านว่า หลุนอวี่ จี้ลู่ เลอะ ข่งจื่อ เหอ เสวียเซริง เตอะ ตุ้ยฮว่า

คัมภีร์หลุนอวี่บันทึกบทสนทนาระหว่างขงจื๊อกับศิษย์

ฝึกเขียนอักษร 仁

仁

rén

อ่านว่า เหริน

ความเมตตาต่อผู้อื่นตามแนวคิดของขงจื๊อ

ตัวอย่างการใช้

孔子认为,仁就是爱人。

Kǒngzǐ rènwéi, rén jiù shì ài rén.

อ่านว่า ข่งจื่อ เริ่นเหวย เหริน จิ้ว ซรื่อ ไอ้ เหริน

ขงจื๊อเห็นว่าเหรินคือการรักผู้อื่น

ฝึกเขียนอักษร 礼

礼

lǐ

อ่านว่า หลี่

มารยาทหรือแบบแผนที่ใช้ปฏิบัติต่อกัน

ตัวอย่างการใช้

中国人见面互相问好,也是一种礼。

Zhōngguórén jiànmiàn hùxiāng wènhǎo, yě shì yì zhǒng lǐ.

อ่านว่า จรงกั๋วเหริน เจี้ยนเมี่ยน ฮู่เซียง เวิ่นห่าว เหย่ ซรื่อ อี้ จร่ง หลี่

คนจีนทักทายกันเมื่อพบหน้า นี่ก็เป็นมารยาทอย่างหนึ่ง

ฝึกเขียนอักษร 教

教

jiào

อ่านว่า เจี้ยว

สอนหรือให้การศึกษา เช่น 有教无类 คือให้การศึกษาโดยไม่แบ่งแยก

ตัวอย่างการใช้

这所学校坚持有教无类,谁都可以来学。

Zhè suǒ xuéxiào jiānchí yǒujiàowúlèi, shéi dōu kěyǐ lái xué.

อ่านว่า เจร้อ สั่ว เสวียเซี่ยว เจียนฉรือ โหย่วเจี้ยวอู๋เล่ย เสรย โตว เข่ออี่ ไหล เสวีย

โรงเรียนนี้ยึดหลักสอนโดยไม่แบ่งแยก ใครก็มาเรียนได้

กลับไปที่หัวข้อ

小结 สรุปจำง่าย

(xiǎojié / เสี่ยวเจี๋ย / สรุปสั้น ๆ)

  • 孔子(Kǒngzǐ / ข่งจื่อ / ขงจื๊อ) หรือขงจื๊อ เป็นคนแคว้น 鲁国(Lǔguó / หลู่กั๋ว / แคว้นหลู่) สมัย 春秋(Chūnqiū / ชรุนชิว / ยุคชุนชิว) 史记(Shǐjì / สรื่อจี้ / บันทึกประวัติศาสตร์ของซือหม่าเชียน) ให้ปีเกิด 551 ก่อนคริสตกาล บันทึกอื่นให้ 552 ท่านเสียชีวิตปี 479 ก่อนคริสตกาล
  • 论语(Lúnyǔ / หลุนอวี่ / หลุนอวี่) คือบันทึกคำพูดของขงจื๊อที่ลูกศิษย์รวบรวม ไม่ใช่หนังสือที่ท่านเขียนเอง
  • คำสำคัญคือ 仁(rén / เหริน / เมตตาธรรม) 礼(lǐ / หลี่ / มารยาท; จารีต) 有教无类(yǒujiàowúlèi / โหย่วเจี้ยวอู๋เล่ย / ให้การศึกษาแก่ทุกคน) และ 温故知新(wēngùzhīxīn / เวินกู้จรือซิน / ทบทวนเก่าได้ความรู้ใหม่)
  • 说(yuè / เยวี่ย / ยินดี (อ่านว่า 悦 ในประโยคนี้)) ในประโยคแรกของ 论语(Lúnyǔ / หลุนอวี่ / หลุนอวี่) อ่านว่า yuè แปลว่ายินดี

京剧 งิ้วปักกิ่ง: 4 บทบาท 生旦净丑 สีหน้า 脸谱 และคำศัพท์ไว้คุยเรื่องงิ้ว

การแต่งหน้าสีแดงแบบงิ้วปักกิ่งบนเวที

京剧 งิ้วปักกิ่ง: ศิลปะการแสดงที่คนจีนเรียกว่าสุดยอดวัฒนธรรมของชาติ

(Jīngjù / จิงจวี้ / งิ้วปักกิ่ง)

คนไทยหลายคนเคยดูงิ้วหน้าศาลเจ้า แต่งิ้วแต้จิ๋วที่มีการแสดงในไทย เป็นคนละสายกับ 京剧(Jīngjù / จิงจวี้ / งิ้วปักกิ่ง) ปี 2025 คณะงิ้วแต้จิ๋วจาก 汕头(Shàntóu / ซร่านโถว / เมืองซัวเถา) ก็เคยมาแสดงที่ไอคอนสยาม ส่วน 京剧 เป็นงิ้วอีกสายหนึ่งที่เกิดในปักกิ่ง

บทนี้พารู้จักว่างิ้วปักกิ่งเกิดขึ้นอย่างไร บทบาทหลักสี่แบบ ความหมายของสีบนหน้า และคำที่ใช้คุยเวลาไปดูงิ้ว

เรียนจบแล้วคุณจะ:

  • อธิบายได้ว่า 京剧(Jīngjù / จิงจวี้ / งิ้วปักกิ่ง) ต่างจากงิ้วแต้จิ๋ว 潮剧(Cháojù / ฉราวจวี้ / งิ้วแต้จิ๋ว) และเกิดขึ้นเมื่อไร
  • เรียกบทบาทหลักสี่แบบ 生旦净丑(shēng dàn jìng chǒu / เซริง ต้าน จิ้ง โฉร่ว / บทชาย บทหญิง บทหน้าลาย บทตลก) ได้ และรู้ว่าบทไหนเขียนหน้า
  • ใช้คำศัพท์เวลาชวนเพื่อนไปดูงิ้วและชมการแสดงได้

ระดับ: ★★ กลาง

เปิดดู: กดดูคำอธิบายภาษาจีน

京剧是中国最有代表性的戏曲之一。

Jīngjù shì Zhōngguó zuì yǒu dàibiǎoxìng de xìqǔ zhī yī.

อ่านว่า จิงจวี้ ซรื่อ จรงกั๋ว จุ้ย โหย่ว ไต้เปี่ยวซิ่ง เตอะ ซี่ฉวี่ จรือ อี

งิ้วปักกิ่งเป็นงิ้วจีนที่เป็นตัวแทนของจีนมากที่สุดประเภทหนึ่ง (京剧 = งิ้วปักกิ่ง, 最 = ที่สุด, 有代表性 = เป็นตัวแทน, 戏曲 = งิ้ว; ละครร้องจีน, 之一 = หนึ่งใน)

Peking opera is one of China's most representative forms of traditional opera.

2010年,京剧被列入联合国非物质文化遗产名录。

Èr líng yī líng nián, Jīngjù bèi lièrù Liánhéguó fēiwùzhì wénhuà yíchǎn mínglù.

อ่านว่า เอ้อร์ หลิง อี หลิง เหนียน จิงจวี้ เป้ย เลี่ยรู่ เหลียนเหอกั๋ว เฟยอู้จรื้อ เหวินฮว่า อี๋ฉร่าน หมิงลู่

ปี 2010 งิ้วปักกิ่งได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้ของยูเนสโก ซึ่งเป็นองค์การของสหประชาชาติ (被 = ถูก, 列入 = ขึ้นทะเบียนใน, 联合国 = สหประชาชาติ, 非物质文化遗产 = มรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้, 名录 = บัญชีรายชื่อ)

In 2010, Peking opera was inscribed on UNESCO's intangible cultural heritage list (UNESCO is a United Nations agency).

预备词汇 คำศัพท์จำเป็นก่อนเรียน

(yùbèi cíhuì / อวี้เป้ย ฉือฮุ่ย / คำศัพท์เตรียมก่อนเรียน)

  • 演员 (yǎnyuán / เหยี่ยนเหยวียน) นักแสดง (actor)
  • 唱 (chàng / ชร่าง) ร้อง (to sing)
  • 脸 (liǎn / เหลี่ยน) ใบหน้า (face)
  • 颜色 (yánsè / เหยียนเซ่อ) สี (colour)
  • 表演 (biǎoyǎn / เปี่ยวเหยี่ยน) การแสดง (performance)

ระดับการเข้าถึงบทเรียน

Public: อ่านบทเรียนนี้ได้โดยไม่ต้องสมัครสมาชิกหรือเข้าสู่ระบบ

京剧的来历 ปี 1790: คณะงิ้วอันฮุยเข้าเมืองหลวง

(Jīngjù de láilì / จิงจวี้ เตอะ ไหลลี่ / ที่มาของงิ้วปักกิ่ง)

ต้นข้าวบอก 晓雨(Xiǎoyǔ / เสี่ยวอวี่ / เสี่ยวอวี่ (เพื่อนชาวจีน)) ว่าเคยดูงิ้วที่ศาลเจ้าในกรุงเทพฯ 晓雨 จึงอธิบายว่าเป็นคนละสายกับงิ้วปักกิ่ง

เปิดดู: เปิดดูบทสนทนา 4 ประโยค และเรื่องย่อของการเกิดงิ้วปักกิ่ง

ต้นข้าว

我在曼谷看过中国戏,那是京剧吗?

Wǒ zài Màngǔ kànguo Zhōngguó xì, nà shì Jīngjù ma?

อ่านว่า หว่อ ไจ้ ม่านกู่ ค่านกัว จรงกั๋ว ซี่ น่า ซรื่อ จิงจวี้ มะ

ฉันเคยดูงิ้วจีนที่กรุงเทพฯ นั่นคืองิ้วปักกิ่งหรือเปล่า (曼谷 = กรุงเทพฯ, 看过 = เคยดู, 中国戏 = งิ้วจีน, 那 = นั่น, 京剧 = งิ้วปักกิ่ง)

I've watched Chinese opera in Bangkok. Was that Peking opera?

เสี่ยวอวี่

可能是潮剧,那是潮汕地区的戏。

Kěnéng shì Cháojù, nà shì Cháoshàn dìqū de xì.

อ่านว่า เข่อเหนิง ซรื่อ ฉราวจวี้ น่า ซรื่อ ฉราวซร่าน ตี้ชวี เต่อ ซี่

อาจเป็นงิ้วแต้จิ๋ว ซึ่งเป็นงิ้วของแถบแต้จิ๋ว (可能 = อาจจะ, 潮剧 = งิ้วแต้จิ๋ว, 潮汕 = แถบแต้จิ๋ว, 地区 = พื้นที่, 戏 = งิ้ว)

It may have been Teochew opera, the opera of the Chaoshan region.

ต้นข้าว

京剧和潮剧不一样吗?

Jīngjù hé Cháojù bù yíyàng ma?

อ่านว่า จิงจวี้ เหอ ฉราวจวี้ ปู้ อี๋ย่าง มะ

งิ้วปักกิ่งกับงิ้วแต้จิ๋วไม่เหมือนกันเหรอ (和 = กับ, 不一样 = ไม่เหมือนกัน)

Are Peking opera and Teochew opera different?

เสี่ยวอวี่

不一样,语言、音乐和唱法都不同。

Bù yíyàng, yǔyán, yīnyuè hé chàngfǎ dōu bù tóng.

อ่านว่า ปู้ อี๋ย่าง อวี่เหยียน อินเยวี่ย เหอ ชร่างฝ่า โตว ปู้ ถง

ไม่เหมือน ทั้งภาษา ดนตรี และวิธีร้องต่างกันหมด (语言 = ภาษา, 音乐 = ดนตรี, 唱法 = วิธีร้อง, 都 = ล้วน, 不同 = ต่างกัน)

No, the language, music and singing style are all different.

กลับไปที่หัวข้อ

生旦净丑 สี่บทบาทหลักบนเวทีงิ้วปักกิ่ง

(shēng dàn jìng chǒu / เซริง ต้าน จิ้ง โฉร่ว / บทบาทสี่แบบ)

ทุกตัวละครในงิ้วปักกิ่งอยู่ในบทบาทหลักสี่แบบ จำสี่คำนี้ได้ก็ดูงิ้วเข้าใจขึ้นมาก

เปิดดู: เปิดดูบทบาท 4 แบบ พร้อมตัวอย่างประโยค

生

shēng

อ่านว่า เซริง

บทชาย (พระเอก ขุนนาง นักรบ)

male role

แบ่งย่อยได้อีก เช่น บทชายสูงวัยที่ไว้หนวดยาว และบทชายหนุ่ม แต่งหน้าแบบเรียบ ๆ

这出戏的生唱得特别好。

Zhè chū xì de shēng chàng de tèbié hǎo.

อ่านว่า เจร้อ ชรู ซี่ เตอะ เซริง ชร่าง เตอะ เท่อเปี๋ย ห่าว

นักแสดงบทชายของเรื่องนี้ร้องดีเป็นพิเศษ (出 = เรื่อง (ลักษณนามของงิ้ว), 戏 = งิ้ว; ละคร, 生 = บทชาย, 唱得 = ร้องได้, 特别 = เป็นพิเศษ)

The male lead in this opera sings especially well.

旦

dàn

อ่านว่า ต้าน

บทหญิง

female role

梅兰芳(Méi Lánfāng / เหมย หลานฟาง / เหมยหลานฟาง) นักแสดงงิ้วปักกิ่งที่มีชื่อเสียงที่สุดคนหนึ่ง เป็นนักแสดงชายที่เล่นบทหญิง

以前旦角也常常由男演员来演。

Yǐqián dànjué yě chángcháng yóu nán yǎnyuán lái yǎn.

อ่านว่า อี่เฉียน ต้านเจวี๋ย เหย่ ฉรางฉราง โหยว หนาน เหยี่ยนเหยวียน ไหล เหยี่ยน

สมัยก่อนบทหญิงก็มักให้นักแสดงชายเล่น (以前 = สมัยก่อน, 旦角 = บทหญิง, 常常 = บ่อย ๆ, 由 = โดย, 男演员 = นักแสดงชาย, 演 = แสดง)

In the past, female roles were also often played by male actors.

净

jìng

อ่านว่า จิ้ง

บทหน้าลาย (ชายนิสัยแรง)

painted-face role

ตัวละครนิสัยแรง เช่นนักรบหรือขุนนางใจร้อน ใบหน้าเขียนลายเต็มหน้า

净的脸谱颜色最多,一看就记住了。

Jìng de liǎnpǔ yánsè zuì duō, yí kàn jiù jìzhù le.

อ่านว่า จิ้ง เตอะ เหลี่ยนผู่ เหยียนเซ่อ จุ้ย ตัว อี๋ ค่าน จิ้ว จี้จรู้ เลอะ

บทหน้าลายมีสีบนหน้ามากที่สุด เห็นทีเดียวก็จำได้ (净 = บทหน้าลาย, 脸谱 = การเขียนหน้า, 颜色 = สี, 最多 = มากที่สุด, 一看就 = เห็นทีเดียวก็, 记住 = จำได้)

The painted-face role has the most colours; you remember it at a glance.

丑

chǒu

อ่านว่า โฉร่ว

บทตลก

clown role

丑(chǒu / โฉร่ว / บทตลก) ตรงนี้ไม่ได้แปลว่าหน้าตาไม่ดี แต่เป็นบทตลก มีจุดขาวกลางจมูกเป็นเครื่องหมาย

丑角一出场,大家就笑了。

Chǒujué yì chūchǎng, dàjiā jiù xiào le.

อ่านว่า โฉร่วเจวี๋ย อี้ ชรูฉร่าง ต้าเจีย จิ้ว เซี่ยว เลอะ

พอบทตลกออกโรง ทุกคนก็หัวเราะ (丑角 = บทตลก, 一 = พอ, 出场 = ออกโรง, 就 = ก็, 大家 = ทุกคน, 笑 = หัวเราะ)

As soon as the clown comes on stage, everyone laughs.

กลับไปที่หัวข้อ

脸谱的颜色 สีบนหน้าบอกนิสัยตัวละคร

(liǎnpǔ de yánsè / เหลี่ยนผู่ เตอะ เหยียนเซ่อ / สีของการเขียนหน้า)

งิ้วปักกิ่งไม่ได้ใส่หน้ากาก แต่วาดสีลงบนหน้าโดยตรง ลายหน้าแบบนี้ใช้มากกับบท 净(jìng / จิ้ง / บทหน้าลาย) และ 丑(chǒu / โฉร่ว / บทตลก) สีเป็นธรรมเนียมการแสดงที่บอกนิสัยตัวละคร

เปิดดู: เปิดดูสีที่ควรรู้ และตัวอย่างตัวละคร

กลับไปที่หัวข้อ

一起看京剧 คำศัพท์และประโยคเวลาไปดูงิ้ว

(yìqǐ kàn Jīngjù / อี้ฉี่ ค่าน จิงจวี้ / ไปดูงิ้วปักกิ่งด้วยกัน)

ถ้าไปเที่ยวปักกิ่งแล้วมีคนชวนไปดูงิ้ว ประโยคเหล่านี้ใช้ได้ทันที

เปิดดู: เปิดดู 4 ประโยคใช้จริง

กลับไปที่หัวข้อ

易错词 คำที่ระวังใช้ผิด

(yìcuòcí / อี้ชั่วฉือ / คำที่มักใช้ผิด)

รูปที่ควรระวัง ✗

曼谷神庙前演的潮剧就是京剧。

Màngǔ shénmiào qián yǎn de Cháojù jiù shì Jīngjù.

อ่านว่า ม่านกู่ เสรินเมี่ยว เฉียน เหยี่ยน เตอะ ฉราวจวี้ จิ้ว ซรื่อ จิงจวี้

(ข้อมูลผิด) งิ้วแต้จิ๋วที่แสดงหน้าศาลเจ้าในกรุงเทพฯ ก็คืองิ้วปักกิ่ง

รูปที่ควรใช้ ✓

潮剧和京剧是两种不同的戏。

Cháojù hé Jīngjù shì liǎng zhǒng bù tóng de xì.

