สนุกกับภาษาจีนพูดได้   Click to listen highlighted text! สนุกกับภาษาจีนพูดได้

เรียนภาษาจีนจากการท่องเที่ยว

Mar 142011
 

ตัวอย่างบทสนทนา

看電腦上的廣告,商量去雲南旅行的事。
哎,有組織去雲南12日游的。
都去哪幾個地方?
昆明、西雙版納、大理、還有麗江、香格里拉。
喲,去這麼多地方,不錯。
先到昆明,看石林和世界花卉博覽園。
噢,還有呢?
麗江,一個非常有少數民族特色的小鎮,安排的活動也極有趣。
聽朋友說,西雙版納的原始森林太吸引人了。
嗯,還可以去傣族村,吃傣族飯,參加搶親、潑水活動呢!
也可以到中緬邊境看看緬甸風情。
到大理看古城,看白族歌舞。
香格里拉呢?
能去草原騎馬,在藏民家吃飯。
去那麼多地方,得多少錢?
五千多吧,有些門票、餐費還得另付錢。
說真的,我總覺得跟旅行團旅遊不自由。
那我們還是自助游吧!
—————————————————————-

สถานที่ท่องเที่ยวที่มีชื่อเสียงของประเทศจีน

北京 [běi jīng] :ปักกิ่ง หรือ เป่ย์จิง (Beijing) (เป็นเมืองหลวงของสาธารณรัฐประชาชนจีน

天津 [tiān jīn] :เทียนจิน คือหนึ่งใน 4 เทศบาลนครของจีน เทศบาลนครเทียนจินมีระดับเทียบเท่ากับมณฑลและปกครองจากรัฐบาลกลางโดยตรง พื้นที่ของเทียนจินเป็นเมืองที่มีพื้นที่ใหญ่เป็นอันดับ 3 ในจีน

河北 [hé běi] :มณฑลเหอเป่ย (河北省) ตั้งอยู่ระหว่างที่ราบสูงมองโกเลียในและที่ราบภาคเหนือของประเทศ เป็นมณฑลที่อยู่ล้อมรอบนครสำคัญคือ ปักกิ่ง และเทียนจินมีเมืองหลวงชื่อ ฉือเจียจวง(石家莊)

山西 [shān xī] :มณฑลซานซี ตั้งอยู่บริเวณตอนกลาง ของแม่น้ำเหลือง (黃河) ในภาคเหนือของประเทศจีน คำว่าซานซี หมายถึงทิศตะวันตกของภูเขา เนื่องจากมณฑลตั้งอยู่ทางตะวันตกของภูเขาไท่หังซัน มีเมืองหลวงชื่อ ไท่หยวน (太原)

遼寧 [liáo níng] :มณฑลเหลียวหนิง ตั้งอยู่ทางตอนใต้ของภาคตะวันออกเฉียงเหนือของจีน มีเมืองหลวงชื่อ เสิ่นหยาง (瀋陽)

吉林 [jí lín] : มณฑลจี๋หลิน ตั้งอยู่ทางตอนกลางของภาคตะวันออกเฉียงเหนือของประเทศ มีเมืองหลวงชื่อ ฉางชุน(長春)

黑龍江 [hēi lóng jiāng] : มณฑลเฮย์หลงเจียง เฮยหลงเจียง มาจากชื่อแม่น้ำสายที่ใหญ่ที่สุดในมณฑล มีเมืองหลวงชื่อว่า ฮาร์บิน

上海 [shàng hǎi] :เซี่ยงไฮ้ เป็นเมืองที่ใหญ่ที่สุดของสาธารณรัฐประชาชนจีน ตั้งอยู่บริเวณปากแม่น้ำแยงซีเกียง เป็นเขตการปกครองระดับเขตการปกครองพิเศษแบบเทศบาลนคร ซึ่งมีสถานะเทียบเท่ากับมณฑล พื้นที่อยู่ในมณฑลเจ้อเจียงแต่ไม่ได้ขึ้นกับมณฑล การปกครองขึ้นตรงกับรัฐบาลกลาง มีท่าเรือที่มีจำนวนเรือคับคั่งที่สุดในโลก

