书法 การเขียนพู่กันจีน: ศิลปะที่เริ่มจากเครื่องเขียนสี่อย่าง
(shūfǎ / ซรูฝ่า / การเขียนพู่กันจีน)
ตัวอักษรจีนบนป้ายร้าน บน 春联(chūnlián / ชรุนเหลียน / คำกลอนคู่ตรุษจีน) หน้าประตูช่วงตรุษจีน หรืออักษร 福(fú / ฝู / โชคดี) แผ่นใหญ่ในบ้าน ส่วนมากเขียนด้วยพู่กัน การเขียนแบบนี้เรียกว่า 书法(shūfǎ / ซรูฝ่า / การเขียนพู่กันจีน) และจีนถือเป็นศิลปะ ไม่ใช่แค่ลายมือสวย
บทนี้พารู้จักเครื่องเขียนสี่อย่าง ตัวอักษรห้าแบบ ผลงานที่ดังที่สุด และคำที่ใช้คุยเรื่องการเขียนพู่กันในชีวิตจริง
เรียนจบแล้วคุณจะ:
- เรียกชื่อเครื่องเขียน 文房四宝(wénfángsìbǎo / เหวินฝางซื่อป่าว / เครื่องเขียนทั้งสี่) ทั้งสี่อย่างเป็นภาษาจีนได้
- แยกตัวอักษรห้าแบบได้คร่าว ๆ และรู้ว่าผู้เริ่มต้นควรฝึกแบบไหนก่อน
- เล่าเรื่อง 王羲之(Wáng Xīzhī / หวาง ซีจรือ / หวังซีจือ) กับ 兰亭序(Lántíng Xù / หลานถิง ซวี่ / บทนำชุมนุมศาลาหลานถิง) สั้น ๆ ได้ และใช้คำพูดชมลายมือได้ถูก
ระดับ: ★★ กลาง
เปิดดู: กดดูคำอธิบายภาษาจีน
书法是用毛笔写汉字的艺术。
อ่านว่า ซรูฝ่า ซรื่อ ย่ง หมาวปี่ เสี่ย ฮ่านจื้อ เตอะ อี้ซรู่
การเขียนพู่กันคือศิลปะการเขียนอักษรจีนด้วยพู่กัน (书法 = การเขียนพู่กัน, 用 = ใช้, 毛笔 = พู่กัน, 写 = เขียน, 汉字 = อักษรจีน, 艺术 = ศิลปะ)
Calligraphy is the art of writing Chinese characters with a brush.
2009年,中国书法被列入联合国非物质文化遗产名录。
อ่านว่า เอ้อร์ หลิง หลิง จิ่ว เหนียน จรงกั๋ว ซรูฝ่า เป้ย เลี่ยรู่ เหลียนเหอกั๋ว เฟยอู้จรื้อ เหวินฮว่า อี๋ฉร่าน หมิงลู่
ปี 2009 การเขียนพู่กันจีนได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้ของยูเนสโก ซึ่งเป็นองค์การของสหประชาชาติ (被 = ถูก, 列入 = ขึ้นทะเบียนใน, 联合国 = สหประชาชาติ, 非物质文化遗产 = มรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้, 名录 = บัญชีรายชื่อ)
In 2009, Chinese calligraphy was inscribed on UNESCO's intangible cultural heritage list (UNESCO is a United Nations agency).
预备词汇 คำศัพท์จำเป็นก่อนเรียน
(yùbèi cíhuì / อวี้เป้ย ฉือฮุ่ย / คำศัพท์เตรียมก่อนเรียน)
- 写字 ( / เสี่ยจื้อ) เขียนตัวอักษร (to write characters)
- 汉字 ( / ฮ่านจื้อ) อักษรจีน (Chinese characters)
- 艺术 ( / อี้ซรู่) ศิลปะ (art)
- 漂亮 ( / เพี่ยวเลียง) สวย (beautiful)
- 练习 ( / เลี่ยนสี) ฝึก (to practise)
ระดับการเข้าถึงบทเรียน
ระดับการเข้าถึงบทเรียน Public อ่านได้โดยไม่เข้าสู่ระบบ
文房四宝 เครื่องเขียนสี่อย่างที่ต้องมีก่อนจับพู่กัน
(wénfángsìbǎo / เหวินฝางซื่อป่าว / เครื่องเขียนทั้งสี่)
ต้นข้าวเห็น 晓雨(Xiǎoyǔ / เสี่ยวอวี่ / เสี่ยวอวี่ (เพื่อนชาวจีน)) จัดโต๊ะเตรียมเขียนพู่กัน จึงถามว่าของแต่ละชิ้นคืออะไร อ่านบทสนทนาก่อน แล้วดูคำสี่คำ
เปิดดู: เปิดดูบทสนทนา 4 ประโยค และเครื่องเขียน 4 อย่าง
ต้นข้าว
晓雨,桌子上面这些东西叫什么?