อ่านว่า ฉราวจวี้ เหอ จิงจวี้ ซรื่อ เหลี่ยง จร่ง ปู้ ถง เตอะ ซี่

งิ้วแต้จิ๋วกับงิ้วปักกิ่งเป็นงิ้วคนละประเภท (潮剧 = งิ้วแต้จิ๋ว, 京剧 = งิ้วปักกิ่ง, 两种 = สองประเภท, 不同 = ต่างกัน, 戏 = งิ้ว)

Teochew opera and Peking opera are two different kinds of opera.

เหตุผล: งิ้วแต้จิ๋วใช้ภาษาและดนตรีของแถบแต้จิ๋ว ส่วนงิ้วปักกิ่งเป็นอีกสายหนึ่ง

รูปที่ควรระวัง ✗

丑角就是长得丑的演员。

Chǒujué jiù shì zhǎng de chǒu de yǎnyuán.

อ่านว่า โฉร่วเจวี๋ย จิ้ว ซรื่อ จร่าง เตอะ โฉร่ว เตอะ เหยี่ยนเหยวียน

(เข้าใจความหมายผิด) บทตลกคือนักแสดงที่หน้าตาไม่ดี

รูปที่ควรใช้ ✓

丑角常常演幽默的人物。

Chǒujué chángcháng yǎn yōumò de rénwù.

อ่านว่า โฉร่วเจวี๋ย ฉรางฉราง เหยี่ยน โยวมั่ว เตอะ เหรินอู้

บทตลกมักเล่นเป็นตัวละครที่มีอารมณ์ขัน (丑角 = บทตลก, 常常 = มักจะ, 演 = แสดงเป็น, 幽默 = มีอารมณ์ขัน, 人物 = ตัวละคร)

Clown roles usually play humorous characters.

เหตุผล: 丑(chǒu / โฉร่ว / บทตลก) ในงิ้วเป็นชื่อบทบาทตลก ไม่ได้บอกหน้าตาของนักแสดง

รูปที่ควรระวัง ✗

京剧演员都戴面具上台。

Jīngjù yǎnyuán dōu dài miànjù shàngtái.

อ่านว่า จิงจวี้ เหยี่ยนเหยวียน โตว ไต้ เมี่ยนจวี้ ซร่างไถ

(ข้อมูลผิด) นักแสดงงิ้วปักกิ่งใส่หน้ากากขึ้นเวทีทุกคน

รูปที่ควรใช้ ✓

京剧演员在脸上画脸谱。

Jīngjù yǎnyuán zài liǎn shang huà liǎnpǔ.

อ่านว่า จิงจวี้ เหยี่ยนเหยวียน ไจ้ เหลี่ยน ซรัง ฮว่า เหลี่ยนผู่

นักแสดงงิ้วปักกิ่งวาดลายลงบนใบหน้า (演员 = นักแสดง, 在 = ที่, 脸上 = บนใบหน้า, 画 = วาด, 脸谱 = ลายหน้า)

Peking opera actors paint their faces.

เหตุผล: งิ้วปักกิ่งวาดสีบนหน้าโดยตรง ไม่ได้ใส่หน้ากาก

กลับไปที่หัวข้อ

练习 แบบฝึกหัด

(liànxí / เลี่ยนสี / แบบฝึกหัด)

ลองตอบเองก่อน แล้วค่อยกดดูแนวคำตอบใต้แต่ละข้อ

ข้อ 1: ความรู้

งิ้วปักกิ่งเริ่มต้นจากเหตุการณ์อะไร ในปีไหน

กดดูแนวคำตอบ: ข้อ 1

1790年,四大徽班进京。

Yī qī jiǔ líng nián, sì dà Huībān jìn Jīng.

อ่านว่า อี ชี จิ่ว หลิง เหนียน ซื่อ ต้า ฮุยปาน จิ้น จิง

ปี 1790 คณะงิ้วอันฮุยสี่คณะเข้าเมืองหลวง (四大 = สี่คณะใหญ่, 徽班 = คณะงิ้วอันฮุย, 进京 = เข้าเมืองหลวง)

In 1790, the four great Anhui troupes came to the capital.

เหตุผล: คณะทั้งสี่เข้าปักกิ่งในโอกาสวันพระราชสมภพของจักรพรรดิเฉียนหลง แล้วค่อย ๆ หลอมรวมเป็นงิ้วปักกิ่ง

ข้อ 2: บทบาท

บทบาทใดในงิ้วปักกิ่งที่มักเขียนลายหน้าเต็มหน้า

กดดูแนวคำตอบ: ข้อ 2

净和丑的脸谱最明显。

Jìng hé chǒu de liǎnpǔ zuì míngxiǎn.

อ่านว่า จิ้ง เหอ โฉร่ว เตอะ เหลี่ยนผู่ จุ้ย หมิงเสี่ยน

บทหน้าลายและบทตลกมีลายหน้าเด่นที่สุด (净 = บทหน้าลาย, 丑 = บทตลก, 脸谱 = ลายหน้า, 最 = ที่สุด, 明显 = เด่นชัด)

The painted-face and clown roles have the most striking face paint.

เหตุผล: บทชายและบทหญิงแต่งหน้าแบบเรียบกว่า ลายหน้าเต็มหน้าเป็นเครื่องหมายของบท 净(jìng / จิ้ง / บทหน้าลาย) และ 丑(chǒu / โฉร่ว / บทตลก)

ข้อ 3: สี

ถ้าตัวละครหน้าแดง คนดูมักเข้าใจว่าตัวละครนั้นเป็นคนอย่างไร

กดดูแนวคำตอบ: ข้อ 3

红脸一般代表忠诚。

Hóng liǎn yìbān dàibiǎo zhōngchéng.

อ่านว่า หง เหลี่ยน อี้ปาน ไต้เปี่ยว จรงเฉริง

หน้าแดงโดยทั่วไปหมายถึงความซื่อสัตย์ (红脸 = หน้าแดง, 一般 = โดยทั่วไป, 代表 = หมายถึง, 忠诚 = ความซื่อสัตย์)

A red face generally stands for loyalty.

เหตุผล: ตัวอย่างที่รู้จักกันดีที่สุดคือกวนอู

ข้อ 4: แปล

แปลเป็นภาษาจีน: “คืนนี้มีการแสดงงิ้วปักกิ่ง อยากดูไหม”

กดดูแนวคำตอบ: ข้อ 4

今晚有京剧演出,你想看吗?

Jīnwǎn yǒu Jīngjù yǎnchū, nǐ xiǎng kàn ma?

อ่านว่า จินหว่าน โหย่ว จิงจวี้ เหยี่ยนชรู หนี่ เสี่ยง ค่าน มะ

คืนนี้มีการแสดงงิ้วปักกิ่ง อยากดูไหม (今晚 = คืนนี้, 京剧 = งิ้วปักกิ่ง, 演出 = การแสดง, 想看 = อยากดู)

There's a Peking opera performance tonight. Would you like to see it?

เหตุผล: 演出(yǎnchū / เหยี่ยนชรู / การแสดง) ใช้กับการแสดงบนเวทีทุกประเภท

กลับไปที่หัวข้อ

汉字练习 ฝึกเขียนอักษรจีน

ฝึกเขียนอักษร 剧

剧

jù

อ่านว่า จวี้

ละครหรืองิ้ว เช่น งิ้วปักกิ่งในคำว่า 京剧

ตัวอย่างการใช้

京剧是中国最有代表性的戏曲之一。

Jīngjù shì Zhōngguó zuì yǒu dàibiǎoxìng de xìqǔ zhī yī.

อ่านว่า จิงจวี้ ซรื่อ จรงกั๋ว จุ้ย โหย่ว ไต้เปี่ยวซิ่ง เตอะ ซี่ฉวี่ จรือ อี

งิ้วปักกิ่งเป็นหนึ่งในศิลปะการแสดงประเภทอุปรากรที่เป็นตัวแทนของจีนได้ชัดเจนที่สุด

ฝึกเขียนอักษร 生

生

shēng

อ่านว่า เซริง

บทตัวละครชายประเภทเซิงในงิ้ว

ตัวอย่างการใช้

这出戏的生唱得特别好。

Zhè chū xì de shēng chàng de tèbié hǎo.

อ่านว่า เจร้อ ชรู ซี่ เตอะ เซริง ชร่าง เตอะ เท่อเปี๋ย ห่าว

นักแสดงบทเซิงในงิ้วเรื่องนี้ร้องได้ดีเป็นพิเศษ

ฝึกเขียนอักษร 旦

旦

dàn

อ่านว่า ต้าน

บทตัวละครหญิงประเภทตั้นในงิ้ว

ตัวอย่างการใช้

以前旦角也常常由男演员来演。

Yǐqián dànjué yě chángcháng yóu nán yǎnyuán lái yǎn.

อ่านว่า อี่เฉียน ต้านเจวี๋ย เหย่ ฉรางฉราง โหยว หนาน เหยี่ยนเหยวียน ไหล เหยี่ยน

สมัยก่อนบทตัวละครหญิงก็มักให้ผู้ชายแสดง

ฝึกเขียนอักษร 净

净

jìng

อ่านว่า จิ้ง

บทตัวละครประเภทจิ้งที่ใช้การแต่งหน้าเป็นลวดลาย

ตัวอย่างการใช้

净的脸谱颜色最多,一看就记住了。

Jìng de liǎnpǔ yánsè zuì duō, yí kàn jiù jìzhù le.

อ่านว่า จิ้ง เตอะ เหลี่ยนผู่ เหยียนเซ่อ จุ้ย ตัว อี๋ ค่าน จิ้ว จี้จรู้ เลอะ

ลายแต่งหน้าของตัวละครจิ้งมีสีสันมากที่สุด เห็นครั้งเดียวก็จำได้

ฝึกเขียนอักษร 丑

丑

chǒu

อ่านว่า โฉร่ว

บทตัวตลกในงิ้ว เช่น 丑角

ตัวอย่างการใช้

丑角一出场,大家就笑了。

Chǒujué yì chūchǎng, dàjiā jiù xiào le.

อ่านว่า โฉร่วเจวี๋ย อี้ ชรูฉร่าง ต้าเจีย จิ้ว เซี่ยว เลอะ

พอตัวตลกออกมาบนเวที ทุกคนก็หัวเราะ

กลับไปที่หัวข้อ

小结 สรุปจำง่าย

(xiǎojié / เสี่ยวเจี๋ย / สรุปสั้น ๆ)

  • 京剧(Jīngjù / จิงจวี้ / งิ้วปักกิ่ง) เกิดจากคณะงิ้วอันฮุยที่เริ่มเข้าปักกิ่งในปี 1790 (คณะซานชิ่งเข้าก่อน อีกสามคณะตามมาภายหลัง) และ UNESCO ขึ้นทะเบียนเป็นมรดกทางวัฒนธรรมในปี 2010
  • งิ้วแต้จิ๋ว 潮剧(Cháojù / ฉราวจวี้ / งิ้วแต้จิ๋ว) ที่มีการแสดงในไทย เป็นคนละสายกับงิ้วปักกิ่ง
  • บทบาทหลักสี่แบบคือ 生旦净丑(shēng dàn jìng chǒu / เซริง ต้าน จิ้ง โฉร่ว / บทชาย บทหญิง บทหน้าลาย บทตลก) ลายหน้า 脸谱(liǎnpǔ / เหลี่ยนผู่ / การเขียนหน้า) ใช้มากกับบท 净(jìng / จิ้ง / บทหน้าลาย) และ 丑(chǒu / โฉร่ว / บทตลก)
  • หน้าแดงหมายถึงความซื่อสัตย์ เช่น 关羽(Guān Yǔ / กวาน อวี่ / กวนอู) หน้าขาวมักเป็นตัวเจ้าเล่ห์ เช่น 曹操(Cáo Cāo / ฉาว ชาว / โจโฉ)

书法 ศิลปะการเขียนพู่กันจีน: 5 แบบอักษร 文房四宝 และคำศัพท์ที่ใช้คุยเรื่องลายมือ

พู่กัน หมึก แท่นฝนหมึก และกระดาษซวนสำหรับฝึกเขียนอักษรจีน

书法 การเขียนพู่กันจีน: ศิลปะที่เริ่มจากเครื่องเขียนสี่อย่าง

(shūfǎ / ซรูฝ่า / การเขียนพู่กันจีน)

ตัวอักษรจีนบนป้ายร้าน บน 春联(chūnlián / ชรุนเหลียน / คำกลอนคู่ตรุษจีน) หน้าประตูช่วงตรุษจีน หรืออักษร 福(fú / ฝู / โชคดี) แผ่นใหญ่ในบ้าน ส่วนมากเขียนด้วยพู่กัน การเขียนแบบนี้เรียกว่า 书法(shūfǎ / ซรูฝ่า / การเขียนพู่กันจีน) และจีนถือเป็นศิลปะ ไม่ใช่แค่ลายมือสวย

บทนี้พารู้จักเครื่องเขียนสี่อย่าง ตัวอักษรห้าแบบ ผลงานที่ดังที่สุด และคำที่ใช้คุยเรื่องการเขียนพู่กันในชีวิตจริง

เรียนจบแล้วคุณจะ:

  • เรียกชื่อเครื่องเขียน 文房四宝(wénfángsìbǎo / เหวินฝางซื่อป่าว / เครื่องเขียนทั้งสี่) ทั้งสี่อย่างเป็นภาษาจีนได้
  • แยกตัวอักษรห้าแบบได้คร่าว ๆ และรู้ว่าผู้เริ่มต้นควรฝึกแบบไหนก่อน
  • เล่าเรื่อง 王羲之(Wáng Xīzhī / หวาง ซีจรือ / หวังซีจือ) กับ 兰亭序(Lántíng Xù / หลานถิง ซวี่ / บทนำชุมนุมศาลาหลานถิง) สั้น ๆ ได้ และใช้คำพูดชมลายมือได้ถูก

ระดับ: ★★ กลาง

เปิดดู: กดดูคำอธิบายภาษาจีน

书法是用毛笔写汉字的艺术。

Shūfǎ shì yòng máobǐ xiě Hànzì de yìshù.

อ่านว่า ซรูฝ่า ซรื่อ ย่ง หมาวปี่ เสี่ย ฮ่านจื้อ เตอะ อี้ซรู่

การเขียนพู่กันคือศิลปะการเขียนอักษรจีนด้วยพู่กัน (书法 = การเขียนพู่กัน, 用 = ใช้, 毛笔 = พู่กัน, 写 = เขียน, 汉字 = อักษรจีน, 艺术 = ศิลปะ)

Calligraphy is the art of writing Chinese characters with a brush.

2009年,中国书法被列入联合国非物质文化遗产名录。

Èr líng líng jiǔ nián, Zhōngguó shūfǎ bèi lièrù Liánhéguó fēiwùzhì wénhuà yíchǎn mínglù.

อ่านว่า เอ้อร์ หลิง หลิง จิ่ว เหนียน จรงกั๋ว ซรูฝ่า เป้ย เลี่ยรู่ เหลียนเหอกั๋ว เฟยอู้จรื้อ เหวินฮว่า อี๋ฉร่าน หมิงลู่

ปี 2009 การเขียนพู่กันจีนได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้ของยูเนสโก ซึ่งเป็นองค์การของสหประชาชาติ (被 = ถูก, 列入 = ขึ้นทะเบียนใน, 联合国 = สหประชาชาติ, 非物质文化遗产 = มรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้, 名录 = บัญชีรายชื่อ)

In 2009, Chinese calligraphy was inscribed on UNESCO's intangible cultural heritage list (UNESCO is a United Nations agency).

预备词汇 คำศัพท์จำเป็นก่อนเรียน

(yùbèi cíhuì / อวี้เป้ย ฉือฮุ่ย / คำศัพท์เตรียมก่อนเรียน)

  • 写字 (xiě zì / เสี่ยจื้อ) เขียนตัวอักษร (to write characters)
  • 汉字 (Hànzì / ฮ่านจื้อ) อักษรจีน (Chinese characters)
  • 艺术 (yìshù / อี้ซรู่) ศิลปะ (art)
  • 漂亮 (piàoliang / เพี่ยวเลียง) สวย (beautiful)
  • 练习 (liànxí / เลี่ยนสี) ฝึก (to practise)

ระดับการเข้าถึงบทเรียน

Public: อ่านบทเรียนนี้ได้โดยไม่ต้องสมัครสมาชิกหรือเข้าสู่ระบบ

文房四宝 เครื่องเขียนสี่อย่างที่ต้องมีก่อนจับพู่กัน

(wénfángsìbǎo / เหวินฝางซื่อป่าว / เครื่องเขียนทั้งสี่)

ต้นข้าวเห็น 晓雨(Xiǎoyǔ / เสี่ยวอวี่ / เสี่ยวอวี่ (เพื่อนชาวจีน)) จัดโต๊ะเตรียมเขียนพู่กัน จึงถามว่าของแต่ละชิ้นคืออะไร อ่านบทสนทนาก่อน แล้วดูคำสี่คำ

เปิดดู: เปิดดูบทสนทนา 4 ประโยค และเครื่องเขียน 4 อย่าง

ต้นข้าว

晓雨,桌子上面这些东西叫什么?

Xiǎoyǔ, zhuōzi shàngmiàn zhèxiē dōngxi jiào shénme?

อ่านว่า เสี่ยวอวี่ จรัวจึ ซร่างเมี่ยน เจร้อเซีย ตงสิ เจี้ยว เสรินเมอะ

เสี่ยวอวี่ ของพวกนี้บนโต๊ะเรียกว่าอะไร (晓雨 = เสี่ยวอวี่, 桌子上面 = บนโต๊ะ, 这些 = พวกนี้, 东西 = ของ, 叫 = เรียกว่า, 什么 = อะไร)

Xiaoyu, what are these things on the table called?