江蘇 [jiāng sū] : มณฑลเจียงซูตั้งอยู่ตอนกลางของดินแดนชายฝั่งทะเลตะวันออกของประเทศจีน มีเมืองหลวงชื่อว่าหนานจิง(南京)

浙江 [zhè jiāng ] : มณฑลเจ้อเจียง  มีเมืองหลวงชื่อ เมือง หางโจว (杭州)

安徽 [ānhuī] :อันฮุย

福建 [fú jiàn] :ฝูเจียน

江西 [jiāng xī] :เจียงซี

山東 [shān dōng] :ซานตง

河南 [hé nán] :เหอหนาน

湖南 [hú nán] :หูหนาน

湖北 [hú běi] :หูเป่ย

廣東 [guǎng dōng] :กว่างตง

廣西 [guǎng xī] :กว่างซี

海南 [hǎi nán] :มณฑลไห่หนาน(ไหหลำ) (อ่านเพิ่มเติม ท่องเที่ยวทั่วซานย่า)

重慶 [chóng qìng] :ฉงชิ่ง

四川 [sì chuān] :ซื่อชวน

貴州 [guì zhōu] :กุ้ยโจว

雲南 [yún nán] :หยุนหนาน(ยูนนาน)  ตั้งอยู่ทิศตะวันตกเฉียงใต้ของจีน มีเมืองหลวงชื่อ คุนหมิง

陝西 [Shǎn xī] :ส่านซี

甘肅 [gān sù] :เมืองกานซู่

寧夏 [níng xià] :หนิงเซี่ย (อ่านเพิ่มเติม เขตปกครองตนเองหนิงเซี่ย)

新疆 [xīn jiāng] :ซินเจียง

สถานที่เที่ยวอื่นๆ

  • 布達拉宮 [bùdálāgōng] พระราชวังโปตาลา ตั้งอยู่ที่กรุงลาซา เขตปกครองตนเองทิเบต  พระราชวังแห่งนี้อยู่เหนือกว่าระดับน้ำทะเลกว่า 3,600 เมตร บนที่ราบสูงทิเบต

 

บ้านดร.ซุนยัดเซ็น (上海孫中山故居
Mar 122011
 

九寨溝[Jiǔzhàigōu] หุบเขาจิ่วจ้ายโกว เป็นภาษาทิเบตหมายถึง หุบเขาเก้าหมู่บ้าน เป็นพื้นที่อนุรักษ์ธรรมชาติทางตอนเหนือของมณฑลเสฉวน (四川省 Sìchuānshěng) สาธารณรัฐประชาชนจีน มีชื่อเสียงจากน้ำตกหลายระดับชั้นและทะเลสาบที่มีสีสันงดงาม และได้รับการประกาศให้เป็นมรดกโลกเมื่อปี พ.ศ. 2535

ข้อมูลเพิ่มเติม

Could not parse XML from YouTube

Continue reading »

Mar 122011
 

揚子江 [Yángzǐ jiāng] แม่น้ำแยงซีเกียง หรือ 長江 [Cháng jiāng] แม่น้ำฉางเจียง เป็นแม่น้ำที่ยาวที่สุดในทวีปเอเชีย และเป็นแม่น้ำที่ยาวเป็นอันดับที่สามของโลก รองจากแม่น้ำไนล์ในทวีปแอฟริกาและแม่น้ำแอมะซอนในทวีปอเมริกาใต้