อ่านว่า เสี่ยวอวี่ จรัวจึ ซร่างเมี่ยน เจร้อเซีย ตงสิ เจี้ยว เสรินเมอะ
เสี่ยวอวี่ ของพวกนี้บนโต๊ะเรียกว่าอะไร (晓雨 = เสี่ยวอวี่, 桌子上面 = บนโต๊ะ, 这些 = พวกนี้, 东西 = ของ, 叫 = เรียกว่า, 什么 = อะไร)
Xiaoyu, what are these things on the table called?
เสี่ยวอวี่
它们叫“文房四宝”:笔、墨、纸、砚。
อ่านว่า ทาเมิ่น เจี้ยว เหวินฝางซื่อป่าว ปี่ มั่ว จรื่อ เยี่ยน
เรียกว่า 文房四宝 คือ พู่กัน หมึก กระดาษ และแท่นฝนหมึก (它们 = พวกมัน, 文房四宝 = เครื่องเขียนทั้งสี่, 笔 = พู่กัน, 墨 = หมึก, 纸 = กระดาษ, 砚 = แท่นฝนหมึก)
They're called the Four Treasures of the Study: brush, ink, paper and inkstone.
ต้นข้าว
为什么叫“宝”?
อ่านว่า เว่ยเสรินเมอะ เจี้ยว ป่าว
ทำไมถึงเรียกว่า “สมบัติ” (为什么 = ทำไม, 宝 = สมบัติ)
Why are they called “treasures”?
เสี่ยวอวี่
因为古代读书人每天都离不开它们。
อ่านว่า อินเว่ย กู่ไต้ ตู๋ซรูเหริน เหม่ยเทียน โตว หลี ปุ ไค ทาเมิ่น
เพราะคนมีการศึกษาในสมัยโบราณขาดของพวกนี้ไม่ได้เลยสักวัน (因为 = เพราะ, 古代 = สมัยโบราณ, 读书人 = คนมีการศึกษา, 每天 = ทุกวัน, 离不开 = ขาดไม่ได้)
Because scholars in ancient times couldn't do without them for a single day.
毛笔
อ่านว่า หมาวปี่
พู่กันจีน
writing brush
笔(bǐ / ปี่ / พู่กัน) ในชุดเครื่องเขียนทั้งสี่ คือพู่กัน ชนิดที่มีชื่อเสียงเรียกว่า 湖笔(Húbǐ / หูปี่ / พู่กันหูโจว) มาจากเมืองหูโจว
这支毛笔是我奶奶送给我的。
อ่านว่า เจร้อ จรือ หมาวปี่ ซรื่อ หว่อ ไหน่ไน ซ่ง เก่ย หว่อ เตอะ
พู่กันด้ามนี้คุณย่าให้ฉัน (支 = ด้าม (ลักษณนาม), 毛笔 = พู่กันจีน, 奶奶 = คุณย่า, 送给 = ให้, 的 = (คำเน้น))
My grandmother gave me this brush.
墨
อ่านว่า มั่ว
หมึก
ink
หมึกจีนแบบดั้งเดิมเป็นแท่ง ต้องฝนกับน้ำบนแท่นฝนหมึก ชนิดที่มีชื่อเรียกว่า 徽墨(Huīmò / ฮุยมั่ว / หมึกฮุยโจว)
写字以前,先把墨磨好。
อ่านว่า เสี่ย จื้อ อี่เฉียน เซียน ป่า มั่ว หมัว ห่าว
ก่อนเขียนตัวอักษร ให้ฝนหมึกให้เรียบร้อยก่อน (写字 = เขียนตัวอักษร, 以前 = ก่อน, 先 = ก่อน, 把 = นำ…มา, 墨 = หมึก, 磨好 = ฝนให้เรียบร้อย)
Before writing, grind the ink first.