เสี่ยวอวี่

它们叫“文房四宝”:笔、墨、纸、砚。

Tāmen jiào “wénfángsìbǎo”: bǐ, mò, zhǐ, yàn.

อ่านว่า ทาเมิ่น เจี้ยว เหวินฝางซื่อป่าว ปี่ มั่ว จรื่อ เยี่ยน

เรียกว่า 文房四宝 คือ พู่กัน หมึก กระดาษ และแท่นฝนหมึก (它们 = พวกมัน, 文房四宝 = เครื่องเขียนทั้งสี่, 笔 = พู่กัน, 墨 = หมึก, 纸 = กระดาษ, 砚 = แท่นฝนหมึก)

They're called the Four Treasures of the Study: brush, ink, paper and inkstone.

ต้นข้าว

为什么叫“宝”?

Wèishénme jiào “bǎo”?

อ่านว่า เว่ยเสรินเมอะ เจี้ยว ป่าว

ทำไมถึงเรียกว่า “สมบัติ” (为什么 = ทำไม, 宝 = สมบัติ)

Why are they called “treasures”?

เสี่ยวอวี่

因为古代读书人每天都离不开它们。

Yīnwèi gǔdài dúshūrén měitiān dōu lí bu kāi tāmen.

อ่านว่า อินเว่ย กู่ไต้ ตู๋ซรูเหริน เหม่ยเทียน โตว หลี ปุ ไค ทาเมิ่น

เพราะคนมีการศึกษาในสมัยโบราณขาดของพวกนี้ไม่ได้เลยสักวัน (因为 = เพราะ, 古代 = สมัยโบราณ, 读书人 = คนมีการศึกษา, 每天 = ทุกวัน, 离不开 = ขาดไม่ได้)

Because scholars in ancient times couldn't do without them for a single day.

毛笔

máobǐ

อ่านว่า หมาวปี่

พู่กันจีน

writing brush

笔(bǐ / ปี่ / พู่กัน) ในชุดเครื่องเขียนทั้งสี่ คือพู่กัน ชนิดที่มีชื่อเสียงเรียกว่า 湖笔(Húbǐ / หูปี่ / พู่กันหูโจว) มาจากเมืองหูโจว

这支毛笔是我奶奶送给我的。

Zhè zhī máobǐ shì wǒ nǎinai sòng gěi wǒ de.

อ่านว่า เจร้อ จรือ หมาวปี่ ซรื่อ หว่อ ไหน่ไน ซ่ง เก่ย หว่อ เตอะ

พู่กันด้ามนี้คุณย่าให้ฉัน (支 = ด้าม (ลักษณนาม), 毛笔 = พู่กันจีน, 奶奶 = คุณย่า, 送给 = ให้, 的 = (คำเน้น))

My grandmother gave me this brush.

墨

mò

อ่านว่า มั่ว

หมึก

ink

หมึกจีนแบบดั้งเดิมเป็นแท่ง ต้องฝนกับน้ำบนแท่นฝนหมึก ชนิดที่มีชื่อเรียกว่า 徽墨(Huīmò / ฮุยมั่ว / หมึกฮุยโจว)

写字以前,先把墨磨好。

Xiě zì yǐqián, xiān bǎ mò mó hǎo.

อ่านว่า เสี่ย จื้อ อี่เฉียน เซียน ป่า มั่ว หมัว ห่าว

ก่อนเขียนตัวอักษร ให้ฝนหมึกให้เรียบร้อยก่อน (写字 = เขียนตัวอักษร, 以前 = ก่อน, 先 = ก่อน, 把 = นำ…มา, 墨 = หมึก, 磨好 = ฝนให้เรียบร้อย)

Before writing, grind the ink first.

宣纸

xuānzhǐ

อ่านว่า เซวียนจรื่อ

กระดาษเซวียน (กระดาษเขียนพู่กัน)

Xuan paper

纸(zhǐ / จรื่อ / กระดาษ) ในชุดเครื่องเขียน กระดาษชนิดนี้ดูดหมึกเร็ว จึงต้องเขียนให้มั่นใจ แก้ไม่ได้

宣纸很薄,很快就把墨吸干了。

Xuānzhǐ hěn báo, hěn kuài jiù bǎ mò xīgān le.

อ่านว่า เซวียนจรื่อ เหิ่น ป๋าว เหิ่น คว่าย จิ้ว ป่า มั่ว ซีกาน เลอะ

กระดาษเซวียนบางมาก ดูดหมึกจนแห้งอย่างรวดเร็ว (宣纸 = กระดาษเซวียน, 薄 = บาง, 很快 = อย่างรวดเร็ว, 吸干 = ดูดจนแห้ง)

Xuan paper is very thin and soaks up the ink very quickly.

砚台

yàntai

อ่านว่า เยี่ยนไท

แท่นฝนหมึก

inkstone

砚(yàn / เยี่ยน / แท่นฝนหมึก) ในชุดเครื่องเขียน ชนิดที่มีชื่อเรียกว่า 端砚(Duānyàn / ตวานเยี่ยน / แท่นฝนหมึกต้วน) จากมณฑลกวางตุ้ง ทั้งสี่อย่างรวมกันเรียกว่า 文房四宝(wénfángsìbǎo / เหวินฝางซื่อป่าว / เครื่องเขียนทั้งสี่)

爷爷的砚台已经用了五十年。

Yéye de yàntai yǐjīng yòng le wǔshí nián.

อ่านว่า เหยเย เตอะ เยี่ยนไท อี่จิง ย่ง เลอะ อู่สรือ เหนียน

แท่นฝนหมึกของคุณปู่ใช้มาห้าสิบปีแล้ว (爷爷 = คุณปู่, 砚台 = แท่นฝนหมึก, 已经 = แล้ว, 用了 = ใช้มา, 五十年 = ห้าสิบปี)

Grandpa's inkstone has been in use for fifty years.

กลับไปที่หัวข้อ

五种书体 จากตัวโบราณถึงตัวหวัด: ห้าแบบที่ควรรู้จัก

(wǔ zhǒng shūtǐ / อู่ จร่ง ซรูถี่ / ตัวอักษรห้าแบบ)

อักษรจีนแบบเดียวกันเขียนได้หลายรูปแบบ แต่ละแบบเกิดในยุคต่างกัน ช่วงเวลาของแต่ละแบบยังมีการถกเถียง บทนี้จึงบอกเพียงคร่าว ๆ

เปิดดู: เปิดดูตัวอักษร 5 แบบ พร้อมตัวอย่างประโยค

篆书

zhuànshū

อ่านว่า จรว้านซรู

อักษรจ้วน (ตัวอักษรโบราณ)

seal script

เป็นแบบเก่าที่สุดในห้าแบบ เส้นโค้งมน ปัจจุบันเห็นบ่อยบนตราประทับ

很多印章上刻的是篆书。

Hěn duō yìnzhāng shang kè de shì zhuànshū.

อ่านว่า เหิ่น ตัว อิ้นจราง ซรั่ง เค่อ เตอะ ซรื่อ จรว้านซรู

ตราประทับจำนวนมากแกะเป็นอักษรจ้วน (印章 = ตราประทับ, 上 = บน, 刻 = แกะสลัก, 篆书 = อักษรจ้วน)

Many seals are carved in seal script.

隶书

lìshū

อ่านว่า ลี่ซรู

อักษรลี่ (เส้นแบน หัวท้ายบาน)

clerical script

เขียนเร็วกว่าแบบจ้วน เส้นเปลี่ยนจากโค้งเป็นเหลี่ยม รุ่งเรืองในสมัยฮั่น

这块招牌用的是隶书。

Zhè kuài zhāopai yòng de shì lìshū.

อ่านว่า เจร้อ คว่าย จราวไพ่ ย่ง เตอะ ซรื่อ ลี่ซรู

ป้ายร้านแผ่นนี้ใช้อักษรลี่ (块 = แผ่น (ลักษณนาม), 招牌 = ป้ายร้าน, 用 = ใช้, 隶书 = อักษรลี่)

This shop sign uses clerical script.

楷书

kǎishū

อ่านว่า ไข่ซรู

อักษรไข่ (ตัวบรรจง)

regular script

เป็นแบบที่หน้าตาใกล้ตัวพิมพ์ในหนังสือที่สุด ผู้เริ่มต้นจึงมักฝึกแบบนี้ก่อน

初学书法,最好先练楷书。

Chū xué shūfǎ, zuìhǎo xiān liàn kǎishū.

อ่านว่า ชรู เสวีย ซรูฝ่า จุ้ยห่าว เซียน เลี่ยน ไข่ซรู

เพิ่งเริ่มเรียนพู่กัน ควรฝึกตัวบรรจงก่อน (初学 = เพิ่งเริ่มเรียน, 书法 = การเขียนพู่กัน, 最好 = ควรที่สุด, 先 = ก่อน, 练 = ฝึก, 楷书 = ตัวบรรจง)

When starting calligraphy, it's best to practise regular script first.

行书

xíngshū

อ่านว่า สิงซรู

อักษรสิง (ตัวกึ่งหวัด)

running script

อยู่ระหว่างตัวบรรจงกับตัวหวัด อ่านออกง่ายแต่เขียนเร็ว ใช้มากในชีวิตจริง

他写信喜欢用行书,又快又好看。

Tā xiě xìn xǐhuan yòng xíngshū, yòu kuài yòu hǎokàn.

อ่านว่า ทา เสี่ย ซิ่น สี่ฮวัน ย่ง สิงซรู โย่ว คว่าย โย่ว ห่าวค่าน

เขาชอบเขียนจดหมายด้วยตัวกึ่งหวัด ทั้งเร็วและสวย (写信 = เขียนจดหมาย, 喜欢 = ชอบ, 行书 = ตัวกึ่งหวัด, 又快又好看 = ทั้งเร็วและสวย)

He likes writing letters in running script: fast and good-looking.

草书

cǎoshū

อ่านว่า ฉ่าวซรู

อักษรเฉ่า (ตัวหวัด)

cursive script

เส้นต่อเนื่องกันมาก เป็นศิลปะมากกว่าตัวหนังสือสำหรับอ่าน คนจีนเองก็อ่านไม่ออกทุกตัว

草书写得太快,我一个字也看不懂。

Cǎoshū xiě de tài kuài, wǒ yí ge zì yě kàn bu dǒng.

อ่านว่า ฉ่าวซรู เสี่ย เตอะ ไท่ คว่าย หว่อ อี๋ เกอะ จื้อ เหย่ ค่าน ปุ ต่ง

ตัวหวัดเขียนเร็วเกินไป ฉันอ่านไม่ออกสักตัว (草书 = ตัวหวัด, 写得 = เขียนได้, 太快 = เร็วเกินไป, 一个字也 = สักตัวก็, 看不懂 = อ่านไม่ออก)

The cursive is written so fast I can't read a single character.

กลับไปที่หัวข้อ

王羲之与《兰亭序》 ผลงานที่ดังที่สุด ทั้งที่ไม่มีใครเห็นต้นฉบับแล้ว

(Wáng Xīzhī yǔ “Lántíng Xù” / หวาง ซีจรือ อวี่ หลานถิง ซวี่ / หวังซีจือกับบทนำหลานถิง)

ถ้าพูดถึงการเขียนพู่กันจีน ชื่อแรกที่คนจีนนึกถึงคือ 王羲之(Wáng Xīzhī / หวาง ซีจรือ / หวังซีจือ) ซึ่งได้รับยกย่องว่าเป็น 书圣(shūshèng / ซรูเซริ่ง / ปราชญ์แห่งการเขียนพู่กัน)

เปิดดู: เปิดดูเรื่องเล่า และเรื่องจริงของต้นฉบับที่หายไป

ปี 353 หวังซีจือกับเพื่อนนักกวีราวสี่สิบคนมาชุมนุมกันที่ 兰亭(Lántíng / หลานถิง / ศาลาหลานถิง) ใกล้เมือง 绍兴(Shàoxīng / ซร่าวซิง / เมืองเซ่าซิง) ในปัจจุบัน ทุกคนแต่งกลอน แล้วหวังซีจือเขียนบทนำให้กลอนชุดนั้น บทนำนี้คือ 兰亭序(Lántíng Xù / หลานถิง ซวี่ / บทนำชุมนุมศาลาหลานถิง) ซึ่งต่อมาได้รับยกย่องว่าเป็น 天下第一行书(tiānxià dìyī xíngshū / เทียนเซี่ย ตี้อี สิงซรู / ตัวกึ่งหวัดอันดับหนึ่งใต้หล้า)

กลับไปที่หัวข้อ

怎么夸别人的字 ประโยคที่ใช้จริงเวลาคุยเรื่องการเขียนพู่กัน

(zěnme kuā biérén de zì / เจิ่นเมอะ ควา เปี๋ยเหริน เตอะ จื้อ / ชมลายมือคนอื่นอย่างไร)

เวลาเห็นคนจีนเขียนพู่กัน หรือเพื่อนชวนไปเรียน ประโยคด้านล่างใช้ได้ทันที

เปิดดู: เปิดดู 4 ประโยคใช้จริง

กลับไปที่หัวข้อ

易错词 คำที่ระวังใช้ผิด

(yìcuòcí / อี้ชั่วฉือ / คำที่มักใช้ผิด)

รูปที่ควรระวัง ✗

他的书法很好看,因为他用电脑打字。

Tā de shūfǎ hěn hǎokàn, yīnwèi tā yòng diànnǎo dǎzì.

อ่านว่า ทา เต่อ ซรูฝ่า เหิ่น ห่าวค่าน อินเว่ย ทา ย่ง เตี้ยนหน่าว ต่าจื้อ

(ใช้ 书法 กับการพิมพ์) ลายพู่กันของเขาสวย เพราะเขาพิมพ์ด้วยคอมพิวเตอร์

รูปที่ควรใช้ ✓

他的字很好看,因为他每天练字。

Tā de zì hěn hǎokàn, yīnwèi tā měitiān liànzì.

อ่านว่า ทา เต่อ จื้อ เหิ่น ห่าวค่าน อินเว่ย ทา เหม่ยเทียน เลี่ยนจื้อ

ลายมือของเขาสวย เพราะเขาฝึกเขียนทุกวัน (字 = ลายมือ, 好看 = สวย, 因为 = เพราะ, 每天 = ทุกวัน, 练字 = ฝึกเขียนตัวอักษร)

His handwriting is nice because he practises every day.

เหตุผล: 书法(shūfǎ / ซรูฝ่า / การเขียนพู่กันจีน) คือศิลปะการเขียนด้วยมือ ส่วนมากหมายถึงพู่กัน ถ้าพูดถึงลายมือทั่วไปใช้ 字(zì / จื้อ / ตัวอักษร; ลายมือ)

รูปที่ควรระวัง ✗

我去博物馆看了王羲之自己写的《兰亭序》。

Wǒ qù bówùguǎn kàn le Wáng Xīzhī zìjǐ xiě de “Lántíng Xù”.

อ่านว่า หว่อ ชวี่ ปั๋วอู้กว่าน ค่าน เลอะ หวาง ซีจรือ จื้อจี่ เสี่ย เตอะ หลานถิง ซวี่

(ข้อมูลผิด) ฉันไปพิพิธภัณฑ์ดู 兰亭序 ที่หวังซีจือเขียนเอง

รูปที่ควรใช้ ✓

我去故宫看了《兰亭序》的摹本。

Wǒ qù Gùgōng kàn le “Lántíng Xù” de móběn.

อ่านว่า หว่อ ชวี่ กู้กง ค่าน เลอะ หลานถิง ซวี่ เตอะ หมัวเปิ่น

ฉันไปกู้กงดูฉบับคัดลอกของ 兰亭序 (故宫 = พระราชวังกู้กง, 看了 = ได้ดู, 兰亭序 = บทนำหลานถิง, 摹本 = ฉบับคัดลอก)

I went to the Palace Museum and saw a copy of the Lanting Preface.

เหตุผล: ต้นฉบับหายไปแล้ว ที่เห็นในพิพิธภัณฑ์เป็นฉบับคัดลอก

รูปที่ควรระวัง ✗

初学书法,最好先写草书。

Chū xué shūfǎ, zuìhǎo xiān xiě cǎoshū.

อ่านว่า ชรู เสวีย ซรูฝ่า จุ้ยห่าว เซียน เสี่ย ฉ่าวซรู

(ลำดับผิด) เพิ่งเริ่มเรียนพู่กัน ควรเขียนตัวหวัดก่อน

รูปที่ควรใช้ ✓

初学书法,最好先写楷书。

Chū xué shūfǎ, zuìhǎo xiān xiě kǎishū.

อ่านว่า ชรู เสวีย ซรูฝ่า จุ้ยห่าว เซียน เสี่ย ไข่ซรู

เพิ่งเริ่มเรียนพู่กัน ควรเขียนตัวบรรจงก่อน (初学 = เพิ่งเริ่มเรียน, 最好 = ควรที่สุด, 先 = ก่อน, 楷书 = ตัวบรรจง)

When starting calligraphy, it's best to write regular script first.

เหตุผล: ตัวหวัดต้องเข้าใจโครงสร้างตัวอักษรก่อน ผู้เริ่มต้นจึงมักฝึกตัวบรรจง 楷书(kǎishū / ไข่ซรู / ตัวบรรจง) ก่อน

กลับไปที่หัวข้อ

练习 แบบฝึกหัด

(liànxí / เลี่ยนสี / แบบฝึกหัด)

ลองตอบเองก่อน แล้วค่อยกดดูแนวคำตอบใต้แต่ละข้อ

ข้อ 1: คำศัพท์

文房四宝(wénfángsìbǎo / เหวินฝางซื่อป่าว / เครื่องเขียนทั้งสี่) มีอะไรบ้าง

กดดูแนวคำตอบ: ข้อ 1

文房四宝是笔、墨、纸、砚。

Wénfángsìbǎo shì bǐ, mò, zhǐ, yàn.