Feb 082011
 

บ้านรักไทย ตั้งอยู่หมู่ที่ 6 ตำบลหมอกจำแป่ อำเภอเมือง จังหวัดแม่ฮ่องสอน เป็นหมู่บ้านชาวจีนยูนนานอดีต ทหารจีนคณะชาติ (กองพล 93) “ก๊กมินตั๊ง” บ้านรักไทยอยู่สูงจากระดับน้ำทะเล กว่า 1,776 เมตร ทำให้พื้นที่ เหมาะสมอย่างยิ่งกับการปลูกชาพันธุ์ดี และพืชเมืองหนาว ทิวทัศน์ของหมู่บ้านโอบล้อมไปด้วยทิวเขา แมกไม้ที่ อุดมสมบูรณ์ บ้านรักไทยเป็นแหล่งท่องเที่ยวที่ขึ้นชื่อในเรื่องของชาและขาหมู่หมั่นโถว คล้ายกับดอยแม่สลอง (กองพลเดียวกัน) นักท่องเที่ยวนิยมมาเที่ยวที่แห่งนี้เพื่อดื่มด่ำกับการชิมชา และ ทานขาหมูหมั่นโถว บ้างก็หลีกหนี ความวุ่นวายมาหาความเงียบสบายของบ้านรักไทยแห่งนี้ บ้านรักไทยยังมีกิจกรรมหลายอย่างไว้ให้นักท่องเที่ยว ได้สนุกสนาน เช่น การเดินป่าศึกษาเส้นทางโดยมัคคุเทศน์น้อยพาเข้าไปชม “คุกดิน” และการขี่ม้าพาข้ามแดนไป ฝั่งพม่า ที่บ้านรักไทยยังมีเกสถ์เฮาส์ริมน้ำ (บ้านดิน) ไว้บริการนักท่องเที่ยวที่ต้องกับสัมผัสกับธรรมชาติแบบใกล้ ชิดอีกด้วย

Feb 082011
 

นักเรียนที่นี่เรียนกันถึง 4 ภาษาึึครับ

อยู่นาทีที่ 1.33 ครับ

ตลาดเช้าเปียงหลวง

Jan 302011
 

杭州位於浙江省東北部,是中國最美麗的城市之一,也是外國遊客最喜愛的旅遊勝地。
มืองหังโจวตั้งอยู่ในมณฑลเจ้อเจียงทางภาคตะวันออกเฉียงเหนือ เป็นหนึ่งในเมืองที่สวยที่สุดของจีน อีกทั้งเป็นสถานที่ท่องเที่ยวที่ชื่นชอบที่สุดของเพื่อนชาวต่างชาติ

杭州最著名的是美麗的西湖山水,俗話說“上有天堂、下有蘇杭”。

杭州有2200年的悠久歷史,是中國的七大古都之一。
中國的神話愛情故事《白蛇傳》就出自這裡。故事裡的男主人公和女主人公相識在西湖的“斷橋”上。
兩個人經歷了很多困難,終於幸福地生活在一起。因為這個傳說,許多情侶去杭州旅遊時,都要專門去那座斷橋遊玩兒。

ภูมิทัศน์ของทะเลสาปซีหูสวยงามยิ่งนัก เป็นที่เลื่องลือที่สุดในหังโจว มีสุภาษิตกล่าวว่า “บนฟ้ามีสวรรค์ ใต้ฟ้ามีซูโจวหังโจว” หังโจวมีประวัติศาสตร์ยาวนานนับ 2200 ปี เป็นหนึ่งในเมืองหลวงโบราณที่ยิ่งใหญ่ 7 แห่งของจีน(西安 ซีอาน 洛陽 ลั่วหยาง 南京 นานกิง 北京 ปักกิ่ง 開封 ไคเฟิง 安陽 อานหยาง และ 杭州 หังโจว) เทพนิยายเกี่ยวกับความรักของจีนเรื่อง “นางพญางูขาว” ก็กำเนิดจากที่นี่ ในนิยาย พระเอกและนางเอกรู้จักกันบนสะพานต้วนเฉียว (สะพาน หัก อยู่ทางตะวันตกของทะเลสาปซีหู) ทั้งสองผ่านประสบการณ์ที่ยากลำบากนานัปการ ในที่สุดก็ได้ครองคู่อยู่ด้วยกันอย่างมีความสุข เป็นเพราะตำนานเรื่องนี้ เวลาที่คู่รักจำนวนมากมาเที่ยวที่หังโจว ล้วนพากันไปเที่ยวชมสะพานต้วนเฉียวกันเป็นการเฉพาะเจาะจง

除了美麗的風景以外,杭州還有中國著名的茶葉――龍井茶;這裡小食品的種類也特別多,非常好吃。有機會的話,你也去美麗的杭州看看吧!