宣纸
อ่านว่า เซวียนจรื่อ
กระดาษเซวียน (กระดาษเขียนพู่กัน)
Xuan paper
纸(zhǐ / จรื่อ / กระดาษ) ในชุดเครื่องเขียน กระดาษชนิดนี้ดูดหมึกเร็ว จึงต้องเขียนให้มั่นใจ แก้ไม่ได้
宣纸很薄,很快就把墨吸干了。
อ่านว่า เซวียนจรื่อ เหิ่น ป๋าว เหิ่น คว่าย จิ้ว ป่า มั่ว ซีกาน เลอะ
กระดาษเซวียนบางมาก ดูดหมึกจนแห้งอย่างรวดเร็ว (宣纸 = กระดาษเซวียน, 薄 = บาง, 很快 = อย่างรวดเร็ว, 吸干 = ดูดจนแห้ง)
Xuan paper is very thin and soaks up the ink very quickly.
砚台
อ่านว่า เยี่ยนไท
แท่นฝนหมึก
inkstone
砚(yàn / เยี่ยน / แท่นฝนหมึก) ในชุดเครื่องเขียน ชนิดที่มีชื่อเรียกว่า 端砚(Duānyàn / ตวานเยี่ยน / แท่นฝนหมึกต้วน) จากมณฑลกวางตุ้ง ทั้งสี่อย่างรวมกันเรียกว่า 文房四宝(wénfángsìbǎo / เหวินฝางซื่อป่าว / เครื่องเขียนทั้งสี่)
爷爷的砚台已经用了五十年。
อ่านว่า เหยเย เตอะ เยี่ยนไท อี่จิง ย่ง เลอะ อู่สรือ เหนียน
แท่นฝนหมึกของคุณปู่ใช้มาห้าสิบปีแล้ว (爷爷 = คุณปู่, 砚台 = แท่นฝนหมึก, 已经 = แล้ว, 用了 = ใช้มา, 五十年 = ห้าสิบปี)
Grandpa's inkstone has been in use for fifty years.
五种书体 จากตัวโบราณถึงตัวหวัด: ห้าแบบที่ควรรู้จัก
(wǔ zhǒng shūtǐ / อู่ จร่ง ซรูถี่ / ตัวอักษรห้าแบบ)
อักษรจีนแบบเดียวกันเขียนได้หลายรูปแบบ แต่ละแบบเกิดในยุคต่างกัน ช่วงเวลาของแต่ละแบบยังมีการถกเถียง บทนี้จึงบอกเพียงคร่าว ๆ
เปิดดู: เปิดดูตัวอักษร 5 แบบ พร้อมตัวอย่างประโยค
篆书
อ่านว่า จรว้านซรู
อักษรจ้วน (ตัวอักษรโบราณ)
seal script
เป็นแบบเก่าที่สุดในห้าแบบ เส้นโค้งมน ปัจจุบันเห็นบ่อยบนตราประทับ
很多印章上刻的是篆书。
อ่านว่า เหิ่น ตัว อิ้นจราง ซรั่ง เค่อ เตอะ ซรื่อ จรว้านซรู
ตราประทับจำนวนมากแกะเป็นอักษรจ้วน (印章 = ตราประทับ, 上 = บน, 刻 = แกะสลัก, 篆书 = อักษรจ้วน)
Many seals are carved in seal script.
隶书
อ่านว่า ลี่ซรู
อักษรลี่ (เส้นแบน หัวท้ายบาน)
clerical script
เขียนเร็วกว่าแบบจ้วน เส้นเปลี่ยนจากโค้งเป็นเหลี่ยม รุ่งเรืองในสมัยฮั่น
这块招牌用的是隶书。
อ่านว่า เจร้อ คว่าย จราวไพ่ ย่ง เตอะ ซรื่อ ลี่ซรู
ป้ายร้านแผ่นนี้ใช้อักษรลี่ (块 = แผ่น (ลักษณนาม), 招牌 = ป้ายร้าน, 用 = ใช้, 隶书 = อักษรลี่)
This shop sign uses clerical script.