อ่านว่า เหวินฝางซื่อป่าว ซรื่อ ปี่ มั่ว จรื่อ เยี่ยน

เครื่องเขียนทั้งสี่คือ พู่กัน หมึก กระดาษ และแท่นฝนหมึก (文房四宝 = เครื่องเขียนทั้งสี่, 笔 = พู่กัน, 墨 = หมึก, 纸 = กระดาษ, 砚 = แท่นฝนหมึก)

The Four Treasures are brush, ink, paper and inkstone.

เหตุผล: ทั้งสี่อย่างคือเครื่องมือพื้นฐานของการเขียนพู่กัน

ข้อ 2: เลือกแบบอักษร

ผู้เริ่มต้นควรฝึกตัวอักษรแบบไหนก่อน

กดดูแนวคำตอบ: ข้อ 2

应该先练楷书。

Yīnggāi xiān liàn kǎishū.

อ่านว่า อิงไก เซียน เลี่ยน ไข่ซรู

ควรฝึกตัวบรรจงก่อน (应该 = ควร, 先 = ก่อน, 练 = ฝึก, 楷书 = ตัวบรรจง)

You should practise regular script first.

เหตุผล: 楷书(kǎishū / ไข่ซรู / ตัวบรรจง) หน้าตาใกล้ตัวพิมพ์ที่สุด ช่วยให้เข้าใจโครงสร้างตัวอักษร

ข้อ 3: ความรู้

兰亭序(Lántíng Xù / หลานถิง ซวี่ / บทนำชุมนุมศาลาหลานถิง) ที่เก็บอยู่ในพิพิธภัณฑ์กู้กงเป็นลายมือหวังซีจือจริงหรือไม่

กดดูแนวคำตอบ: ข้อ 3

不是,那是唐代的摹本。

Bú shì, nà shì Tángdài de móběn.

อ่านว่า ปู๋ ซรื่อ น่า ซรื่อ ถางไต้ เตอะ หมัวเปิ่น

ไม่ใช่ เป็นฉบับคัดลอกสมัยราชวงศ์ถัง (不是 = ไม่ใช่, 那 = นั่น, 唐代 = สมัยราชวงศ์ถัง, 摹本 = ฉบับคัดลอก)

No, it's a Tang-dynasty tracing copy.

เหตุผล: ต้นฉบับหายไปแล้ว ฉบับเสินหลงคัดลอกโดย 冯承素(Féng Chéngsù / เฝิง เฉริงซู่ / เฝิงเฉิงซู่)

ข้อ 4: แปล

แปลเป็นภาษาจีน: “ลายมือของคุณสวยจริง ๆ”

กดดูแนวคำตอบ: ข้อ 4

你的字写得真漂亮!

Nǐ de zì xiě de zhēn piàoliang!

อ่านว่า หนี่ เตอะ จื้อ เสี่ย เตอะ เจริน เพี่ยวเลียง

ลายมือของคุณสวยจริง ๆ (字 = ลายมือ, 写得 = เขียนได้, 真 = จริง ๆ, 漂亮 = สวย)

Your handwriting is really beautiful!

เหตุผล: ใช้รูป …写得(xiě de / เสี่ย เตอะ / เขียนได้) + คำชม เป็นวิธีชมลายมือที่เป็นธรรมชาติที่สุด

กลับไปที่หัวข้อ

汉字练习 ฝึกเขียนอักษรจีน

ฝึกเขียนอักษร 毛

毛

máo

อ่านว่า หมาว

ขนสัตว์ เช่น ขนที่ใช้ทำพู่กันในคำว่า 毛笔

ตัวอย่างการใช้

这支毛笔是我奶奶送给我的。

Zhè zhī máobǐ shì wǒ nǎinai sòng gěi wǒ de.

อ่านว่า เจร้อ จรือ หมาวปี่ ซรื่อ หว่อ ไหน่ไน ซ่ง เก่ย หว่อ เตอะ

พู่กันด้ามนี้คุณย่าให้ฉัน

ฝึกเขียนอักษร 墨

墨

mò

อ่านว่า มั่ว

หมึกสำหรับเขียนหรือวาด

ตัวอย่างการใช้

写字以前,先把墨磨好。

Xiě zì yǐqián, xiān bǎ mò mó hǎo.

อ่านว่า เสี่ย จื้อ อี่เฉียน เซียน ป่า มั่ว หมัว ห่าว

ก่อนเขียนอักษร ให้ฝนหมึกเตรียมไว้ก่อน

ฝึกเขียนอักษร 纸

纸

zhǐ

อ่านว่า จรื่อ

กระดาษ เช่น กระดาษเซวียนในคำว่า 宣纸

ตัวอย่างการใช้

宣纸很薄,很快就把墨吸干了。

Xuānzhǐ hěn báo, hěn kuài jiù bǎ mò xīgān le.

อ่านว่า เซวียนจรื่อ เหิ่น ป๋าว เหิ่น คว่าย จิ้ว ป่า มั่ว ซีกาน เลอะ

กระดาษเซวียนบางและดูดหมึกจนแห้งอย่างรวดเร็ว

ฝึกเขียนอักษร 砚

砚

yàn

อ่านว่า เยี่ยน

แท่นฝนหมึก เช่น 砚台

ตัวอย่างการใช้

爷爷的砚台已经用了五十年。

Yéye de yàntai yǐjīng yòng le wǔshí nián.

อ่านว่า เหยเย เตอะ เยี่ยนไท อี่จิง ย่ง เลอะ อู่สรือ เหนียน

แท่นฝนหมึกของคุณปู่ใช้มาห้าสิบปีแล้ว

ฝึกเขียนอักษร 楷

楷

kǎi

อ่านว่า ไข่

อักษรแบบบรรจงในคำว่า 楷书

ตัวอย่างการใช้

初学书法,最好先练楷书。

Chū xué shūfǎ, zuìhǎo xiān liàn kǎishū.

อ่านว่า ชรู เสวีย ซรูฝ่า จุ้ยห่าว เซียน เลี่ยน ไข่ซรู

ถ้าเพิ่งเริ่มเรียนการเขียนพู่กันจีน ควรฝึกอักษรแบบบรรจงก่อน

กลับไปที่หัวข้อ

小结 สรุปจำง่าย

(xiǎojié / เสี่ยวเจี๋ย / สรุปสั้น ๆ)

  • 书法(shūfǎ / ซรูฝ่า / การเขียนพู่กันจีน) คือศิลปะการเขียนอักษรจีนด้วยพู่กัน และได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกทางวัฒนธรรมของ UNESCO ในปี 2009
  • เครื่องเขียนพื้นฐานคือ 文房四宝(wénfángsìbǎo / เหวินฝางซื่อป่าว / เครื่องเขียนทั้งสี่) ได้แก่ 笔(bǐ / ปี่ / พู่กัน) 墨(mò / มั่ว / หมึก) 纸(zhǐ / จรื่อ / กระดาษ) และ 砚(yàn / เยี่ยน / แท่นฝนหมึก)
  • ตัวอักษรห้าแบบคือ 篆书(zhuànshū / จรว้านซรู / อักษรจ้วน) 隶书(lìshū / ลี่ซรู / อักษรลี่) 楷书(kǎishū / ไข่ซรู / ตัวบรรจง) 行书(xíngshū / สิงซรู / ตัวกึ่งหวัด) และ 草书(cǎoshū / ฉ่าวซรู / ตัวหวัด) ผู้เริ่มต้นมักฝึก 楷书 ก่อน
  • 兰亭序(Lántíng Xù / หลานถิง ซวี่ / บทนำชุมนุมศาลาหลานถิง) ของ 王羲之(Wáng Xīzhī / หวาง ซีจรือ / หวังซีจือ) ได้รับยกย่องว่าเป็น 天下第一行书(tiānxià dìyī xíngshū / เทียนเซี่ย ตี้อี สิงซรู / ตัวกึ่งหวัดอันดับหนึ่งใต้หล้า) แต่ต้นฉบับหายไปแล้ว ที่เห็นทุกวันนี้เป็นฉบับคัดลอก

孙子兵法 ตำราพิชัยสงครามซุนวู: 13 บท ประโยคดังที่คนจีนยังพูด และสิ่งที่มักเข้าใจผิด

แผ่นไม้ไผ่ แผนที่ภูเขาแม่น้ำ และหมากวางแผนบนโต๊ะ

孙子兵法 ตำราพิชัยสงครามซุนวู: หนังสือรบที่คนยุคนี้ใช้คุยเรื่องธุรกิจ

(Sūnzǐ Bīngfǎ / ซุนจื่อ ปิงฝ่า / ตำราพิชัยสงครามซุนวู)

หนังสือบริหาร คอลัมน์กีฬา และซีรีส์จีน มักยกคำพูดของ “ซุนวู” มาอ้าง ประโยคอย่าง 知己知彼(zhījǐzhībǐ / จรือจี่จรือปี่ / รู้เขารู้เรา) ได้ยินบ่อยจนหลายคนคิดว่ารู้จักหนังสือเล่มนี้ดีแล้ว

บทนี้พาดูว่า 孙子兵法(Sūnzǐ Bīngfǎ / ซุนจื่อ ปิงฝ่า / ตำราพิชัยสงครามซุนวู) เป็นหนังสืออะไร ประโยคดังมาจากบทไหนจริง ๆ ใช้ในภาษาปัจจุบันอย่างไร และอะไรที่คนมักเข้าใจผิดว่ามาจากหนังสือเล่มนี้

เรียนจบแล้วคุณจะ:

  • อ่านชื่อ 孙子兵法(Sūnzǐ Bīngfǎ / ซุนจื่อ ปิงฝ่า / ตำราพิชัยสงครามซุนวู) และ 孙武(Sūn Wǔ / ซุน อู่ / ซุนวู) ด้วยสำเนียงจีนกลางได้ และไม่สับสนกับ 孙子(Sūnzǐ / ซุนจื่อ / ท่านซุน) ที่แปลว่าหลาน
  • ใช้ประโยคดังจากหนังสือในเรื่องงาน กีฬา และการเจรจาได้ พร้อมบอกได้ว่ามาจากบทไหน
  • แยกได้ว่าสำนวนไหนมาจาก 孙子兵法(Sūnzǐ Bīngfǎ / ซุนจื่อ ปิงฝ่า / ตำราพิชัยสงครามซุนวู) และสำนวนไหนมาจาก 三十六计(Sānshíliù Jì / ซานสรือลิ่ว จี้ / สามสิบหกกลยุทธ์)

ระดับ: ★★ กลาง

เปิดดู: กดดูคำอธิบายภาษาจีน

《孙子兵法》讲的是怎样打仗,也讲怎样少打仗。

“Sūnzǐ Bīngfǎ” jiǎng de shì zěnyàng dǎzhàng, yě jiǎng zěnyàng shǎo dǎzhàng.

อ่านว่า ซุนจื่อ ปิงฝ่า เจี่ยง เตอะ ซรื่อ เจิ่นย่าง ต่าจร้าง เหย่ เจี่ยง เจิ่นย่าง สร่าว ต่าจร้าง

《孙子兵法》 พูดถึงวิธีทำศึก และพูดถึงวิธีที่จะต้องรบให้น้อยที่สุดด้วย (孙子兵法 = ตำราพิชัยสงครามซุนวู, 讲 = พูดถึง, 怎样 = อย่างไร, 打仗 = ทำศึก, 少 = น้อย)

The Art of War is about how to fight, and also about how to fight less.

今天很多人用它来谈生意和比赛。

Jīntiān hěn duō rén yòng tā lái tán shēngyi hé bǐsài.

อ่านว่า จินเทียน เหิ่น ตัว เหริน ย่ง ทา ไหล ถาน เซริงอิ่ เหอ ปี่ไซ่

ทุกวันนี้หลายคนใช้หนังสือเล่มนี้คุยเรื่องธุรกิจและการแข่งขัน (今天 = ทุกวันนี้, 用 = ใช้, 来 = เพื่อ, 谈 = คุย, 生意 = ธุรกิจ, 比赛 = การแข่งขัน)

Today many people use it to talk about business and competition.

预备词汇 คำศัพท์จำเป็นก่อนเรียน

(yùbèi cíhuì / อวี้เป้ย ฉือฮุ่ย / คำศัพท์เตรียมก่อนเรียน)

  • 打仗 (dǎzhàng / ต่าจร้าง) ทำศึก (to fight a war)
  • 军队 (jūnduì / จวินตุ้ย) กองทัพ (army)
  • 敌人 (dírén / ตี๋เหริน) ศัตรู (enemy)
  • 比赛 (bǐsài / ปี่ไซ่) การแข่งขัน (competition)
  • 生意 (shēngyi / เซริงอิ่) ธุรกิจ (business)

ระดับการเข้าถึงบทเรียน

Public: อ่านบทเรียนนี้ได้โดยไม่ต้องสมัครสมาชิกหรือเข้าสู่ระบบ

这是一本什么书 ตำราพิชัยสงครามซุนวู: ผู้แต่ง 13 บท และหลักฐานเก่าที่สุด

(zhè shì yì běn shénme shū / เจร้อ ซรื่อ อี้ เปิ่น เสรินเมอะ ซรู / นี่คือหนังสืออะไร)

ต้นข้าวเห็น 晓雨(Xiǎoyǔ / เสี่ยวอวี่ / เสี่ยวอวี่ (เพื่อนชาวจีน)) อ่านหนังสือเล่มเล็ก ๆ ชื่อ 孙子兵法(Sūnzǐ Bīngfǎ / ซุนจื่อ ปิงฝ่า / ตำราพิชัยสงครามซุนวู) จึงถามว่าเป็นหนังสือเกี่ยวกับอะไร

เปิดดู: เปิดดูบทสนทนา 6 ประโยค ข้อมูลหนังสือ และคำสำคัญ 3 คำ

ต้นข้าว

你在看什么?孙子是谁的孙子?

Nǐ zài kàn shénme? Sūnzǐ shì shéi de sūnzi?

อ่านว่า หนี่ ไจ้ ค่าน เสรินเมอะ ซุนจื่อ ซรื่อ เสรย เตอะ ซุนจึ

อ่านอะไรอยู่ 孙子 นี่หลานของใครเหรอ (在看 = กำลังอ่าน, 什么 = อะไร, 孙子 = ท่านซุน; หลานชาย, 谁的 = ของใคร)

What are you reading? Whose grandson is Sunzi?

เสี่ยวอวี่

哈哈,这个“孙子”不是孙子,是孙武。

Hāha, zhège “Sūnzǐ” bú shì sūnzi, shì Sūn Wǔ.

อ่านว่า ฮาฮ่ะ เจร้อเกอะ ซุนจื่อ ปู๋ ซรื่อ ซุนจึ ซรื่อ ซุน อู่

ฮ่า ๆ 孙子 ตัวนี้ไม่ใช่หลาน แต่คือซุนวู (哈哈 = ฮ่า ๆ, 这个 = ตัวนี้, 不是 = ไม่ใช่, 孙武 = ซุนวู)

Haha, this Sunzi isn't a grandson, it's Sun Wu.

ต้นข้าว

孙武是做什么的?

Sūn Wǔ shì zuò shénme de?

อ่านว่า ซุน อู่ ซรื่อ จั้ว เสรินเมอะ เตอะ

ซุนวูเป็นใคร ทำอาชีพอะไร (做什么的 = ทำอาชีพอะไร)

What did Sun Wu do?

เสี่ยวอวี่

传说他是春秋时期的军事家。

Chuánshuō tā shì Chūnqiū shíqī de jūnshìjiā.

อ่านว่า ฉรวานซรัว ทา ซรื่อ ชรุนชิว สรือชี เต่อ จวินซรื่อเจีย

ตามตำนานเขาเป็นนักการทหารสมัยชุนชิว (传说 = ตามตำนาน, 春秋 = ยุคชุนชิว, 时期 = สมัย, 军事家 = นักการทหาร)

Legend has it that he was a military strategist of the Spring and Autumn period.

ต้นข้าว

一本打仗的书,为什么现在还有人看?

Yì běn dǎzhàng de shū, wèishénme xiànzài hái yǒu rén kàn?

อ่านว่า อี้ เปิ่น ต่าจร้าง เตอะ ซรู เว่ยเสรินเมอะ เซี่ยนไจ้ ไห โหย่ว เหริน ค่าน

หนังสือเรื่องรบ ทำไมทุกวันนี้ยังมีคนอ่าน (打仗 = ทำศึก, 为什么 = ทำไม, 现在 = ทุกวันนี้, 还 = ยัง)

A book about war, so why do people still read it today?

เสี่ยวอวี่

因为它讲的道理在工作和生活里也用得上。

Yīnwèi tā jiǎng de dàolǐ zài gōngzuò hé shēnghuó li yě yòng de shàng.

อ่านว่า อินเว่ย ทา เจี่ยง เตอะ ต้าวหลี่ ไจ้ กงจั้ว เหอ เซริงหัว ลิ เหย่ ย่ง เตอะ ซร่าง

เพราะหลักคิดในหนังสือใช้ได้ทั้งในงานและในชีวิตด้วย (因为 = เพราะ, 讲 = พูดถึง, 道理 = หลักคิด, 工作 = งาน, 生活 = ชีวิต, 用得上 = ใช้ได้)

Because the principles it teaches are useful in work and life too.

孙子兵法

Sūnzǐ Bīngfǎ

อ่านว่า ซุนจื่อปิงฝ่า

ตำราพิชัยสงครามซุนวู

The Art of War

兵法(bīngfǎ / ปิงฝ่า / ยุทธศาสตร์การรบ) แปลว่าวิธีการรบหรือยุทธศาสตร์ ชื่อหนังสือจึงแปลตรง ๆ ว่า “ยุทธศาสตร์ของท่านซุน”

《孙子兵法》是中国最有名的兵书。

“Sūnzǐ Bīngfǎ” shì Zhōngguó zuì yǒumíng de bīngshū.

อ่านว่า ซุนจื่อ ปิงฝ่า ซรื่อ จรงกั๋ว จุ้ย โหย่วหมิง เตอะ ปิงซรู

《ตำราพิชัยสงครามซุนวู》 เป็นตำราการทหารที่มีชื่อเสียงที่สุดของจีน (孙子兵法 = ตำราพิชัยสงครามซุนวู, 最 = ที่สุด, 有名 = มีชื่อเสียง, 兵书 = ตำราการทหาร)

The Art of War is China's most famous book on warfare.