นอกจากทัศนียภาพที่งดงามแล้ว หังโจวยังมีใบชาที่เลื่องชื่อของจีน – ชาหลงจิ่ง ; ขนมของกินเล่นก็มีหลายหลากมากมายเป็นพิเศษ อร่อยล้ำเลิศ ถ้าหากว่ามีโอกาส เธอก็ลองมาเที่ยวชมความงามของหังโจวเถอะ !

อ้างอิงจาก http://www.imandarinpod.com/forum/viewtopic.php?f=20&t=244

ข้อมูลหังโจวเพิ่มเติม

Jan 252011
 

(歌詞 藏語部分翻譯:梅朵)

責責責么勒哎 (藏語:高高的色膜山啊)
責責責么勒哎
你是睡夢中升起的白雲白雲
你是風雲中飄動的歌聲歌聲
你是生命里盛開的花朵花朵
你是血管里流淌的深情深情
啊九寨九寨九寨
採花調連着我的心
啊九寨九寨九寨
火圈舞牽着我的魂
連着我的心牽着我的魂
連着我的心啊牽着我的魂啊
連着我的心啊牽着我的魂啊…

…你是寒冬里紅紅的篝火篝火
你是夜幕下閃爍的星星星星
你是飄泊中思念的家鄉家鄉
你是歲月里相伴的溫馨溫馨
啊九寨九寨九寨
採花調連着我的心
啊九寨九寨九寨
火圈舞牽着我的魂
連着我的心牽着我的魂
連着我的心啊牽着我的魂啊
連着我的心啊牽着我的魂啊
連着我的心啊牽着我的魂啊
連着我的心啊牽着我的魂啊
連着我的心啊牽着我的魂啊
連着我的心啊牽着我的魂啊


Jan 252011
 

เรื่องเล่าจากดอยช้าง-วาวี (1)

เพื่อนของผมคนหนึ่งเค้าอยู่สุราษฎร์ธานี  ทุกๆ ปีในช่วงเวลานี้จะมาเที่ยวเชียงใหม่ โดยจุดหมายปลายทางของคือภูเขาซักลูก ผมยังเชียร์ให้ย้ายมาอยู่เชียงใหม่ให้หมดเรื่องหมดราวไป ไหนๆน้องสาวก็ล่วงหน้ามาก่อนแล้ว  เค้ามาชวนผมเที่ยวดอยช้าง-วาวีตั้งแต่กลางเดือนตุลา ผมใช้เวลาคิดอยู่ประมาณ 30 วินาทีก็รับปากไป  ปฏิเสธไม่ได้จริงๆ เพราะปีที่แล้วผมก็รับปากแล้วก็ยกเลิก เนื่องจากมีงานเข้ามาพอดีในช่วงนั้น  ถึงแม้ในปีนี้อาจารย์เพิ่งจะนัดสอบวิชา International Economics ในวันอาทิตย์ที่ 14 และผมยังอ่านหนังสือไปได้ไม่ถึงไหนเลย

วิธี การเดียวที่จะทำให้ทุกฝ่ายมีความสุขก็คือ ไปเที่ยวกับเค้า และขนหนังสือไปอ่านด้วย ซึ่งในเวลาต่อมาผมก็ได้รู้ว่า ผมคิดถูกและคิดผิดในเวลาเดียวกัน

การไปดอยช้าง-วาวีนั้นไม่ยากครับ คนส่วนใหญ่ก็คงจะมาเชียงใหม่ก่อน เช่ารถ pick-up ซัก คัน หรือชอบความนุ่มจะเอาเก๋งก็พอได้ เพราะทางไม่ลำบากมาก จากนั้นขับตามเส้นทางที่จะไปเชียงราย ผ่านอำเภอดอยสะเก็ต อำเภอเวียงป่าเป้า และอำเภอแม่สรวย (น่าจะอ่านว่าแม่สะ-หรวย) พ้น อำเภอแม่สรวยไปนิดเดียวจะมีทางแยกบอกว่าไปดอยวาวี แต่หลังจากแยกนั้นก็ใช้เวลาเกินหนึ่งชั่วโมงกว่าจะถึงดอยช้างนะครับ ส่วนดอยวาวีเลยไปอีกหน่อยและไปง่ายกว่า  รวมแล้วขับจริงๆจังๆไม่น่าจะไม่เกิน 4 ชั่วโมง  แต่พวกผมเที่ยวเล่น+หลงทางไปพอสมควร  ออกเดินทาง 09:00 ไปถึงดอยช้างเอาเกือบๆ 16:00 ^^