楷书
อ่านว่า ไข่ซรู
อักษรไข่ (ตัวบรรจง)
regular script
เป็นแบบที่หน้าตาใกล้ตัวพิมพ์ในหนังสือที่สุด ผู้เริ่มต้นจึงมักฝึกแบบนี้ก่อน
初学书法,最好先练楷书。
อ่านว่า ชรู เสวีย ซรูฝ่า จุ้ยห่าว เซียน เลี่ยน ไข่ซรู
เพิ่งเริ่มเรียนพู่กัน ควรฝึกตัวบรรจงก่อน (初学 = เพิ่งเริ่มเรียน, 书法 = การเขียนพู่กัน, 最好 = ควรที่สุด, 先 = ก่อน, 练 = ฝึก, 楷书 = ตัวบรรจง)
When starting calligraphy, it's best to practise regular script first.
行书
อ่านว่า สิงซรู
อักษรสิง (ตัวกึ่งหวัด)
running script
อยู่ระหว่างตัวบรรจงกับตัวหวัด อ่านออกง่ายแต่เขียนเร็ว ใช้มากในชีวิตจริง
他写信喜欢用行书,又快又好看。
อ่านว่า ทา เสี่ย ซิ่น สี่ฮวัน ย่ง สิงซรู โย่ว คว่าย โย่ว ห่าวค่าน
เขาชอบเขียนจดหมายด้วยตัวกึ่งหวัด ทั้งเร็วและสวย (写信 = เขียนจดหมาย, 喜欢 = ชอบ, 行书 = ตัวกึ่งหวัด, 又快又好看 = ทั้งเร็วและสวย)
He likes writing letters in running script: fast and good-looking.
草书
อ่านว่า ฉ่าวซรู
อักษรเฉ่า (ตัวหวัด)
cursive script
เส้นต่อเนื่องกันมาก เป็นศิลปะมากกว่าตัวหนังสือสำหรับอ่าน คนจีนเองก็อ่านไม่ออกทุกตัว
草书写得太快,我一个字也看不懂。
อ่านว่า ฉ่าวซรู เสี่ย เตอะ ไท่ คว่าย หว่อ อี๋ เกอะ จื้อ เหย่ ค่าน ปุ ต่ง
ตัวหวัดเขียนเร็วเกินไป ฉันอ่านไม่ออกสักตัว (草书 = ตัวหวัด, 写得 = เขียนได้, 太快 = เร็วเกินไป, 一个字也 = สักตัวก็, 看不懂 = อ่านไม่ออก)
The cursive is written so fast I can't read a single character.
王羲之与《兰亭序》 ผลงานที่ดังที่สุด ทั้งที่ไม่มีใครเห็นต้นฉบับแล้ว
(Wáng Xīzhī yǔ “Lántíng Xù” / หวาง ซีจรือ อวี่ หลานถิง ซวี่ / หวังซีจือกับบทนำหลานถิง)
ถ้าพูดถึงการเขียนพู่กันจีน ชื่อแรกที่คนจีนนึกถึงคือ 王羲之(Wáng Xīzhī / หวาง ซีจรือ / หวังซีจือ) ซึ่งได้รับยกย่องว่าเป็น 书圣(shūshèng / ซรูเซริ่ง / ปราชญ์แห่งการเขียนพู่กัน)
เปิดดู: เปิดดูเรื่องเล่า และเรื่องจริงของต้นฉบับที่หายไป
ปี 353 หวังซีจือกับเพื่อนนักกวีราวสี่สิบคนมาชุมนุมกันที่ 兰亭(Lántíng / หลานถิง / ศาลาหลานถิง) ใกล้เมือง 绍兴(Shàoxīng / ซร่าวซิง / เมืองเซ่าซิง) ในปัจจุบัน ทุกคนแต่งกลอน แล้วหวังซีจือเขียนบทนำให้กลอนชุดนั้น บทนำนี้คือ 兰亭序(Lántíng Xù / หลานถิง ซวี่ / บทนำชุมนุมศาลาหลานถิง) ซึ่งต่อมาได้รับยกย่องว่าเป็น 天下第一行书(tiānxià dìyī xíngshū / เทียนเซี่ย ตี้อี สิงซรู / ตัวกึ่งหวัดอันดับหนึ่งใต้หล้า)