孙武

Sūn Wǔ

อ่านว่า ซุนอู่

ซุนวู (ชื่อตัวของผู้แต่งตามธรรมเนียม)

Sun Wu

ตามบันทึก 史记(Shǐjì / สรื่อจี้ / บันทึกประวัติศาสตร์ของซือหม่าเชียน) 孙武(Sūn Wǔ / ซุน อู่ / ซุนวู) เป็นคนแคว้น 齐(Qí / ฉี / แคว้นฉี) และไปรับใช้ 吴王阖闾(Wúwáng Hélǘ / อู๋หวาง เหอหลวี / กษัตริย์เหอหลวีแห่งแคว้นอู๋) นักวิชาการบางส่วนยังถกเถียงกันว่าหนังสือนี้เขียนโดยคนคนเดียวหรือไม่ บทนี้จึงใช้คำว่า “ตามธรรมเนียม”

传说孙武曾经为吴王训练军队。

Chuánshuō Sūn Wǔ céngjīng wèi Wúwáng xùnliàn jūnduì.

อ่านว่า ฉรวานซรัว ซุน อู่ เฉิงจิง เว่ย อู๋หวาง ซวิ่นเลี่ยน จวินตุ้ย

ตำนานเล่าว่าซุนวูเคยฝึกกองทัพให้กษัตริย์แคว้นอู๋ (传说 = ตำนานเล่าว่า, 孙武 = ซุนวู, 曾经 = เคย, 为 = ให้แก่, 吴王 = กษัตริย์แคว้นอู๋, 训练 = ฝึก, 军队 = กองทัพ)

Legend says Sun Wu once trained troops for the King of Wu.

孙子

Sūnzǐ

อ่านว่า ซุนจื่อ

ท่านซุน (คำยกย่อง)

Master Sun

ระวัง: ในภาษาพูดทั่วไป 孙子(Sūnzǐ / ซุนจื่อ / ท่านซุน) ที่อ่านว่า sūnzi เสียงเบา แปลว่าหลานชาย ถ้าจะพูดถึงหนังสือให้พูดเต็มว่า 孙子兵法(Sūnzǐ Bīngfǎ / ซุนจื่อ ปิงฝ่า / ตำราพิชัยสงครามซุนวู)

这里的“孙子”是对孙武的尊称。

Zhèlǐ de “Sūnzǐ” shì duì Sūn Wǔ de zūnchēng.

อ่านว่า เจร้อหลี่ เตอะ ซุนจื่อ ซรื่อ ตุ้ย ซุน อู่ เตอะ จุนเชริง

孙子 ตรงนี้เป็นคำเรียกยกย่องซุนวู (这里 = ตรงนี้, 对 = ต่อ, 孙武 = ซุนวู, 尊称 = คำเรียกยกย่อง)

Here, Sunzi is an honorific for Sun Wu.

กลับไปที่หัวข้อ

今天还在说的名句 5 ประโยคดังจากหนังสือ พร้อมชื่อบทต้นฉบับ

(jīntiān hái zài shuō de míngjù / จินเทียน ไห ไจ้ ซรัว เต่อ หมิงจวี้ / ประโยคดังที่ยังพูดกันทุกวันนี้)

ทุกประโยคด้านล่างบอกชื่อบทในหนังสือไว้ ผู้อ่านเปิดต้นฉบับตรวจเองได้ บางประโยคภาษาปัจจุบันพูดต่างจากต้นฉบับเล็กน้อย จึงแสดงทั้งสองแบบ

เปิดดู: เปิดดู 5 ประโยคดัง พร้อมตัวอย่างประโยคปัจจุบัน

知彼知己,百战不殆

zhī bǐ zhī jǐ, bǎi zhàn bú dài

อ่านว่า จรือปี่จรือจี่ไป่จร้านปู๋ไต้

รู้เขารู้เรา รบร้อยครั้งก็ไม่ตกอยู่ในอันตราย

know the enemy and know yourself, and you will not be imperilled in a hundred battles

มาจากบท 谋攻(Móugōng / โหมวกง / บทวางกลยุทธ์โจมตี) ต้นฉบับเรียง 知彼(zhī bǐ / จรือ ปี่ / รู้เขา) ก่อน 知己(zhī jǐ / จรือ จี่ / รู้เรา) ภาษาพูดปัจจุบันนิยมพูดว่า 知己知彼(zhījǐzhībǐ / จรือจี่จรือปี่ / รู้เขารู้เรา) ทั้งสองแบบหมายความเหมือนกัน ส่วนสำนวน 百战百胜(bǎizhànbǎishèng / ไป่จร้านไป่เซริ่ง / รบร้อยครั้งชนะร้อยครั้ง) ที่ชนะทุกครั้ง ไม่ใช่คำลงท้ายของประโยคนี้ในต้นฉบับ ต้นฉบับลงท้ายว่ารบร้อยครั้งก็ไม่ตกอยู่ในอันตราย ส่วนคำว่าชนะร้อยครั้งอยู่ในอีกประโยคหนึ่งของบทเดียวกัน ซึ่งบอกว่าชนะร้อยครั้งยังไม่ใช่ยอดที่สุด

面试前先了解公司,知彼知己,百战不殆。

Miànshì qián xiān liǎojiě gōngsī, zhī bǐ zhī jǐ, bǎi zhàn bú dài.

อ่านว่า เมี่ยนซรื่อ เฉียน เซียน เหลี่ยวเจี่ย กงซือ จรือ ปี่ จรือ จี่ ไป่ จร้าน ปู๋ ไต้

ก่อนสัมภาษณ์ให้ศึกษาบริษัทก่อน รู้เขารู้เราแล้วไม่พลาด (面试 = สัมภาษณ์งาน, 前 = ก่อน, 先 = ก่อน, 了解 = ทำความเข้าใจ, 公司 = บริษัท, 知彼知己 = รู้เขารู้เรา, 百战不殆 = รบร้อยครั้งก็ไม่ตกอยู่ในอันตราย)

Learn about the company before the interview: know them and know yourself, and you won't fail.

兵者,诡道也

bīng zhě, guǐ dào yě

อ่านว่า ปิงเจร่อกุ่ยต้าวเหย่

การศึกคือศิลปะแห่งการลวง

all warfare is based on deception

มาจากบท 始计(Shǐjì / สรื่อจี้ / บทวางแผน) เป็นภาษาจีนโบราณ ใช้ยกมาอ้างเวลาพูดถึงกลยุทธ์ในเกม กีฬา หรือการแข่งขัน ไม่ใช้กับเรื่องโกหกในชีวิตประจำวัน

下棋的时候他常说:兵者,诡道也。

Xià qí de shíhou tā cháng shuō: bīng zhě, guǐ dào yě.

อ่านว่า เซี่ย ฉี เตอะ สรือโฮว ทา ฉราง ซรัว ปิง เจร่อ กุ่ย ต้าว เหย่

เวลาเล่นหมากรุก เขามักพูดว่า การศึกคือการลวง (下棋 = เล่นหมากรุก, 的时候 = ตอนที่, 常 = มักจะ, 兵者 = การศึก, 诡道 = วิธีการลวง)

When playing chess he often says: all warfare is deception.

出其不意

chūqíbúyì

อ่านว่า ชรูฉีปู๋อี้

ทำในสิ่งที่อีกฝ่ายคาดไม่ถึง

to do what the opponent does not expect

มาจากบท 始计(Shǐjì / สรื่อจี้ / บทวางแผน) ต้นฉบับเขียนว่า 攻其无备,出其不意(gōng qí wú bèi, chū qí bú yì / กง ฉี อู๋ เป้ย ชรู ฉี ปู๋ อี้ / โจมตีตอนไม่ทันตั้งตัว ทำในสิ่งที่คาดไม่ถึง) คือโจมตีตอนอีกฝ่ายไม่ได้เตรียมตัว ปัจจุบันใช้กับกีฬา ธุรกิจ และการตลาดบ่อยมาก

这支球队出其不意地换了打法。

Zhè zhī qiúduì chūqíbúyì de huàn le dǎfǎ.

อ่านว่า เจร้อ จรือ ฉิวตุ้ย ชรูฉีปู๋อี้ เตอะ ฮว่าน เลอะ ต่าฝ่า

ทีมนี้เปลี่ยนวิธีเล่นแบบที่คู่แข่งคาดไม่ถึง (支 = ทีม (ลักษณนาม), 球队 = ทีมกีฬา, 出其不意 = แบบคาดไม่ถึง, 换 = เปลี่ยน, 打法 = วิธีเล่น)

This team changed its style of play when no one expected it.

不战而屈人之兵

bú zhàn ér qū rén zhī bīng

อ่านว่า ปู๋จร้าเหนอร์ชวีเหรินจรือปิง

ชนะได้โดยไม่ต้องรบ

to subdue the enemy without fighting

มาจากบท 谋攻(Móugōng / โหมวกง / บทวางกลยุทธ์โจมตี) ซุนวูถือว่าการชนะโดยไม่ต้องรบคือฝีมือขั้นสูงสุด ปัจจุบันใช้ในเรื่องธุรกิจและการเจรจา

好的谈判能做到不战而屈人之兵。

Hǎo de tánpàn néng zuòdào bú zhàn ér qū rén zhī bīng.

อ่านว่า ห่าว เตอะ ถานพ่าน เหนิง จั้วต้าว ปู๋ จร้าน เอ๋อร์ ชวี เหริน จรือ ปิง

การเจรจาที่ดีทำให้ชนะได้โดยไม่ต้องปะทะ (谈判 = การเจรจา, 能 = สามารถ, 做到 = ทำได้, 不战而屈人之兵 = ชนะโดยไม่ต้องรบ)

Good negotiation can win without a fight.

避实就虚

bìshíjiùxū

อ่านว่า ปี้สรือจิ้วซวี

เลี่ยงจุดแข็ง โจมตีจุดอ่อน

to avoid the strong points and strike the weak

มาจากบท 虚实(Xūshí / ซวีสรือ / บทจุดอ่อนจุดแข็ง) ต้นฉบับเขียนว่า 避实而击虚(bì shí ér jī xū / ปี้ สรือ เอ๋อร์ จี ซวี / เลี่ยงจุดแข็งแล้วตีจุดอ่อน) รูป 避实就虚(bìshíjiùxū / ปี้สรือจิ้วซวี / เลี่ยงจุดแข็งโจมตีจุดอ่อน) เป็นสำนวนสี่คำที่คนพูดกันภายหลัง

跟大公司竞争,小公司要避实就虚。

Gēn dà gōngsī jìngzhēng, xiǎo gōngsī yào bìshíjiùxū.

อ่านว่า เกิน ต้า กงซือ จิ้งเจริง เสี่ยว กงซือ ย่าว ปี้สรือจิ้วซวี

เวลาแข่งกับบริษัทใหญ่ บริษัทเล็กต้องเลี่ยงจุดแข็งแล้วเข้าทางจุดอ่อน (跟 = กับ, 竞争 = แข่งขัน, 要 = ต้อง, 避实就虚 = เลี่ยงจุดแข็งโจมตีจุดอ่อน)

Competing with big companies, a small company should avoid their strengths and target their weak spots.

กลับไปที่หัวข้อ

别搞混 ระวัง: 三十六计 ไม่ใช่ 孙子兵法

(bié gǎohùn / เปี๋ย ก่าวฮุ่น / อย่าสับสน)

คนจำนวนมากเข้าใจว่ากลยุทธ์ดังอย่าง 声东击西(shēngdōngjīxī / เซริงตงจีซี / ตีหน้าทางตะวันออก โจมตีจริงทางตะวันตก) หรือ 走为上策(zǒuwéishàngcè / โจ่วเหวยซร่างเช่อ / หนีคือแผนที่ดีที่สุด) มาจากหนังสือของซุนวู ความจริงมาจาก 三十六计(Sānshíliù Jì / ซานสรือลิ่ว จี้ / สามสิบหกกลยุทธ์) ซึ่งเป็นหนังสือคนละเล่ม และเรียบเรียงขึ้นในยุคหลังมาก

เปิดดู: เปิดดูวิธีแยกสองเล่มนี้ และตัวอย่างสำนวนจาก 三十六计

声东击西

shēngdōngjīxī

อ่านว่า เซริงตงจีซี

ตีหน้าทางหนึ่ง โจมตีจริงอีกทางหนึ่ง

to feint east and strike west

เป็นหนึ่งในกลยุทธ์ของ 三十六计(Sānshíliù Jì / ซานสรือลิ่ว จี้ / สามสิบหกกลยุทธ์) ไม่ได้มาจาก 孙子兵法(Sūnzǐ Bīngfǎ / ซุนจื่อ ปิงฝ่า / ตำราพิชัยสงครามซุนวู)

他声东击西,一下就骗过了守门员。

Tā shēngdōngjīxī, yíxià jiù piànguò le shǒuményuán.

อ่านว่า ทา เซริงตงจีซี อี๋เซี่ย จิ้ว เพี่ยนกั้ว เลอะ โสร่วเหมินเหยวียน

เขาหลอกทางหนึ่งแล้วยิงอีกทาง หลอกผู้รักษาประตูได้ในพริบตา (声东击西 = หลอกทางหนึ่งตีอีกทาง, 一下 = ในพริบตา, 骗过 = หลอกได้, 守门员 = ผู้รักษาประตู)

He feinted one way and shot the other, fooling the goalkeeper in a flash.

走为上策

zǒuwéishàngcè

อ่านว่า โจ่วเหวยซร่างเช่อ

หนีคือแผนที่ดีที่สุด

running away is the best option

เป็นกลยุทธ์ข้อสุดท้ายของ 三十六计(Sānshíliù Jì / ซานสรือลิ่ว จี้ / สามสิบหกกลยุทธ์) ใช้พูดขำ ๆ ในชีวิตประจำวันได้บ่อย

看到老板脸色不好,走为上策。

Kàndào lǎobǎn liǎnsè bù hǎo, zǒuwéishàngcè.

อ่านว่า ค่านต้าว เหล่าป่าน เหลี่ยนเซ่อ ปู้ ห่าว โจ่วเหวยซร่างเช่อ

เห็นหน้าเจ้านายไม่ดี ถอยไปก่อนดีที่สุด (看到 = เห็น, 老板 = เจ้านาย, 脸色 = สีหน้า, 走为上策 = ถอยไปดีที่สุด)

When you see the boss looking grumpy, slipping away is the best plan.

กลับไปที่หัวข้อ

易错词 คำที่ระวังใช้ผิด

(yìcuòcí / อี้ชั่วฉือ / คำที่มักใช้ผิด)

รูปที่ควรระวัง ✗

我昨天读了孙子,写得很好。

Wǒ zuótiān dú le sūnzi, xiě de hěn hǎo.

อ่านว่า หว่อ จั๋วเทียน ตู๋ เลอะ ซุนจึ เสี่ย เตอะ เหิ่น ห่าว

(พูดแค่ 孙子 ฟังเป็นหลานชาย) เมื่อวานฉันอ่านหลานชาย เขียนได้ดีมาก

รูปที่ควรใช้ ✓

我昨天读了《孙子兵法》,写得很好。

Wǒ zuótiān dú le “Sūnzǐ Bīngfǎ”, xiě de hěn hǎo.

อ่านว่า หว่อ จั๋วเทียน ตู๋ เลอะ ซุนจื่อ ปิงฝ่า เสี่ย เตอะ เหิ่น ห่าว

เมื่อวานฉันอ่าน 《孙子兵法》 เขียนไว้ดีมาก (昨天 = เมื่อวาน, 读 = อ่าน, 孙子兵法 = ตำราพิชัยสงครามซุนวู, 写得很好 = เขียนได้ดี)

I read The Art of War yesterday; it's very well written.

เหตุผล: ในภาษาพูด 孙子(Sūnzǐ / ซุนจื่อ / ท่านซุน) คำเดียวคือหลานชาย ถ้าจะพูดถึงหนังสือให้พูดชื่อเต็ม 孙子兵法(Sūnzǐ Bīngfǎ / ซุนจื่อ ปิงฝ่า / ตำราพิชัยสงครามซุนวู)

รูปที่ควรระวัง ✗

《孙子兵法》里说:走为上策。

“Sūnzǐ Bīngfǎ” li shuō: zǒuwéishàngcè.

อ่านว่า ซุนจื่อ ปิงฝ่า ลิ ซรัว โจ่วเหวยซร่างเช่อ

(อ้างที่มาผิดเล่ม) ในตำราพิชัยสงครามซุนวูบอกว่า หนีคือแผนที่ดีที่สุด

รูปที่ควรใช้ ✓

《三十六计》里说:走为上策。

“Sānshíliù Jì” li shuō: zǒuwéishàngcè.

อ่านว่า ซานสรือลิ่ว จี้ ลิ ซรัว โจ่วเหวยซร่างเช่อ

ใน 《三十六计》 บอกว่า หนีคือแผนที่ดีที่สุด (三十六计 = สามสิบหกกลยุทธ์, 里 = ใน, 说 = บอกว่า, 走为上策 = หนีคือแผนที่ดีที่สุด)

The Thirty-Six Stratagems says: running away is the best option.

เหตุผล: 走为上策(zǒuwéishàngcè / โจ่วเหวยซร่างเช่อ / หนีคือแผนที่ดีที่สุด) เป็นกลยุทธ์ใน 三十六计(Sānshíliù Jì / ซานสรือลิ่ว จี้ / สามสิบหกกลยุทธ์) ไม่ใช่ถ้อยคำใน 孙子兵法(Sūnzǐ Bīngfǎ / ซุนจื่อ ปิงฝ่า / ตำราพิชัยสงครามซุนวู)

รูปที่ควรระวัง ✗

他输了比赛,真是不战而屈人之兵。

Tā shū le bǐsài, zhēn shì bú zhàn ér qū rén zhī bīng.