ระหว่าง ทางมีวิวสวยๆหลายจุด มีลำธารและแม่น้ำเล็กๆ เห็นน้ำใสๆ ขนาบไปกับถนนตลอดทาง เลยอำเภอดอยสะเก็ตไปหน่อยจะมีน้ำพุร้อนแม่ขะจานอยู่ทางซ้ายมือนะครับ ผมแค่ลงไปเดินเล่นเฉยๆ เค้าก็เจาะเป็นบ่อให้น้ำร้อนพุ่งขึ้นมา   ผมว่าภาพนี้ภาพเดียวบรรยายความเป็นน้ำพุร้อนเมืองไทยได้หมดเลยครับ ไม่ต้องเปลืองพื้นที่ ^^

เขื่อน แม่สรวย อยู่ระหว่างทางจากตัวอำเภอแม่สรวยและดอยวาวี เป็นอีกจุดหนึ่งที่ควรจะแวะดูวิวนะครับ โดยเฉพาะเมื่อมองจากสันเขื่อนลงไป จริงๆแล้วผมอยากจะเรียกว่า ฝาย มากกว่า เพราะมีน้ำล้นจากข้างบนโดยตลอดที่เป็นเป็นม่านน้ำขาวๆ  แต่คิดว่าถึงน้ำจะไม่ล้นก็น่าจะมีวิธีระบายได้น้ำได้อยู่  น้ำ ที่ไหลลงมากลายเป็นลำธารขนาดใหญ่ (หรือคิดกลับกัน เขื่อนทำให้เกิดทะเลสาบขนาดใหญ่เหนือสันเขื่อน) น้ำใสแจ๋วเลย ลำธารตื้นมากเห็นชาวบ้านออกมาจับสัตว์น้ำกันยกใหญ่

อีกครึ่งชั่วโมงต่อมา พวกเรามายืนอยู่สันเขาที่อยู่ระหว่างเส้นทางลัดไปสถานีวิจัยเกษตรบนที่สูงดอยช้าง  สองข้างทางวิวสวยมากเช่นกัน แต่เนื่องจากครึ้มฟ้าครึ้มฝนผมก็เลยกดไป 2-3 รูปเท่านั้น (เป็นอุปนิสัยที่ไม่ดี นักถ่ายภาพไม่ควรหวังน้ำบ่อหน้านะครับ) กะว่าขากลับอากาศน่าจะดี ค่อยถ่ายเยอะๆ  แต่ ปรากฏว่าขับรถไปได้อีกหน่อยเดียว ถนนกลายเป็นทางดินลัดเลาะไปตามภูเขา รถสวนไม่ได้ เพื่อนโทรไปถามเจ้าหน้าที่ได้ความว่า เหลือระยะทางอีก 6 กิโล เท่านั้น ก็เยอะอยู่นา และมาคันเดียวด้วย ถ้าเกิดติดหล่มขึ้นมาใครจะมาลากตูละเนี่ย เลยกลับลงมาใช้เส้นทางปกติที่ไม่ลัดแทน ซึ่งไปทางเดียวกับดอยวาวี ต้องผ่านชุมชนบ้านไคร้ ก่อนจะแยกไปทางขึ้นดอยช้างเป็นทางคอนกรีตขึ้นเขาประมาณ 10 กิโลเมตร  สรุป ว่ากว่าจะถึงที่หมายก็เกือบบ่ายสี่ ซึ่งที่นี่ก็มืดเร็วมาก ก่อนลงจากรถตรวจดูระดับความสูงจาก GPS ได้ประมาณ 1260 จากระดับน้ำทะเลปานกลาง