怎么夸别人的字 ประโยคที่ใช้จริงเวลาคุยเรื่องการเขียนพู่กัน
(zěnme kuā biérén de zì / เจิ่นเมอะ ควา เปี๋ยเหริน เตอะ จื้อ / ชมลายมือคนอื่นอย่างไร)
เวลาเห็นคนจีนเขียนพู่กัน หรือเพื่อนชวนไปเรียน ประโยคด้านล่างใช้ได้ทันที
เปิดดู: เปิดดู 4 ประโยคใช้จริง
易错词 คำที่ระวังใช้ผิด
(yìcuòcí / อี้ชั่วฉือ / คำที่มักใช้ผิด)
รูปที่ควรระวัง ✗
他的书法很好看,因为他用电脑打字。
อ่านว่า ทา เต่อ ซรูฝ่า เหิ่น ห่าวค่าน อินเว่ย ทา ย่ง เตี้ยนหน่าว ต่าจื้อ
(ใช้ 书法 กับการพิมพ์) ลายพู่กันของเขาสวย เพราะเขาพิมพ์ด้วยคอมพิวเตอร์
รูปที่ควรใช้ ✓
他的字很好看,因为他每天练字。
อ่านว่า ทา เต่อ จื้อ เหิ่น ห่าวค่าน อินเว่ย ทา เหม่ยเทียน เลี่ยนจื้อ
ลายมือของเขาสวย เพราะเขาฝึกเขียนทุกวัน (字 = ลายมือ, 好看 = สวย, 因为 = เพราะ, 每天 = ทุกวัน, 练字 = ฝึกเขียนตัวอักษร)
His handwriting is nice because he practises every day.
เหตุผล: 书法(shūfǎ / ซรูฝ่า / การเขียนพู่กันจีน) คือศิลปะการเขียนด้วยมือ ส่วนมากหมายถึงพู่กัน ถ้าพูดถึงลายมือทั่วไปใช้ 字(zì / จื้อ / ตัวอักษร; ลายมือ)
รูปที่ควรระวัง ✗
我去博物馆看了王羲之自己写的《兰亭序》。
อ่านว่า หว่อ ชวี่ ปั๋วอู้กว่าน ค่าน เลอะ หวาง ซีจรือ จื้อจี่ เสี่ย เตอะ หลานถิง ซวี่
(ข้อมูลผิด) ฉันไปพิพิธภัณฑ์ดู 兰亭序 ที่หวังซีจือเขียนเอง
รูปที่ควรใช้ ✓
我去故宫看了《兰亭序》的摹本。
อ่านว่า หว่อ ชวี่ กู้กง ค่าน เลอะ หลานถิง ซวี่ เตอะ หมัวเปิ่น
ฉันไปกู้กงดูฉบับคัดลอกของ 兰亭序 (故宫 = พระราชวังกู้กง, 看了 = ได้ดู, 兰亭序 = บทนำหลานถิง, 摹本 = ฉบับคัดลอก)
I went to the Palace Museum and saw a copy of the Lanting Preface.
เหตุผล: ต้นฉบับหายไปแล้ว ที่เห็นในพิพิธภัณฑ์เป็นฉบับคัดลอก
รูปที่ควรระวัง ✗
初学书法,最好先写草书。
อ่านว่า ชรู เสวีย ซรูฝ่า จุ้ยห่าว เซียน เสี่ย ฉ่าวซรู
(ลำดับผิด) เพิ่งเริ่มเรียนพู่กัน ควรเขียนตัวหวัดก่อน
รูปที่ควรใช้ ✓
初学书法,最好先写楷书。
อ่านว่า ชรู เสวีย ซรูฝ่า จุ้ยห่าว เซียน เสี่ย ไข่ซรู
เพิ่งเริ่มเรียนพู่กัน ควรเขียนตัวบรรจงก่อน (初学 = เพิ่งเริ่มเรียน, 最好 = ควรที่สุด, 先 = ก่อน, 楷书 = ตัวบรรจง)
When starting calligraphy, it's best to write regular script first.