อ่านว่า ทา ซรู เลอะ ปี่ไซ่ เจริน ซรื่อ ปู๋ จร้าน เอ๋อร์ ชวี เหริน จรือ ปิง

(ใช้กับฝ่ายแพ้) เขาแพ้การแข่งขัน ช่างชนะโดยไม่ต้องรบจริง ๆ

รูปที่ควรใช้ ✓

对手还没上场就认输了,这就是不战而屈人之兵。

Duìshǒu hái méi shàngchǎng jiù rènshū le, zhè jiù shì bú zhàn ér qū rén zhī bīng.

อ่านว่า ตุ้ยโสร่ว ไห เหมย ซร่างฉร่าง จิ้ว เริ่นซรู เลอะ เจร้อ จิ้ว ซรื่อ ปู๋ จร้าน เอ๋อร์ ชวี เหริน จรือ ปิง

คู่แข่งยังไม่ทันลงสนามก็ยอมแพ้แล้ว นี่แหละชนะโดยไม่ต้องรบ (对手 = คู่แข่ง, 还没 = ยังไม่ทัน, 上场 = ลงสนาม, 认输 = ยอมแพ้, 不战而屈人之兵 = ชนะโดยไม่ต้องรบ)

The opponent conceded before even taking the field; that's winning without a fight.

เหตุผล: 不战而屈人之兵(bú zhàn ér qū rén zhī bīng / ปู๋ จร้าน เอ๋อร์ ชวี เหริน จรือ ปิง / ชนะได้โดยไม่ต้องรบ) พูดจากฝั่งผู้ชนะ คือทำให้อีกฝ่ายยอมแพ้โดยไม่ต้องสู้ ไม่ได้ใช้บอกว่าตัวเองแพ้

กลับไปที่หัวข้อ

练习 แบบฝึกหัด

(liànxí / เลี่ยนสี / แบบฝึกหัด)

ลองตอบเองก่อน แล้วค่อยกดดูแนวคำตอบใต้แต่ละข้อ

ข้อ 1: ความรู้

ประโยค 知彼知己(zhī bǐ zhī jǐ / จรือ ปี่ จรือ จี่ / รู้เขารู้เรา (ลำดับในต้นฉบับ)),百战不殆(bǎi zhàn bú dài / ไป่ จร้าน ปู๋ ไต้ / รบร้อยครั้งก็ไม่ตกอยู่ในอันตราย) มาจากบทไหนของหนังสือ และต้นฉบับเรียงคำอย่างไร

กดดูแนวคำตอบ: ข้อ 1

出自《谋攻》,原文先说“知彼”,再说“知己”。

Chūzì “Móugōng”, yuánwén xiān shuō “zhī bǐ”, zài shuō “zhī jǐ”.

อ่านว่า ชรูจื้อ โหมวกง เหยวียนเหวิน เซียน ซรัว จรือ ปี่ ไจ้ ซรัว จรือ จี่

มาจากบท 谋攻 ต้นฉบับพูด 知彼 ก่อน แล้วจึงพูด 知己 (出自 = มาจาก, 谋攻 = บทวางกลยุทธ์โจมตี, 原文 = ต้นฉบับ, 先 = ก่อน, 再 = แล้วจึง)

It comes from the Attack by Stratagem chapter; the original says “know the enemy” first, then “know yourself”.

เหตุผล: ภาษาปัจจุบันนิยมพูด 知己知彼(zhījǐzhībǐ / จรือจี่จรือปี่ / รู้เขารู้เรา) ความหมายเหมือนกัน แต่ถ้าอ้างต้นฉบับต้องเรียง 知彼(zhī bǐ / จรือ ปี่ / รู้เขา) ก่อน

ข้อ 2: เลือกสำนวน

ร้านกาแฟเล็ก ๆ ไม่แข่งราคากับร้านใหญ่ แต่ขายกาแฟพิเศษที่ร้านใหญ่ไม่มี ควรใช้สำนวนไหน

กดดูแนวคำตอบ: ข้อ 2

小咖啡店避实就虚,不跟大店拼价格。

Xiǎo kāfēidiàn bìshíjiùxū, bù gēn dà diàn pīn jiàgé.

อ่านว่า เสี่ยว คาเฟยเตี้ยน ปี้สรือจิ้วซวี ปู้ เกิน ต้า เตี้ยน พิน เจี้ยเก๋อ

ร้านกาแฟเล็กเลี่ยงจุดแข็งของคู่แข่ง ไม่ไปแข่งราคากับร้านใหญ่ (咖啡店 = ร้านกาแฟ, 避实就虚 = เลี่ยงจุดแข็งโจมตีจุดอ่อน, 拼 = แข่งกัน, 价格 = ราคา)

The small café avoids its rivals' strengths and doesn't compete with big shops on price.

เหตุผล: เลี่ยงจุดที่อีกฝ่ายแข็ง แล้วเข้าทางที่อีกฝ่ายไม่มี ตรงกับ 避实就虚(bìshíjiùxū / ปี้สรือจิ้วซวี / เลี่ยงจุดแข็งโจมตีจุดอ่อน) จากบท 虚实(Xūshí / ซวีสรือ / บทจุดอ่อนจุดแข็ง)

ข้อ 3: แยกเล่ม

声东击西(shēngdōngjīxī / เซริงตงจีซี / ตีหน้าทางตะวันออก โจมตีจริงทางตะวันตก) มาจาก 孙子兵法(Sūnzǐ Bīngfǎ / ซุนจื่อ ปิงฝ่า / ตำราพิชัยสงครามซุนวู) หรือ 三十六计(Sānshíliù Jì / ซานสรือลิ่ว จี้ / สามสิบหกกลยุทธ์)

กดดูแนวคำตอบ: ข้อ 3

声东击西是《三十六计》里的一计。

Shēngdōngjīxī shì “Sānshíliù Jì” li de yí jì.

อ่านว่า เซริงตงจีซี ซรื่อ ซานสรือลิ่ว จี้ ลิ เตอะ อี๋ จี้

声东击西 เป็นกลยุทธ์ข้อหนึ่งใน 《三十六计》 (声东击西 = หลอกทางหนึ่งตีอีกทาง, 三十六计 = สามสิบหกกลยุทธ์, 计 = กลยุทธ์)

Feint east, strike west is one of the Thirty-Six Stratagems.

เหตุผล: 三十六计(Sānshíliù Jì / ซานสรือลิ่ว จี้ / สามสิบหกกลยุทธ์) เป็นหนังสือคนละเล่มกับ 孙子兵法(Sūnzǐ Bīngfǎ / ซุนจื่อ ปิงฝ่า / ตำราพิชัยสงครามซุนวู) และเรียบเรียงในยุคหลัง

ข้อ 4: แปล

แปลเป็นภาษาจีน: “ก่อนเจรจา ต้องรู้ว่าอีกฝ่ายต้องการอะไร”

กดดูแนวคำตอบ: ข้อ 4

谈判以前,要知道对方想要什么。

Tánpàn yǐqián, yào zhīdào duìfāng xiǎng yào shénme.

อ่านว่า ถานพ่าน อี่เฉียน ย่าว จรือต้าว ตุ้ยฟาง เสี่ยง ย่าว เสรินเมอะ

ก่อนเจรจา ต้องรู้ว่าอีกฝ่ายต้องการอะไร (谈判 = การเจรจา, 以前 = ก่อน, 知道 = รู้, 对方 = อีกฝ่าย, 想要 = ต้องการ)

Before negotiating, you need to know what the other side wants.

เหตุผล: นี่คือหลัก 知彼(zhī bǐ / จรือ ปี่ / รู้เขา) รู้เขา ในชีวิตจริง

ข้อ 5: ความหมาย

ทำไมคนจีนจึงยกคำว่า 不战而屈人之兵(bú zhàn ér qū rén zhī bīng / ปู๋ จร้าน เอ๋อร์ ชวี เหริน จรือ ปิง / ชนะได้โดยไม่ต้องรบ) มาพูดเวลาชมนักเจรจาที่เก่ง

กดดูแนวคำตอบ: ข้อ 5

因为它的意思是不用打仗就能让对方认输。

Yīnwèi tā de yìsi shì bú yòng dǎzhàng jiù néng ràng duìfāng rènshū.

อ่านว่า อินเว่ย ทา เต่อ อี้ซึ ซรื่อ ปู๋ ย่ง ต่าจร้าง จิ้ว เหนิง รั่ง ตุ้ยฟาง เริ่นซรู

เพราะความหมายคือไม่ต้องทำศึกก็ทำให้อีกฝ่ายยอมแพ้ได้ (意思 = ความหมาย, 不用 = ไม่ต้อง, 打仗 = ทำศึก, 让 = ทำให้, 对方 = อีกฝ่าย, 认输 = ยอมแพ้)

Because it means making the other side give in without having to fight.

เหตุผล: ซุนวูถือว่าชนะโดยไม่ต้องรบคือฝีมือขั้นสูงสุด การเจรจาที่ดีจึงถูกยกมาเทียบ

กลับไปที่หัวข้อ

小结 สรุปจำง่าย

(xiǎojié / เสี่ยวเจี๋ย / สรุปสั้น ๆ)

  • 孙子兵法(Sūnzǐ Bīngfǎ / ซุนจื่อ ปิงฝ่า / ตำราพิชัยสงครามซุนวู) เป็นตำราการทหาร 13 บท ตามธรรมเนียมเป็นผลงานของ 孙武(Sūn Wǔ / ซุน อู่ / ซุนวู) สมัย 春秋(Chūnqiū / ชรุนชิว / ยุคชุนชิว) แต่ผู้แต่งและปีที่เขียนยังเป็นที่ถกเถียง
  • ประโยคดัง 知彼知己(zhī bǐ zhī jǐ / จรือ ปี่ จรือ จี่ / รู้เขารู้เรา (ลำดับในต้นฉบับ)),百战不殆(bǎi zhàn bú dài / ไป่ จร้าน ปู๋ ไต้ / รบร้อยครั้งก็ไม่ตกอยู่ในอันตราย) และ 不战而屈人之兵(bú zhàn ér qū rén zhī bīng / ปู๋ จร้าน เอ๋อร์ ชวี เหริน จรือ ปิง / ชนะได้โดยไม่ต้องรบ) มาจากบท 谋攻(Móugōng / โหมวกง / บทวางกลยุทธ์โจมตี) ส่วน 出其不意(chūqíbúyì / ชรูฉีปู๋อี้ / ทำในสิ่งที่คาดไม่ถึง) มาจากบท 始计(Shǐjì / สรื่อจี้ / บทวางแผน)
  • ภาษาปัจจุบันมักพูด 知己知彼(zhījǐzhībǐ / จรือจี่จรือปี่ / รู้เขารู้เรา) 避实就虚(bìshíjiùxū / ปี้สรือจิ้วซวี / เลี่ยงจุดแข็งโจมตีจุดอ่อน) และ 以逸待劳(yǐyìdàiláo / อี่อี้ไต้หลาว / พักรอศัตรูที่เหนื่อยล้า) ซึ่งต่างจากต้นฉบับเล็กน้อย
  • 声东击西(shēngdōngjīxī / เซริงตงจีซี / ตีหน้าทางตะวันออก โจมตีจริงทางตะวันตก) และ 走为上策(zǒuwéishàngcè / โจ่วเหวยซร่างเช่อ / หนีคือแผนที่ดีที่สุด) มาจาก 三十六计(Sānshíliù Jì / ซานสรือลิ่ว จี้ / สามสิบหกกลยุทธ์) ไม่ใช่ 孙子兵法(Sūnzǐ Bīngfǎ / ซุนจื่อ ปิงฝ่า / ตำราพิชัยสงครามซุนวู)
  • 孙子(Sūnzǐ / ซุนจื่อ / ท่านซุน) คำเดียวในภาษาพูดแปลว่าหลานชาย ถ้าพูดถึงหนังสือให้ใช้ชื่อเต็ม

孟子 เม่งจื๊อคือใคร? แนวคิด 性善 民贵君轻 และสำนวนจีนที่มาจากเม่งจื๊อ

นักปราชญ์ยุครณรัฐสอนศิษย์ใต้ต้นไม้และมารดาที่กี่ทอผ้า

孟子 เม่งจื๊อคือใคร และทำไมคนจีนยังพูดถึงเขา

(Mèngzǐ / เมิ่งจื่อ / เม่งจื๊อ)

เวลาอ่านเรื่องปรัชญาจีน ดูซีรีส์ย้อนยุค หรือเรียนสำนวน เรามักเจอชื่อ 孟子(Mèngzǐ / เมิ่งจื่อ / เม่งจื๊อ) คู่กับ 孔子(Kǒngzǐ / ข่งจื่อ / ขงจื๊อ) คนไทยรู้จักเขาในชื่อ “เม่งจื๊อ”

บทนี้พารู้จักว่าเม่งจื๊อเป็นใคร คิดอะไร เรื่องเล่าที่ทำให้แม่ของเขามีชื่อเสียง และสำนวนจากหนังสือของเขาที่คนจีนยังพูดกันทุกวันนี้

เรียนจบแล้วคุณจะ:

  • อ่านชื่อ 孟子(Mèngzǐ / เมิ่งจื่อ / เม่งจื๊อ) ด้วยสำเนียงจีนกลางได้ และรู้ว่าทำไมเขาได้ชื่อว่า 亚圣(yàshèng / ย่าเซริ่ง / ปราชญ์อันดับสอง)
  • อธิบายแนวคิด 性善(xìngshàn / ซิ่งซร่าน / ธรรมชาติของคนนั้นดี) 仁政(rénzhèng / เหรินเจริ้ง / การปกครองด้วยเมตตา) และ 民贵君轻(mínguìjūnqīng / หมินกุ้ยจวินชิง / ราษฎรสำคัญกว่าผู้ปกครอง) ด้วยภาษาง่าย ๆ ได้
  • ใช้สำนวนจากหนังสือของเม่งจื๊อในประโยคปัจจุบันได้ถูกสถานการณ์

ระดับ: ★★ กลาง

เปิดดู: กดดูคำอธิบายภาษาจีน

孟子是孔子以后最重要的儒家思想家。

Mèngzǐ shì Kǒngzǐ yǐhòu zuì zhòngyào de Rújiā sīxiǎngjiā.

อ่านว่า เมิ่งจื่อ ซรื่อ ข่งจื่อ อี่โฮ่ว จุ้ย จร้งย่าว เตอะ หรูเจีย ซือเสี่ยงเจีย

เม่งจื๊อเป็นนักคิดสำนักขงจื๊อที่สำคัญที่สุดหลังจากขงจื๊อ (孔子 = ขงจื๊อ, 以后 = หลังจาก, 最 = ที่สุด, 重要 = สำคัญ, 儒家 = สำนักขงจื๊อ, 思想家 = นักคิด)

Mencius is the most important Confucian thinker after Confucius.

他相信人天生有善心。

Tā xiāngxìn rén tiānshēng yǒu shànxīn.

อ่านว่า ทา เซียงซิ่น เหริน เทียนเซริง โหย่ว ซร่านซิน

เขาเชื่อว่าคนเกิดมาพร้อมจิตใจที่ดี (相信 = เชื่อ, 天生 = โดยกำเนิด, 善心 = จิตใจที่ดี)

He believed that people are born with a good heart.

预备词汇 คำศัพท์จำเป็นก่อนเรียน

(yùbèi cíhuì / อวี้เป้ย ฉือฮุ่ย / คำศัพท์เตรียมก่อนเรียน)

  • 思想 (sīxiǎng / ซือเสี่ยง) แนวคิด (thought)
  • 古代 (gǔdài / กู่ไต้) สมัยโบราณ (ancient times)
  • 书 (shū / ซรู) หนังสือ (book)
  • 妈妈 (māma / มาม่ะ) แม่ (mother)
  • 成语 (chéngyǔ / เฉริงอวี่) สำนวนจีน (idiom)

ระดับการเข้าถึงบทเรียน

Public: อ่านบทเรียนนี้ได้โดยไม่ต้องสมัครสมาชิกหรือเข้าสู่ระบบ

孟子是谁 เม่งจื๊อ: ปราชญ์อันดับสองของสำนักขงจื๊อ

(Mèngzǐ shì shéi / เมิ่งจื่อ ซรื่อ เสรย / เม่งจื๊อเป็นใคร)

ต้นข้าวเห็นชื่อ 孟子(Mèngzǐ / เมิ่งจื่อ / เม่งจื๊อ) ในหนังสือเรียนของ 晓雨(Xiǎoyǔ / เสี่ยวอวี่ / เสี่ยวอวี่ (เพื่อนชาวจีน)) จึงถามว่าเป็นใคร อ่านบทสนทนาก่อน แล้วดูคำสำคัญสามคำ

เปิดดู: เปิดดูบทสนทนา 6 ประโยค ข้อมูลสั้น ๆ และคำสำคัญ 3 คำ

ต้นข้าว

晓雨,孟子是孔子的学生吗?

Xiǎoyǔ, Mèngzǐ shì Kǒngzǐ de xuésheng ma?

อ่านว่า เสี่ยวอวี่ เมิ่งจื่อ ซรื่อ ข่งจื่อ เตอะ เสวียเซริง มะ

เสี่ยวอวี่ เม่งจื๊อเป็นลูกศิษย์ของขงจื๊อเหรอ (晓雨 = เสี่ยวอวี่, 孟子 = เม่งจื๊อ, 孔子 = ขงจื๊อ, 学生 = ลูกศิษย์)

Xiaoyu, was Mencius a student of Confucius?

เสี่ยวอวี่

不是,他比孔子晚了一百多年。

Bú shì, tā bǐ Kǒngzǐ wǎn le yìbǎi duō nián.

อ่านว่า ปู๋ ซรื่อ ทา ปี่ ข่งจื่อ หว่าน เลอะ อี้ไป่ ตัว เหนียน

ไม่ใช่ เขาเกิดหลังขงจื๊อร้อยกว่าปี (不是 = ไม่ใช่, 比 = เมื่อเทียบกับ, 晚 = ช้ากว่า, 一百多年 = ร้อยกว่าปี)

No, he lived more than a hundred years after Confucius.