หมายเหตุ : สองคนนี้คนหนึ่งมาจากสุราษฎร์ อีกคนจากภูเก็ต ไม่ได้เป็นอะไรกัน หลังจากนี้จะเป็นหรือเปล่าก็ไม่แน่ใจห้องพักที่เราไปอยู่เป็นแบบอาคารรวมนะครับ แต่แยกห้อง ค่าที่พักเพียงคืนละ 100 บาทเท่านั้น คนที่เกเรหัวไม้ไม่น่าคิดจะมาแสดงอิทธิฤทธิ์ไกลถึงขนาดนี้นะครับ ดังนั้นพักรวมๆกันก็ไม่น่าจะมีอะไร  แต่ อีกกลุ่มหนึ่งที่มาพักด้วยซึ่งมีลูกเด็กเล็กแดงและคนแก่ กลับออกไปในตอนเช้ามืด ไม่รู้ว่าพวกเราส่งเสียงดังเป็นที่น่าหวาดกลัวหรือเปล่า โดยเฉพาะสองคนข้างคนนั่น
ช่วง โพล้เพล้ออกมาสำรวจหมู่บ้านกันเล็กน้อย เจ้าหน้าที่บอกว่าเป็นชุมชนของชาวอาข่า แต่เราจะไม่ได้เห็นแบบนิตยสารของ ททท. นะครับ หมู่บ้านและผู้คนก็ดูเหมือนตามชนบทบนที่สูงในภาคเหนือทั่วๆไป  บ้าน ของชาวอาข่าที่ดอยช้างส่วนมากจะเป็นหลังคามุงด้วยหญ้า ฝาบ้านเป็นแผ่นไม้ บ้านไหนรวยหน่อยก็มีจานดาวเทียม และหลังคาสังกะสีหรือกระเบื้องลอน ตากผ้ากันฉูดฉาดบาดตาทุกบ้าน ไม่เกรงใจแขก แต่เวลาผมเข้ากรุงเทพ ขับรถบนทางด่วนผ่านราบบ่อนไก่ก็เห็นภาพประมาณนี้ แสดงว่าความเจริญไม่ได้สร้างความแตกต่าง ^^


คุณ ป้าคนหนึ่งกำลังเดินออกมาจากไร่กาแฟ บนหลังมีฟืนหอบใหญ่ เนื่องจากใกล้ค่ำแล้วจึงไม่ได้เข้าไปในไร่กาแฟซึ่งก็ปลูกกันโดยทั่วไปบน พื้นที่ลาดเขานะครับ


ผมพยายามยืนดูเด็กกลุ่มนี้อยู่พักใหญ่ ไม่รู้จริงๆว่าเค้าพูดอะไรกัน เพราะฟังไม่ออก แต่คุยกันมันมาก


ก่อน กลับที่พักมายืนตะวันตกดินบนเนินลูกหนึ่ง มีเด็กๆ 4-5 คนมาปืนป่ายขึ้นเนินดินก่อนจะไถลตัวลงไป และทำซ้ำไปซ้ำมาเป็นสิบรอบ มีคุณยายคนหนึ่งมาเรียกให้เด็กกลับบ้าน แต่กว่าจะกลับกันได้ เด็กๆก็แสดงให้พวกผมดูว่าที่นี่เค้าเล่นกันยังไง เมื่อก่อนผมเคยสงสัยว่าทำไมชุดนักเรียนของเด็กบนเขาถึงได้ดขมุกขมอมเต็มทน ทั้งๆที่เนื้อผ้าบางทีก็ยังใหม่อยู่  ตอนนี้หายสงสัยแล้ว


ภาพสุดท้ายสำหรับวันนี้ คู่เดิมกำลังชี้นกชี้ไม้ ส่วนเด็กกับหมาพบแถวนี้นะครับ ไม่ได้นำมาด้วย


วันนี้ไปนี่บนดอยช้างตอนหัวค่ำอุณหภูมิประมาณ 16 องศา นะครับ กำลังทานข้าวอร่อย ทางศูนย์เค้าบริการนักท่องเที่ยวได้ค่อนข้างดี มีกาแฟสด และหุงหาอาหารให้ทาน พี่ๆเค้าบอกว่า ปีนี้นักท่องเที่ยวน้อย (คุ้นจริงๆประโยคนี้ ไปที่ไหนก็ได้ยิน) ปีก่อนๆจะวุ่นวายกันมากเลย

โปรดติดตามตอนต่อไป … คาดว่าเรื่องนี้จะมี 3 ตอนครับ

Click to listen highlighted text!