เหตุผล: ตัวหวัดต้องเข้าใจโครงสร้างตัวอักษรก่อน ผู้เริ่มต้นจึงมักฝึกตัวบรรจง 楷书(kǎishū / ไข่ซรู / ตัวบรรจง) ก่อน
练习 แบบฝึกหัด
(liànxí / เลี่ยนสี / แบบฝึกหัด)
ลองตอบเองก่อน แล้วค่อยกดดูแนวคำตอบใต้แต่ละข้อ
ข้อ 1: คำศัพท์
文房四宝(wénfángsìbǎo / เหวินฝางซื่อป่าว / เครื่องเขียนทั้งสี่) มีอะไรบ้าง
กดดูแนวคำตอบ: ข้อ 1
文房四宝是笔、墨、纸、砚。
อ่านว่า เหวินฝางซื่อป่าว ซรื่อ ปี่ มั่ว จรื่อ เยี่ยน
เครื่องเขียนทั้งสี่คือ พู่กัน หมึก กระดาษ และแท่นฝนหมึก (文房四宝 = เครื่องเขียนทั้งสี่, 笔 = พู่กัน, 墨 = หมึก, 纸 = กระดาษ, 砚 = แท่นฝนหมึก)
The Four Treasures are brush, ink, paper and inkstone.
เหตุผล: ทั้งสี่อย่างคือเครื่องมือพื้นฐานของการเขียนพู่กัน
ข้อ 2: เลือกแบบอักษร
ผู้เริ่มต้นควรฝึกตัวอักษรแบบไหนก่อน
กดดูแนวคำตอบ: ข้อ 2
应该先练楷书。
อ่านว่า อิงไก เซียน เลี่ยน ไข่ซรู
ควรฝึกตัวบรรจงก่อน (应该 = ควร, 先 = ก่อน, 练 = ฝึก, 楷书 = ตัวบรรจง)
You should practise regular script first.
เหตุผล: 楷书(kǎishū / ไข่ซรู / ตัวบรรจง) หน้าตาใกล้ตัวพิมพ์ที่สุด ช่วยให้เข้าใจโครงสร้างตัวอักษร
ข้อ 3: ความรู้
兰亭序(Lántíng Xù / หลานถิง ซวี่ / บทนำชุมนุมศาลาหลานถิง) ที่เก็บอยู่ในพิพิธภัณฑ์กู้กงเป็นลายมือหวังซีจือจริงหรือไม่
กดดูแนวคำตอบ: ข้อ 3
不是,那是唐代的摹本。
อ่านว่า ปู๋ ซรื่อ น่า ซรื่อ ถางไต้ เตอะ หมัวเปิ่น
ไม่ใช่ เป็นฉบับคัดลอกสมัยราชวงศ์ถัง (不是 = ไม่ใช่, 那 = นั่น, 唐代 = สมัยราชวงศ์ถัง, 摹本 = ฉบับคัดลอก)
No, it's a Tang-dynasty tracing copy.
เหตุผล: ต้นฉบับหายไปแล้ว ฉบับเสินหลงคัดลอกโดย 冯承素(Féng Chéngsù / เฝิง เฉริงซู่ / เฝิงเฉิงซู่)
ข้อ 4: แปล
แปลเป็นภาษาจีน: “ลายมือของคุณสวยจริง ๆ”
กดดูแนวคำตอบ: ข้อ 4
你的字写得真漂亮!
อ่านว่า หนี่ เตอะ จื้อ เสี่ย เตอะ เจริน เพี่ยวเลียง
ลายมือของคุณสวยจริง ๆ (字 = ลายมือ, 写得 = เขียนได้, 真 = จริง ๆ, 漂亮 = สวย)
Your handwriting is really beautiful!