ต้นข้าว

那为什么大家总说“孔孟”?

Nà wèishénme dàjiā zǒng shuō “Kǒng Mèng”?

อ่านว่า น่า เว่ยเสรินเมอะ ต้าเจีย จ่ง ซรัว ข่ง เมิ่ง

แล้วทำไมทุกคนชอบพูดชื่อขงจื๊อกับเม่งจื๊อคู่กัน (那 = แล้ว, 为什么 = ทำไม, 大家 = ทุกคน, 总 = มักจะ, 孔孟 = ขงจื๊อกับเม่งจื๊อ)

Then why does everyone always name Confucius and Mencius together?

เสี่ยวอวี่

因为他继承并发展了孔子的思想。

Yīnwèi tā jìchéng bìng fāzhǎn le Kǒngzǐ de sīxiǎng.

อ่านว่า อินเว่ย ทา จี้เฉริง ปิ้ง ฟาจร่าน เลอะ ข่งจื่อ เตอะ ซือเสี่ยง

เพราะเขาสืบทอดและต่อยอดแนวคิดของขงจื๊อ (因为 = เพราะ, 继承 = สืบทอด, 并 = และ, 发展 = พัฒนา; ต่อยอด, 思想 = แนวคิด)

Because he inherited and developed Confucius's ideas.

ต้นข้าว

他是哪里人?

Tā shì nǎlǐ rén?

อ่านว่า ทา ซรื่อ หน่าหลี่ เหริน

เขาเป็นคนที่ไหน (哪里人 = คนที่ไหน)

Where was he from?

เสี่ยวอวี่

他是邹国人,离孔子的家乡不远。

Tā shì Zōuguó rén, lí Kǒngzǐ de jiāxiāng bù yuǎn.

อ่านว่า ทา ซรื่อ โจวกั๋ว เหริน หลี ข่งจื่อ เตอะ เจียเซียง ปู้ เหยวี่ยน

เขาเป็นคนแคว้นโจว อยู่ไม่ไกลจากบ้านเกิดของขงจื๊อ (邹国 = แคว้นโจว, 离 = ห่างจาก, 家乡 = บ้านเกิด, 不远 = ไม่ไกล)

He was from the state of Zou, not far from Confucius's hometown.

孟子

Mèngzǐ

อ่านว่า เมิ่งจื่อ

เม่งจื๊อ ปราชญ์สำนักขงจื๊อ

Mencius

孟子(Mèngzǐ / เมิ่งจื่อ / เม่งจื๊อ) เป็นทั้งชื่อคนและชื่อหนังสือ ชื่อตัวจริงคือ 孟轲(Mèng Kē / เมิ่ง เคอ / เมิ่งเคอ (ชื่อตัวของเม่งจื๊อ)) ส่วน 子(zǐ / จื่อ / ท่านอาจารย์ (คำยกย่อง)) เป็นคำยกย่องแปลว่าท่านอาจารย์ คนไทยคุ้นกับชื่อ “เม่งจื๊อ” ซึ่งมาจากสำเนียงแต้จิ๋ว เวลาพูดจีนกลางให้อ่านตามพินอินด้านบน

孟子是战国时期的思想家。

Mèngzǐ shì Zhànguó shíqī de sīxiǎngjiā.

อ่านว่า เมิ่งจื่อ ซรื่อ จร้านกั๋ว สรือชี เต่อ ซือเสี่ยงเจีย

เม่งจื๊อเป็นนักคิดสมัยจั้นกั๋ว (ยุครณรัฐ) (孟子 = เม่งจื๊อ, 战国 = ยุคจั้นกั๋ว, 时期 = สมัย, 思想家 = นักคิด)

Mencius was a thinker of the Warring States period.

亚圣

yàshèng

อ่านว่า ย่าเซริ่ง

ปราชญ์อันดับสองรองจากขงจื๊อ

the Second Sage

亚(yà / ย่า / รองลงมา) แปลว่ารองลงมา คำนี้จึงบอกว่าเม่งจื๊อมีฐานะรองจาก 孔子(Kǒngzǐ / ข่งจื่อ / ขงจื๊อ) ในสำนักขงจื๊อ ตำแหน่งนี้ได้รับการยกย่องทีละขั้นในราชวงศ์ต่อ ๆ มา

人们把孟子称为“亚圣”。

Rénmen bǎ Mèngzǐ chēngwéi “yàshèng”.

อ่านว่า เหรินเมิน ป่า เมิ่งจื่อ เชริงเหวย ย่าเซริ่ง

ผู้คนยกย่องเม่งจื๊อว่าเป็น “ปราชญ์อันดับสอง” (人们 = ผู้คน, 把 = นำ…มา, 称为 = เรียกว่า, 亚圣 = ปราชญ์อันดับสอง)

People call Mencius the “Second Sage”.

孔孟

Kǒng Mèng

อ่านว่า ข่งเมิ่ง

ขงจื๊อกับเม่งจื๊อ (เรียกคู่กัน)

Confucius and Mencius

เวลาคนจีนพูดถึงแนวคิดสำนักขงจื๊อโดยรวม มักใช้คำว่า 孔孟之道(Kǒng Mèng zhī dào / ข่ง เมิ่ง จรือ ต้าว / แนวทางของขงจื๊อและเม่งจื๊อ) คือแนวทางของขงจื๊อและเม่งจื๊อ

很多中国人从小就读孔孟的书。

Hěn duō Zhōngguórén cóngxiǎo jiù dú Kǒng Mèng de shū.

อ่านว่า เหิ่น ตัว จรงกั๋วเหริน ฉงเสี่ยว จิ้ว ตู๋ ข่ง เมิ่ง เตอะ ซรู

คนจีนจำนวนมากอ่านหนังสือของขงจื๊อและเม่งจื๊อมาตั้งแต่เด็ก (很多 = จำนวนมาก, 中国人 = คนจีน, 从小 = ตั้งแต่เด็ก, 就 = ก็, 读 = อ่าน, 孔孟 = ขงจื๊อกับเม่งจื๊อ, 书 = หนังสือ)

Many Chinese people read Confucius and Mencius from childhood.

กลับไปที่หัวข้อ

核心思想 สี่คำที่สรุปแนวคิดของเม่งจื๊อ

(héxīn sīxiǎng / เหอซิน ซือเสี่ยง / แนวคิดหลัก)

แนวคิดของเม่งจื๊อเริ่มจากความเชื่อว่าคนมีด้านดีอยู่แล้ว แล้วต่อไปถึงการปกครองที่ดี ดูคำสำคัญก่อน แล้วอ่านประโยคต้นฉบับในกล่องหลักฐาน

เปิดดู: เปิดดูคำสำคัญ 4 คำ และประโยคต้นฉบับ 4 ประโยคพร้อมชื่อบท

性善

xìngshàn

อ่านว่า ซิ่งซร่าน

ธรรมชาติของคนนั้นดี

human nature is good

เม่งจื๊ออธิบายว่าทุกคนมี “จุดเริ่มต้นของความดี” อยู่ในใจ เช่นความรู้สึกสงสารเมื่อเห็นคนอื่นเดือดร้อน ถ้าบ่มเพาะก็เติบโตเป็นคุณธรรม เหมือนต้นกล้าที่ต้องดูแล

孟子认为人性本善。

Mèngzǐ rènwéi rénxìng běn shàn.

อ่านว่า เมิ่งจื่อ เริ่นเหวย เหรินซิ่ง เปิ่น ซร่าน

เม่งจื๊อเห็นว่าโดยพื้นฐานแล้วธรรมชาติของคนนั้นดี (认为 = เห็นว่า, 人性 = ธรรมชาติของคน, 本 = โดยพื้นฐาน, 善 = ดี)

Mencius held that human nature is fundamentally good.

仁政

rénzhèng

อ่านว่า เหรินเจริ้ง

การปกครองด้วยเมตตาธรรม

benevolent government

สำหรับเม่งจื๊อ ผู้ปกครองที่ดีต้องให้ราษฎรมีที่ทำกินและอิ่มท้องก่อน แล้วจึงสอนเรื่องคุณธรรม

他主张君主要实行仁政。

Tā zhǔzhāng jūnzhǔ yào shíxíng rénzhèng.

อ่านว่า ทา จรู่จราง จวินจรู่ ย่าว สรือสิง เหรินเจริ้ง

เขาเสนอว่าผู้ปกครองต้องปกครองด้วยเมตตาธรรม (主张 = เสนอ; ยืนยันความคิด, 君主 = ผู้ปกครอง, 要 = ต้อง, 实行 = ลงมือทำ, 仁政 = การปกครองด้วยเมตตา)

He argued that rulers should practise benevolent government.

民贵君轻

mínguìjūnqīng

อ่านว่า หมินกุ้ยจวินชิง

ราษฎรสำคัญกว่าผู้ปกครอง

the people matter more than the ruler

คำนี้สรุปมาจากประโยคต้นฉบับในบท 尽心下(Jìnxīn xià / จิ้นซิน เซี่ย / บทจิ้นซินภาคหลัง) ซึ่งอยู่ในกล่องหลักฐานด้านล่าง

“民贵君轻”是孟子很有名的思想。

“Mínguìjūnqīng” shì Mèngzǐ hěn yǒumíng de sīxiǎng.

อ่านว่า หมินกุ้ยจวินชิง ซรื่อ เมิ่งจื่อ เหิ่น โหย่วหมิง เตอะ ซือเสี่ยง

“ราษฎรสำคัญกว่าผู้ปกครอง” เป็นแนวคิดที่มีชื่อเสียงมากของเม่งจื๊อ (民贵君轻 = ราษฎรสำคัญกว่าผู้ปกครอง, 有名 = มีชื่อเสียง, 思想 = แนวคิด)

“The people matter more than the ruler” is one of Mencius's best-known ideas.

浩然之气

hàoránzhīqì

อ่านว่า ฮ่าวหรานจรือชี่

ความกล้าหาญที่มาจากใจซื่อตรง

a vast, upright spirit

ปัจจุบันใช้ชมคนที่กล้ายืนหยัดในสิ่งถูกต้อง ฟังเป็นภาษาเขียนและหนักแน่น

面对困难,他心中有一股浩然之气。

Miànduì kùnnan, tā xīnzhōng yǒu yì gǔ hàoránzhīqì.

อ่านว่า เมี่ยนตุ้ย คุ่นนัน ทา ซินจรง โหย่ว อี้ กู่ ฮ่าวหรานจรือชี่

เมื่อเจออุปสรรค ในใจเขามีพลังความกล้าที่ซื่อตรง (面对 = เผชิญ, 困难 = อุปสรรค, 心中 = ในใจ, 股 = สาย (ลักษณนามของพลัง), 浩然之气 = ความกล้าที่ซื่อตรง)

Facing hardship, he had an upright, fearless spirit within him.

กลับไปที่หัวข้อ

孟母的故事 แม่ที่ย้ายบ้านสามครั้งเพื่อลูก

(Mèngmǔ de gùshi / เมิ่งหมู่ เตอะ กู้ซรึ / เรื่องเล่าของแม่เม่งจื๊อ)

เรื่องเล่าที่คนจีนรู้จักมากที่สุดเกี่ยวกับเม่งจื๊อ ไม่ใช่เรื่องของเขาเอง แต่เป็นเรื่องของแม่ เรื่องนี้บันทึกไว้ใน 列女传(Liènǚzhuàn / เลี่ยหนวี่จรว้าน / ประวัติสตรีดีเด่น) ของ 刘向(Liú Xiàng / หลิว เซี่ยง / หลิวเซี่ยง) สมัยราชวงศ์ฮั่น

เปิดดู: เปิดดูสองเรื่องเล่า และคำที่ยังใช้จนถึงทุกวันนี้

เรื่องแรกคือ 孟母三迁(Mèngmǔsānqiān / เมิ่งหมู่ซานเชียน / แม่ของเม่งจื๊อย้ายบ้านสามครั้ง) ตอนเด็กบ้านของเม่งจื๊ออยู่ใกล้สุสาน เขาจึงเล่นเลียนแบบพิธีศพ แม่ย้ายบ้านไปใกล้ตลาด เขาก็เล่นเป็นพ่อค้า สุดท้ายแม่ย้ายไปใกล้สำนักศึกษา เขาจึงเริ่มเลียนแบบการเรียนและมารยาท แม่จึงอยู่ที่นั่นต่อ

เรื่องที่สองคือการตัดผ้าทอ วันหนึ่งเม่งจื๊อหนีเรียนกลับบ้าน แม่หยิบมีดตัดผ้าที่กำลังทออยู่ แล้วบอกว่าการเรียนครึ่ง ๆ กลาง ๆ ก็เหมือนผ้าที่ถูกตัดกลางผืน ใช้อะไรไม่ได้ เม่งจื๊อจึงตั้งใจเรียนจากนั้นเป็นต้นมา

孟母三迁

Mèngmǔsānqiān

อ่านว่า เมิ่งหมู่ซานเชียน

แม่ของเม่งจื๊อย้ายบ้านสามครั้ง

Mencius's mother moved house three times

ปัจจุบันใช้พูดถึงพ่อแม่ที่ยอมย้ายบ้านหรือซื้อ 学区房(xuéqūfáng / เสวียชวีฝาง / บ้านในเขตโรงเรียนดี) เพื่อให้ลูกได้อยู่ในสภาพแวดล้อมที่ดี หนังสือ 三字经(Sānzìjīng / ซานจื้อจิง / คัมภีร์สามอักษร) ก็เล่าเรื่องนี้ไว้ในประโยคต้น ๆ

为了孩子上好学校,很多父母都学孟母三迁。

Wèile háizi shàng hǎo xuéxiào, hěn duō fùmǔ dōu xué Mèngmǔsānqiān.

อ่านว่า เว่ยเลอะ ไหจึ ซร่าง ห่าว เสวียเซี่ยว เหิ่น ตัว ฟู่หมู่ โตว เสวีย เมิ่งหมู่ซานเชียน

เพื่อให้ลูกได้เข้าโรงเรียนดี พ่อแม่จำนวนมากย้ายบ้านตามแบบแม่ของเม่งจื๊อ (为了 = เพื่อ, 孩子 = ลูก, 上 = เข้าเรียน, 好学校 = โรงเรียนดี, 父母 = พ่อแม่, 学 = เอาอย่าง, 孟母三迁 = ย้ายบ้านเพื่อลูก)

To get their children into good schools, many parents follow the example of Mencius's mother.

กลับไปที่หัวข้อ

来自《孟子》的成语 5 สำนวนจากหนังสือเม่งจื๊อที่ยังพูดกันทุกวัน

(láizì “Mèngzǐ” de chéngyǔ / ไหลจื้อ เมิ่งจื่อ เตอะ เฉริงอวี่ / สำนวนจากหนังสือเม่งจื๊อ)

สำนวนจีนหลายคำมาจากเรื่องเปรียบเทียบที่เม่งจื๊อใช้โน้มน้าวกษัตริย์ ใต้แต่ละคำบอกชื่อบทต้นฉบับไว้ ผู้อ่านตรวจสอบเองได้

เปิดดู: เปิดดู 5 สำนวน พร้อมตัวอย่างประโยคปัจจุบัน

揠苗助长

yàmiáozhùzhǎng

อ่านว่า ย่าเหมียวจรู้จร่าง

ดึงต้นกล้าให้โตเร็ว (เร่งจนเสียผล)

to pull up seedlings to help them grow

มาจากบท 公孙丑上(Gōngsūn Chǒu shàng / กงซุน โฉร่ว ซร่าง / บทกงซุนโฉ่วภาคแรก) เรื่องชาวซ่งที่ดึงต้นกล้าให้สูงขึ้นจนต้นกล้าเหี่ยวตาย ในภาษาพูดมักใช้ 拔苗助长(bámiáozhùzhǎng / ป๋าเหมียวจรู้จร่าง / ดึงต้นกล้าให้โตเร็ว) ความหมายเดียวกัน

学外语不能揠苗助长,要一步一步来。

Xué wàiyǔ bù néng yàmiáozhùzhǎng, yào yí bù yí bù lái.

อ่านว่า เสวีย ไว่อวี่ ปู้ เหนิง ย่าเหมียวจรู้จร่าง ย่าว อี๋ ปู้ อี๋ ปู้ ไหล

เรียนภาษาต่างประเทศจะเร่งเกินไปไม่ได้ ต้องค่อย ๆ ไปทีละขั้น (外语 = ภาษาต่างประเทศ, 不能 = ไม่ได้, 揠苗助长 = เร่งจนเสียผล, 一步一步 = ทีละขั้น)

You can't rush learning a foreign language; take it step by step.

五十步笑百步

wǔshí bù xiào bǎi bù

อ่านว่า อู่สรือปู้เซี่ยวไป่ปู้

หนีห้าสิบก้าวหัวเราะคนหนีร้อยก้าว

the pot calling the kettle black

มาจากบท 梁惠王上(Liáng Huìwáng shàng / เหลียง ฮุ่ยหวาง ซร่าง / บทเหลียงฮุ่ยหวังภาคแรก) ทหารที่หนีห้าสิบก้าวหัวเราะคนที่หนีร้อยก้าว ทั้งที่ต่างก็หนีเหมือนกัน

你也迟到了,别五十步笑百步。

Nǐ yě chídào le, bié wǔshí bù xiào bǎi bù.

อ่านว่า หนี่ เหย่ ฉรือต้าว เลอะ เปี๋ย อู่สรือ ปู้ เซี่ยว ไป่ ปู้

เธอก็มาสายเหมือนกัน อย่าไปหัวเราะเยาะเขาเลย (也 = ก็, 迟到 = มาสาย, 别 = อย่า, 五十步笑百步 = ผิดพอกันแต่ไปเยาะคนอื่น)

You were late too; don't mock him for the same thing.