เหตุผล: ใช้รูป …写得(xiě de / เสี่ย เตอะ / เขียนได้) + คำชม เป็นวิธีชมลายมือที่เป็นธรรมชาติที่สุด
汉字练习 ฝึกเขียนอักษรจีน
ฝึกเขียนอักษร 毛
毛
อ่านว่า หมาว
ขนสัตว์ เช่น ขนที่ใช้ทำพู่กันในคำว่า 毛笔
ตัวอย่างการใช้
这支毛笔是我奶奶送给我的。
อ่านว่า เจร้อ จรือ หมาวปี่ ซรื่อ หว่อ ไหน่ไน ซ่ง เก่ย หว่อ เตอะ
พู่กันด้ามนี้คุณย่าให้ฉัน
ฝึกเขียนอักษร 墨
墨
อ่านว่า มั่ว
หมึกสำหรับเขียนหรือวาด
ตัวอย่างการใช้
写字以前,先把墨磨好。
อ่านว่า เสี่ย จื้อ อี่เฉียน เซียน ป่า มั่ว หมัว ห่าว
ก่อนเขียนอักษร ให้ฝนหมึกเตรียมไว้ก่อน
ฝึกเขียนอักษร 纸
纸
อ่านว่า จรื่อ
กระดาษ เช่น กระดาษเซวียนในคำว่า 宣纸
ตัวอย่างการใช้
宣纸很薄,很快就把墨吸干了。
อ่านว่า เซวียนจรื่อ เหิ่น ป๋าว เหิ่น คว่าย จิ้ว ป่า มั่ว ซีกาน เลอะ
กระดาษเซวียนบางและดูดหมึกจนแห้งอย่างรวดเร็ว
ฝึกเขียนอักษร 砚
砚
อ่านว่า เยี่ยน
แท่นฝนหมึก เช่น 砚台
ตัวอย่างการใช้
爷爷的砚台已经用了五十年。
อ่านว่า เหยเย เตอะ เยี่ยนไท อี่จิง ย่ง เลอะ อู่สรือ เหนียน
แท่นฝนหมึกของคุณปู่ใช้มาห้าสิบปีแล้ว
ฝึกเขียนอักษร 楷
楷
อ่านว่า ไข่
อักษรแบบบรรจงในคำว่า 楷书
ตัวอย่างการใช้
初学书法,最好先练楷书。
อ่านว่า ชรู เสวีย ซรูฝ่า จุ้ยห่าว เซียน เลี่ยน ไข่ซรู
ถ้าเพิ่งเริ่มเรียนการเขียนพู่กันจีน ควรฝึกอักษรแบบบรรจงก่อน
小结 สรุปจำง่าย
(xiǎojié / เสี่ยวเจี๋ย / สรุปสั้น ๆ)
- 书法(shūfǎ / ซรูฝ่า / การเขียนพู่กันจีน) คือศิลปะการเขียนอักษรจีนด้วยพู่กัน และได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกทางวัฒนธรรมของ UNESCO ในปี 2009
- เครื่องเขียนพื้นฐานคือ 文房四宝(wénfángsìbǎo / เหวินฝางซื่อป่าว / เครื่องเขียนทั้งสี่) ได้แก่ 笔(bǐ / ปี่ / พู่กัน) 墨(mò / มั่ว / หมึก) 纸(zhǐ / จรื่อ / กระดาษ) และ 砚(yàn / เยี่ยน / แท่นฝนหมึก)
- ตัวอักษรห้าแบบคือ 篆书(zhuànshū / จรว้านซรู / อักษรจ้วน) 隶书(lìshū / ลี่ซรู / อักษรลี่) 楷书(kǎishū / ไข่ซรู / ตัวบรรจง) 行书(xíngshū / สิงซรู / ตัวกึ่งหวัด) และ 草书(cǎoshū / ฉ่าวซรู / ตัวหวัด) ผู้เริ่มต้นมักฝึก 楷书 ก่อน
- 兰亭序(Lántíng Xù / หลานถิง ซวี่ / บทนำชุมนุมศาลาหลานถิง) ของ 王羲之(Wáng Xīzhī / หวาง ซีจรือ / หวังซีจือ) ได้รับยกย่องว่าเป็น 天下第一行书(tiānxià dìyī xíngshū / เทียนเซี่ย ตี้อี สิงซรู / ตัวกึ่งหวัดอันดับหนึ่งใต้หล้า) แต่ต้นฉบับหายไปแล้ว ที่เห็นทุกวันนี้เป็นฉบับคัดลอก