缘木求鱼

yuánmùqiúyú

อ่านว่า เหยวียนมู่ฉิวอวี๋

ปีนต้นไม้หาปลา (ใช้วิธีผิดทาง)

to climb a tree to catch fish

มาจากบท 梁惠王上(Liáng Huìwáng shàng / เหลียง ฮุ่ยหวาง ซร่าง / บทเหลียงฮุ่ยหวังภาคแรก) เม่งจื๊อเปรียบว่าการอยากได้ผลแต่ทำอีกอย่าง ก็เหมือนปีนต้นไม้ไปหาปลา

想省钱却天天网购,这是缘木求鱼。

Xiǎng shěng qián què tiāntiān wǎnggòu, zhè shì yuánmùqiúyú.

อ่านว่า เสี่ยง เสริ่ง เฉียน เชวี่ย เทียนเทียน หว่างโก้ว เจร้อ ซรื่อ เหยวียนมู่ฉิวอวี๋

อยากประหยัดเงินแต่ช้อปออนไลน์ทุกวัน แบบนี้คือใช้วิธีผิดทาง (省钱 = ประหยัดเงิน, 却 = แต่กลับ, 天天 = ทุกวัน, 网购 = ช้อปออนไลน์, 缘木求鱼 = ใช้วิธีผิดทาง)

Wanting to save money but shopping online every day is going about it the wrong way.

与人为善

yǔrénwéishàn

อ่านว่า อวี่เหรินเหวยซร่าน

ช่วยผู้อื่นทำความดี; มีไมตรีต่อคน

to help others do good; to be kind to others

มาจากบท 公孙丑上(Gōngsūn Chǒu shàng / กงซุน โฉร่ว ซร่าง / บทกงซุนโฉ่วภาคแรก) ต้นฉบับหมายถึงร่วมทำความดีกับผู้อื่น ภาษาปัจจุบันใช้ชมคนที่จิตใจดี เป็นมิตรกับทุกคน

她一向与人为善,同事都很喜欢她。

Tā yíxiàng yǔrénwéishàn, tóngshì dōu hěn xǐhuan tā.

อ่านว่า ทา อี๋เซี่ยง อวี่เหรินเหวยซร่าน ถงซรื่อ โตว เหิ่น สี่ฮวัน ทา

เธอมีไมตรีกับทุกคนมาตลอด เพื่อนร่วมงานจึงชอบเธอมาก (一向 = มาตลอด, 与人为善 = มีไมตรีต่อคน, 同事 = เพื่อนร่วมงาน, 都 = ล้วน, 喜欢 = ชอบ)

She has always been kind to others, so her colleagues all like her.

舍生取义

shěshēngqǔyì

อ่านว่า เส่อรเซริงฉวี่อี้

ยอมสละชีวิตเพื่อความถูกต้อง

to give one's life for what is right

มาจากบท 告子上(Gàozǐ shàng / ก้าวจื่อ ซร่าง / บทเก้าจื่อภาคแรก) เป็นคำหนักและเป็นทางการ ใช้กับเรื่องจริงจัง ไม่ใช้ในเรื่องเล็ก ๆ ในชีวิตประจำวัน

历史上有很多舍生取义的英雄。

Lìshǐ shang yǒu hěn duō shěshēngqǔyì de yīngxióng.

อ่านว่า ลี่สรื่อ ซรัง โหย่ว เหิ่น ตัว เส่อรเซริงฉวี่อี้ เตอะ อิงสยง

ในประวัติศาสตร์มีวีรบุรุษจำนวนมากที่ยอมสละชีวิตเพื่อความถูกต้อง (历史上 = ในประวัติศาสตร์, 舍生取义 = สละชีวิตเพื่อความถูกต้อง, 英雄 = วีรบุรุษ)

History has many heroes who gave their lives for what was right.

กลับไปที่หัวข้อ

易错词 คำที่ระวังใช้ผิด

(yìcuòcí / อี้ชั่วฉือ / คำที่มักใช้ผิด)

รูปที่ควรระวัง ✗

他每天认真复习,真是拔苗助长。

Tā měitiān rènzhēn fùxí, zhēn shì bámiáozhùzhǎng.

อ่านว่า ทา เหม่ยเทียน เริ่นเจริน ฟู่สี เจริน ซรื่อ ป๋าเหมียวจรู้จร่าง

(ใช้สำนวนเชิงลบเป็นคำชม) เขาทบทวนบทเรียนอย่างตั้งใจทุกวัน ช่างเร่งจนเสียผลจริง ๆ

รูปที่ควรใช้ ✓

孩子才三岁就天天上补习班,这是拔苗助长。

Háizi cái sān suì jiù tiāntiān shàng bǔxíbān, zhè shì bámiáozhùzhǎng.

อ่านว่า ไหจึ ไฉ ซาน ซุ่ย จิ้ว เทียนเทียน ซร่าง ปู่สีปาน เจร้อ ซรื่อ ป๋าเหมียวจรู้จร่าง

ลูกเพิ่งสามขวบก็เรียนพิเศษทุกวัน แบบนี้คือเร่งจนเสียผล (才 = เพิ่ง, 三岁 = สามขวบ, 天天 = ทุกวัน, 补习班 = ชั้นเรียนพิเศษ, 拔苗助长 = เร่งจนเสียผล)

The child is only three and goes to cram classes every day; that's rushing things to their harm.

เหตุผล: 拔苗助长(bámiáozhùzhǎng / ป๋าเหมียวจรู้จร่าง / ดึงต้นกล้าให้โตเร็ว) เป็นคำติ หมายถึงเร่งเกินธรรมชาติจนเสียหาย ใช้ชมความขยันไม่ได้

รูปที่ควรระวัง ✗

我只迟到十分钟,你迟到半小时,五十步笑百步,我比你好。

Wǒ zhǐ chídào shí fēnzhōng, nǐ chídào bàn xiǎoshí, wǔshí bù xiào bǎi bù, wǒ bǐ nǐ hǎo.

อ่านว่า หว่อ จรื่อ ฉรือต้าว สรือ เฟินจรง หนี่ ฉรือต้าว ป้าน เสี่ยวสรือ อู่สรือ ปู้ เซี่ยว ไป่ ปู้ หว่อ ปี่ หนี่ ห่าว

(ใช้สำนวนเพื่ออวดว่าตัวเองดีกว่า) ฉันสายแค่สิบนาที เธอสายครึ่งชั่วโมง ฉันดีกว่าเธอ

รูปที่ควรใช้ ✓

你也迟到了十分钟,还笑他迟到半小时,这不是五十步笑百步吗?

Nǐ yě chídào le shí fēnzhōng, hái xiào tā chídào bàn xiǎoshí, zhè bú shì wǔshí bù xiào bǎi bù ma?

อ่านว่า หนี่ เหย่ ฉรือต้าว เลอะ สรือ เฟินจรง ไห เซี่ยว ทา ฉรือต้าว ป้าน เสี่ยวสรือ เจร้อ ปู๋ ซรื่อ อู่สรือ ปู้ เซี่ยว ไป่ ปู้ มะ

เธอก็สายสิบนาที ยังไปหัวเราะเขาที่สายครึ่งชั่วโมง แบบนี้ไม่ใช่ผิดพอกันแต่ไปเยาะคนอื่นหรือ (也 = ก็, 迟到 = มาสาย, 还 = ยัง, 笑 = หัวเราะเยาะ, 这不是 = นี่ไม่ใช่, 吗 = หรือ)

You were ten minutes late yourself and you laugh at him for being half an hour late. Isn't that the pot calling the kettle black?

เหตุผล: 五十步笑百步(wǔshí bù xiào bǎi bù / อู่สรือ ปู้ เซี่ยว ไป่ ปู้ / ผิดพอกันแต่ไปเยาะคนอื่น) ใช้ติคนที่ผิดเหมือนกันแต่ไปเยาะคนอื่น ไม่ได้แปลว่าคนที่ผิดน้อยกว่าเป็นฝ่ายถูก

รูปที่ควรระวัง ✗

想减肥却天天吃炸鸡,真是与人为善。

Xiǎng jiǎnféi què tiāntiān chī zhájī, zhēn shì yǔrénwéishàn.

อ่านว่า เสี่ยง เจี่ยนเฝย เชวี่ย เทียนเทียน ชรือ จร๋าจี เจริน ซรื่อ อวี่เหรินเหวยซร่าน

(เลือกสำนวนผิด) อยากลดน้ำหนักแต่กินไก่ทอดทุกวัน ช่างมีไมตรีต่อคนจริง ๆ

รูปที่ควรใช้ ✓

想减肥却天天吃炸鸡,这是缘木求鱼。

Xiǎng jiǎnféi què tiāntiān chī zhájī, zhè shì yuánmùqiúyú.

อ่านว่า เสี่ยง เจี่ยนเฝย เชวี่ย เทียนเทียน ชรือ จร๋าจี เจร้อ ซรื่อ เหยวียนมู่ฉิวอวี๋

อยากลดน้ำหนักแต่กินไก่ทอดทุกวัน แบบนี้คือใช้วิธีผิดทาง (减肥 = ลดน้ำหนัก, 却 = แต่กลับ, 炸鸡 = ไก่ทอด, 缘木求鱼 = ใช้วิธีผิดทาง)

Wanting to lose weight but eating fried chicken every day is going about it the wrong way.

เหตุผล: การทำสิ่งที่สวนทางกับเป้าหมายใช้ 缘木求鱼(yuánmùqiúyú / เหยวียนมู่ฉิวอวี๋ / ใช้วิธีผิดทาง) ส่วน 与人为善(yǔrénwéishàn / อวี่เหรินเหวยซร่าน / มีไมตรีต่อคน) ใช้ชมคนที่มีไมตรีต่อผู้อื่น

กลับไปที่หัวข้อ

练习 แบบฝึกหัด

(liànxí / เลี่ยนสี / แบบฝึกหัด)

ลองตอบเองก่อน แล้วค่อยกดดูแนวคำตอบใต้แต่ละข้อ

ข้อ 1: ความรู้

ทำไมเม่งจื๊อจึงได้ชื่อว่า 亚圣(yàshèng / ย่าเซริ่ง / ปราชญ์อันดับสอง)

กดดูแนวคำตอบ: ข้อ 1

因为孟子的地位仅次于孔子。

Yīnwèi Mèngzǐ de dìwèi jǐn cì yú Kǒngzǐ.

อ่านว่า อินเว่ย เมิ่งจื่อ เตอะ ตี้เว่ย จิ่น ชื่อ อวี๋ ข่งจื่อ

เพราะฐานะของเม่งจื๊อเป็นรองเพียงขงจื๊อ (因为 = เพราะ, 地位 = ฐานะ, 仅次于 = รองเพียง)

Because Mencius's standing is second only to Confucius.

เหตุผล: 亚(yà / ย่า / รองลงมา) แปลว่ารองลงมา 亚圣(yàshèng / ย่าเซริ่ง / ปราชญ์อันดับสอง) จึงหมายถึงปราชญ์อันดับสองรองจากขงจื๊อ

ข้อ 2: แนวคิด

ประโยค 民为贵,社稷次之,君为轻(Mín wéi guì, shèjì cì zhī, jūn wéi qīng / หมิน เหวย กุ้ย เซ่อรจี้ ชื่อ จรือ จวิน เหวย ชิง / ราษฎรสำคัญที่สุด แผ่นดินรองลงมา ผู้ปกครองสำคัญน้อยที่สุด) เรียงความสำคัญจากมากไปน้อยอย่างไร

กดดูแนวคำตอบ: ข้อ 2

百姓最重要,国家第二,君主最不重要。

Bǎixìng zuì zhòngyào, guójiā dì'èr, jūnzhǔ zuì bú zhòngyào.

อ่านว่า ไป่ซิ่ง จุ้ย จร้งย่าว กั๋วเจีย ตี้เอ้อร์ จวินจรู่ จุ้ย ปู๋ จร้งย่าว

ราษฎรสำคัญที่สุด รองลงมาคือแผ่นดิน ผู้ปกครองสำคัญน้อยที่สุด (百姓 = ราษฎร, 最 = ที่สุด, 重要 = สำคัญ, 国家 = แผ่นดิน, 第二 = อันดับสอง, 君主 = ผู้ปกครอง)

The people come first, the state second, and the ruler last.

เหตุผล: ประโยคนี้มาจากบท 尽心下(Jìnxīn xià / จิ้นซิน เซี่ย / บทจิ้นซินภาคหลัง) คือที่มาของคำสรุป 民贵君轻(mínguìjūnqīng / หมินกุ้ยจวินชิง / ราษฎรสำคัญกว่าผู้ปกครอง)

ข้อ 3: เลือกสำนวน

เพื่อนอยากเก่งภาษาจีนเร็ว ๆ จึงท่องศัพท์วันละห้าร้อยคำจนจำอะไรไม่ได้เลย ควรใช้สำนวนไหน

กดดูแนวคำตอบ: ข้อ 3

一天背五百个生词,这是揠苗助长。

Yì tiān bèi wǔbǎi ge shēngcí, zhè shì yàmiáozhùzhǎng.

อ่านว่า อี้ เทียน เป้ย อู่ไป่ เกอะ เซริงฉือ เจร้อ ซรื่อ ย่าเหมียวจรู้จร่าง

ท่องศัพท์ใหม่วันละห้าร้อยคำ แบบนี้คือเร่งจนเสียผล (一天 = หนึ่งวัน, 背 = ท่อง, 生词 = ศัพท์ใหม่, 揠苗助长 = เร่งจนเสียผล)

Memorising five hundred new words a day is rushing things to their harm.

เหตุผล: เร่งเกินกว่าที่ร่างกายและสมองรับได้จนผลกลับแย่ลง ตรงกับเรื่องดึงต้นกล้า

ข้อ 4: แปล

แปลเป็นภาษาจีน: “แม่ย้ายบ้านไปใกล้โรงเรียนเพื่อลูก”

กดดูแนวคำตอบ: ข้อ 4

为了孩子,妈妈把家搬到了学校附近。

Wèile háizi, māma bǎ jiā bān dào le xuéxiào fùjìn.

อ่านว่า เว่ยเลอะ ไหจึ มาม่ะ ป่า เจีย ปาน ต้าว เลอะ เสวียเซี่ยว ฟู่จิ้น

เพื่อลูก แม่ย้ายบ้านไปอยู่ใกล้โรงเรียน (为了 = เพื่อ, 孩子 = ลูก, 把 = นำ…มา, 搬到 = ย้ายไปที่, 附近 = ใกล้ ๆ)

For her child's sake, the mother moved home close to the school.

เหตุผล: นี่คือแก่นของเรื่อง 孟母三迁(Mèngmǔsānqiān / เมิ่งหมู่ซานเชียน / แม่ของเม่งจื๊อย้ายบ้านสามครั้ง) ซึ่งคนจีนยังยกมาพูดเวลาพ่อแม่เลือกที่อยู่เพื่อการเรียนของลูก

ข้อ 5: ความหมาย

ตามแนวคิดของเม่งจื๊อ ความรู้สึกสงสารเมื่อเห็นเด็กกำลังจะตกบ่อน้ำบอกอะไรเกี่ยวกับคน

กดดูแนวคำตอบ: ข้อ 5

这说明人天生就有善心。

Zhè shuōmíng rén tiānshēng jiù yǒu shànxīn.

อ่านว่า เจร้อ ซรัวหมิง เหริน เทียนเซริง จิ้ว โหย่ว ซร่านซิน

สิ่งนี้แสดงว่าคนมีจิตใจที่ดีมาตั้งแต่กำเนิด (说明 = แสดงว่า, 天生 = โดยกำเนิด, 善心 = จิตใจที่ดี)

This shows that people are born with a good heart.

เหตุผล: นี่คือแนวคิด 性善(xìngshàn / ซิ่งซร่าน / ธรรมชาติของคนนั้นดี) ใจที่สงสารเป็นจุดเริ่มต้นของความดีที่ทุกคนมี

กลับไปที่หัวข้อ

小结 สรุปจำง่าย

(xiǎojié / เสี่ยวเจี๋ย / สรุปสั้น ๆ)

  • 孟子(Mèngzǐ / เมิ่งจื่อ / เม่งจื๊อ) หรือเม่งจื๊อ มีชีวิตราว 372–289 ปีก่อนคริสตกาล (แหล่งข้อมูลให้ปีต่างกันเล็กน้อย) เป็นคนแคว้น 邹(Zōu / โจว / แคว้นโจว) และได้ชื่อว่า 亚圣(yàshèng / ย่าเซริ่ง / ปราชญ์อันดับสอง)
  • แนวคิดหลักคือ 性善(xìngshàn / ซิ่งซร่าน / ธรรมชาติของคนนั้นดี) 仁政(rénzhèng / เหรินเจริ้ง / การปกครองด้วยเมตตา) และ 民贵君轻(mínguìjūnqīng / หมินกุ้ยจวินชิง / ราษฎรสำคัญกว่าผู้ปกครอง) ซึ่งมาจากประโยคในบท 尽心下(Jìnxīn xià / จิ้นซิน เซี่ย / บทจิ้นซินภาคหลัง)
  • เรื่อง 孟母三迁(Mèngmǔsānqiān / เมิ่งหมู่ซานเชียน / แม่ของเม่งจื๊อย้ายบ้านสามครั้ง) ยังใช้พูดถึงพ่อแม่ที่เลือกสภาพแวดล้อมเพื่อการเรียนของลูก
  • สำนวน 揠苗助长(yàmiáozhùzhǎng / ย่าเหมียวจรู้จร่าง / ดึงต้นกล้าให้โตเร็ว) 五十步笑百步(wǔshí bù xiào bǎi bù / อู่สรือ ปู้ เซี่ยว ไป่ ปู้ / ผิดพอกันแต่ไปเยาะคนอื่น) 缘木求鱼(yuánmùqiúyú / เหยวียนมู่ฉิวอวี๋ / ใช้วิธีผิดทาง) 与人为善(yǔrénwéishàn / อวี่เหรินเหวยซร่าน / มีไมตรีต่อคน) และ 舍生取义(shěshēngqǔyì / เส่อรเซริงฉวี่อี้ / สละชีวิตเพื่อความถูกต้อง) ล้วนมาจากหนังสือของเม่งจื๊อ